การดูเอลที่ไม่มีวันแพ้

"ถ้าคิดว่าการใช้ธาตุแสงระดับพื้นฐานจะช่วยให้พวกนายรอดพ้นจากการประเมินรอบนี้ไปได้... ก็ถือว่าประเมินพวกเราต่ำเกินไปหน่อยนะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งของ 'วาเลน' ประมุขกลุ่มนักเรียนหัวกะทิประจำปีสามดังขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบอื้ออึงของลานประลองกลางแจ้ง รังสีเวทมนตร์สีครามเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับชนชั้นสูงแผ่ซ่านกดทับลงบนไหล่ของเซนจนลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เซนกวาดสายตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลระบบเวทมนตร์และสภาพแวดล้อมด้วยความเร็วสูง พื้นลานประลองถูกเคลือบด้วยอาคมเสริมความแข็งแกร่งระดับสี่ แต่มุมอับด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้มีเงาของเสาหินทอดตัวยาว ซึ่งนั่นคือจุดบอดที่คาลอสกำลังก้าวเข้าไปยืนประจำตำแหน่งพอดี "อย่าไปสนใจลูกไม้ตื้นๆ ของพวกมัน เซน!" คาลอนตะโกนก้อง เปลวไฟสีส้มอมแดงลุกโชนขึ้นรอบกายหนุ่มใหญ่ใจร้อน ทว่าแววตาของคาลอสกลับเต็มไปด้วยความสุขุมรอบคอบยามที่เขาตวัดมือสร้างกำแพงเพลิงสกัดกั้นการโจมตีระลอกแรกจากลูกน้องของวาเลนที่พุ่งเข้ามาประกบซ้ายขวา "จัดการทางนี้เอง นายมีเวลาสามวินาทีในการปลดปล่อยวงแหวนเวท!" เซนไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่พยักหน้ารับเบาๆ สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดึงกลับมาสู่แก่นแท้ภายใน ดวงตาคู่นคมจดจ้องไปยังละอองแสงสีขาวนวลที่ปลายนิ้ว ปมในใจเรื่องพี่ชายที่เคยสร้างความสั่นคลอนให้กับการควบคุมพลังบัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ แสงสีครามผสมผสานกับแสงสีทองจางๆ สะท้อนอยู่ในม่านตา นี่ไม่ใช่แค่การดูเอลกระชับมิตรตามคำสั่งของสภาโรงเรียน แต่มันคือบทพิสูจน์ว่าเส้นทางที่เขาเลือกเดินร่วมกับสหายนั้นถูกต้อง จากบนระเบียงชั้นสามของอาคารหอคอยประวัติศาสตร์ 'อาช่า' ยืนกอดอกเงียบเชียบ สายตาคมปลาบจับจ้องเหตุการณ์เบื้องล่างอย่างไม่วางตา ใบหน้าเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ทว่าริมฝีปากบางกลับขยับน้อยๆ คล้ายกำลังท่องคาถาตรวจสอบบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ กับราวระเบียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับกำลังรอคอยให้หมากตัวสำคัญบนกระดานขยับ *“ในที่สุด... ก็หาตัวพบเสียที ทายาทที่หลงลืมของเผ่าพันธุ์ผู้ร่วงหล่น”* เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นในห้วงความคิดของอาช่าไม่ได้ถูกส่งออกไปให้ออกเสียง แต่มันกลับเชื่อมโยงกับรอยสักรูปตราประทับโบราณบนหลังมือของเซนที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองขึ้นมาอย่างกะทันหัน ที่ลานประลอง เซนรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่หลังมือ แรงปะทะของเวทมนตร์ธาตุแสงพุ่งทะยานขึ้นทะลุขีดจำกัดเดิมอย่างฉับพลัน วงแหวนเวทซ้อนทับกันถึงสามชั้นจนเกิดเสียงระเบิดเบาๆ ในอากาศ พลังงานบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนกลุ่มนักเรียนหัวกะทิถึงกับต้องผถายหลังหลบแสงเจิดจ้าที่สาดส่องลงมา วาเลนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อเขาพบว่าการโจมตีด้วยเวทมนตร์น้ำแข็งผสานไอเย็นของตน ถูกชำระล้างให้สลายกลายเป็นละอองไอน้ำด้วยรัศมีแสงเพียงวูบเดียวของเด็กปีหนึ่ง "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์แสงทั่วไป!" วาเลนกัดฟันกรอด สะบัดมือเรียกศาสตราเวทประจำตัวออกมารับมือกับคลื่นพลังที่กำลังถาโถมเข้ามา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่การปะทะกำลังจะถึงจุดแตกหัก เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาบริเวณโรงเรียน พร้อมกับม่านพลังสีครามเข้มที่เคยปกป้องสนามประลองกลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ พื้นดินใต้เท้าของทุกคนสั่นสะเทือน เลือดในกายของเซนเต้นเร้าอย่างรุนแรงราวกับเสียงเรียกจากก้นบึ้งของประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือน และตรงกลางรอยแยกของม่านพลังที่พังทลายลง เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทพร้อมดวงตาสีแดงฉานก็ก้าวเท้าทะลุมิติออกมา... จ้องตรงมาที่เซนด้วยรอยยิ้มที่ทำให้โลกรอบตัวแทบหยุดหมุน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกเวทมนตร์บทนี้ด้วยกันนะคะ