ความเงียบในยามค่ำคืน

กลิ่นอายความชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นอับของตำราโบราณคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก จนเซนแทบไม่กล้าหายใจแรง หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงจางๆ ลอยค้างอยู่กลางความมืดมิดในห้องนอนส่วนตัวของเขา ตัวอักษรสีเลือดที่ระบุข้อความ *ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาอดีตที่หวนคืน"* ยังคงกะพริบถี่ๆ ราวกับลมหายใจรวยรินของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง เงื่อนไขที่ปรากฏบนระบบบังคับให้เขาต้องเลือกระหว่างการ "ยอมรับข้อเสนอ" กับการ "ทำลายล้างด้วยพลังแสงสว่างขั้นสมบูรณ์" แต่นี่มันคือเวลาตีสองของคืนวันจันทร์... ยามที่กฎระเบียบของหอพักอัจฉริยะแห่งสถาบันเวทมนตร์ครามเข้มงวดที่สุด เซนกวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านหน้าต่างที่ควรจะปิดสนิทกลับถูกลมราตรีพัดจนปลิวสะบัด ทั้งที่ไม่มีช่องว่างให้อากาศภายนอกลอดผ่านเข้ามาได้เลย เงาสะท้อนของเขาในกระจกตู้เสื้อผ้าไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหว—มันยืนนิ่ง ค้อมตัวลงเล็กน้อย และกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงยามรักษาการณ์ที่เดินตรวจตราด้วยจังหวะสม่ำเสมอ แต่เป็นเสียงลากเท้าที่เชื่องช้า ลึกลับ และเต็มไปด้วยแรงกดดันทางเวทมนตร์ที่ทำให้แก้วหูของเซนปวดแปลบ มือขวาของเด็กหนุ่มกำไม้กายสิทธิ์แกนคริสตัลธาตุแสงแน่นจนข้อต่องานนิ้วขึ้นสีขาวโพลน พลังเวทสีครามปนประกายแสงสีทองจางๆ ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง เขารู้ดีว่าหากเปิดใช้งาน "พลังแสงสว่างขั้นสมบูรณ์" ตามที่ระบบเสนอตอนนี้ แรงระเบิดของมานาอาจทำลายหอพักปีกตะวันตกพินาศทั้งแถบ และดึงดูดสายตาของอาจารย์ฝ่ายปกครองเข้ามาทันที แต่ถ้าปล่อยให้เงาลึกลับตรงหน้าครอบงำจิตใจ เส้นทางที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นมาเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของพี่ชายคงต้องพังทลายลงในค่ำคืนนี้ "แกเป็นใครกันแน่..." เซนเค้นเสียงลอดไรฟัน ถามเงาในกระจกที่บิดเบี้ยวผิดรูป เงาลึกลับนั้นไม่ตอบเป็นคำพูด หากแต่สะท้อนเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นตรงข้างหูของเขาโดยตรง *“เด็กน้อยผู้โหยหาแสงสว่างเอ๋ย... เจ้าคิดว่าความยุติธรรมที่เจ้าตามหานั้นบริสุทธิ์จริงหรือ? หรือแท้จริงแล้วมันก็แค่เงาทับซ้อนของความเกลียดชังที่พี่ชายของเจ้าทิ้งไว้กันล่ะ?”* หัวใจของเซนกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสามปีก่อน—วันที่พี่ชายของเขาถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏและถูกขับไล่ออกจากสถาบัน—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ความรู้สึกโกรธแค้น น้อยเนื้อต่ำใจ และความโดดเดี่ยวที่เคยฝังลึกถูกกระตุ้นด้วยละอองมานาสีดำที่พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของพื้นห้อง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องของเขาก็ถูกเคาะเบาๆ สามครั้ง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* "เซน... นายยังไม่นอนใช่ไหม?" เสียงทุ้มห้าวคุ้นเคยของคาلอส (คาลอส) ดังลอดเข้ามา พร้อมกับแสงไฟสีส้มอุ่นๆ จากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ลอดผ่านช่องใต้ประตู สหายร่วมรบผู้ใจร้อนคนนี้มักจะมีเซนส์ประหลาดในยามที่เกิดเรื่องไม่คาดฝันเสมอ คาลอสคงรู้สึกถึงความผิดปกติของสนามพลังมานาที่แผ่ขยายออกมาจากห้องนี้ แต่เซนไม่สามารถให้ใครเข้ามาตอนนี้ได้! หากคาลอสเห็นระบบ SSS หรือเงาดำที่กำลังกัดกินผนังห้อง ความลับเรื่องพลังธาตุแสงที่ควบคุมยากของเขาอาจรั่วไหล และที่สำคัญ... เงาลึกลับในกระจกกำลังยกกรงเล็บแหลมคมขึ้นพุ่งตรงมาที่จุดที่ประตูห้องกำลังจะเปิดออก เซนต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที—ระหว่างยกเลิกภารกิจแล้วเสี่ยงรับมือกับเงาโดยลำพังเพื่อปกป้องเพื่อน หรือยอมรับข้อแลกเปลี่ยนของระบบเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่พลังที่ไม่เคยมีใครเข้าถึง ดวงตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายแสงสีครามบริสุทธิ์ เขาตวัดไม้กายสิทธิ์วาดเป็นวงกลมกลางอากาศ สร้างม่านพลังเวทป้องกันเบื้องต้น พร้อมๆ กับตะโกนออกไปเพื่อยื้อเวลา "คาลอส! ฉันไม่เป็นไร! แค่กำลังฝึกบทเวททบทวนก่อนนอน นายกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ!" "โกหกน่า!" เสียงของคาลอสตอบกลับมาทันควันด้วยความฉุนเฉียว "แรงกดดันมานาขนาดนี้... นายคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไงวะ เซน! ถอยหลังไป ฉันจะพังประตูเข้าไปล่ะนะ!" *เปร้ง!* เสียงเวทมนตร์ธาตุไฟของคาลอสเริ่มแผดเผาบานพับประตูจนเกิดควันโขมง แรงกระแทกจากการพังประตูทำให้โครงสร้างหอพักสั่นสะเทือน ในขณะเดียวกัน เงาลึกลับในกระจกก็พุ่งทะลุออกมาเป็นรูปร่างของศาสตราชายเงาสีดำสนิท มันงלבกรงเล็บเข้าประชิดลำคอของเซนด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความโกลาหล *ประกาศด่วน: ผู้เล่นถูกต้อนจนมุม เงื่อนไขบังคับทำงานอัตโนมัติ...* *ปลดล็อกทักษะลับเฉพาะกิจ: "ดาบแสงทลายเงา (Aegis Blade)"* *คำเตือน: การใช้งานทักษะนี้จะทำให้มานาในร่างกายหมดลง 100% และดึงดูดสิ่งมีชีวิตปริศนาจากมิติเบื้องล่างให้ขึ้นมาเยือนหอพักนักเรียน* ก่อนที่กรงเล็บสีดำจะสัมผัสผิวเนื้อ เซนสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต ดวงตาสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า มือที่ถือไม้กายสิทธิ์ประสานเข้ากับจิตวิญญาณที่ลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องทั้งเพื่อนและอุดมการณ์ของตนเอง เขาไม่ได้เลือกข้อเสนอของเงา และไม่ได้ทำลายล้างแบบไร้ทิศทาง—แต่เขาเลือกที่จะ "สวนกลับ" ด้วยวิถีทางของตนเอง! แสงสว่างวาบเจิดจ้าพุ่งทะลักออกจากร่างของเซนจนกลืนกินความมืดมิดทั้งหมดในห้อง แรงระเบิดของธาตุแสงบริสุทธิ์ปะทะเข้ากับเงาดำอย่างจังจนเกิดเสียงกรีดแหลมบาดแก้วหู พร้อมๆ กับที่บานประตูห้องพังทลายลงด้วยฝีเท้าของคาลอส ทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขาทั้งสองคนหลังม่านแสงจางลง ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่าของห้องที่เสียหาย แต่กลับเป็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่เปิดอ้าออกกลางห้องนอน และร่างเงาของสตรีปริศนาในชุดคลุมโบราณที่ก้าวเท้าเหยียบย่างออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เอ่ยทักทายราวกับรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนที่แท้จริง... เด็กน้อยแห่งแสงสว่าง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเซนในค่ำคืนนี้นะคะ