หลักฐานที่หายไป

เสียงคีย์บอร์ดกลไกราคาแพงถูกรัวกระหน่ำราวกับห่าฝน แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนลงบนแว่นกรองแสงและดวงตาคู่คมของรินรดา หญิงสาวขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน มือเรียวขยับเมาส์ด้วยความเร็วสูงเพื่อดึงข้อมูลลับสุดยอดจากเซิร์ฟเวอร์สำนักงานตำรวจแห่งชาติ แต่แล้ว... หน้าจอก็ขึ้นตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนรัว ๆ *ACCESS DENIED.* *ERROR 403: SYSTEM OVERRIDE BY AUTHORIZED COMMAND.* “ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย!” รินรดาหลุดสบถเสียงดังลั่นห้องทำงานรก ๆ ของเธอ นิ้วเรียวหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ข้อมูลคดีฆาตกรรมอำพรางที่เธอใช้เวลาแฮกเจาะระบบอยู่สามชั่วโมงเต็มกำลังถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างเลือดเย็น ไฟล์หลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงกับ ‘หนอนกระบองเพชร’ ในกรมตำรวจถูกล้างเกลี้ยงจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว นี่ไม่ใช่ระบบความปลอดภัยอัตโนมัติ แต่มันคือ ‘ฝีมือคน’ ที่กำลังนั่งอยู่หลังจอฝั่งตรงข้าม และพยายามตัดตอนเธอทิ้งอย่างจงใจ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งสนิท มือบางถือแก้วกาแฟดำร้อนกรุ่น กลิ่นหอมกรุ่นลอยแตะจมูกแต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองหน้าจอที่กำลังร,ันโค้ดพังพินาศ “เธอหัวเสียอะไรแต่ไกลอีกแล้ว ยัยตัวแสบ” เสียงทุ้มนุ่มติดจะเย็นชาเล็กน้อยเอ่ยขึ้น เพชรพริ้งวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ง’ รินรดาหันขวับไปมองผู้กองสาวคนสวย ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนใบหน้าแทบจะชิดกับอกของอีกฝ่าย “ไฟล์หลักฐานในห้องเก็บข้อมูลดิจิทัล... หายไป” เพชรพริ้งชะงัก สีหน้าที่เคยเรียบนิ่งฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “หายไปได้ยังไง ระบบป้องกันแน่นหนาขนาดนั้น” “เพราะมันไม่ได้ถูกแฮกจากข้างนอกไงคะผู้กอง!” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของคนตรงข้ามด้วยความเจ็บใจ “มีใครบางคน... ‘ข้างใน’ กรมตำรวจของคุณ กำลังเล่นตลก ลบมันทิ้งเพื่อปกป้องก้นเน่า ๆ ของตัวเองอยู่ต่างหากล่ะ!” บรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น เพชรพริ้งเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวร้อยตำรวจเอกสาวผู้รักความยุติธรรมเป็นชีวิตจิตใจ แม้ภายนอกเธอจะดูนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่รินรดารู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งนั้น... เพชรพริ้งกำลังเดือดดาลไม่แพ้เธอเลย “มั่นใจแค่ไหน” เพชรพริ้งถามเสียงต่ำ สายตาคมกวาดมองหน้าจอที่ตอนนี้ขึ้นหน้าจอว่างเปล่า “ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ” รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวของแฮกเกอร์สาวลอยวนอยู่ปลายจมูกของคนตัวสูงกว่า เธอจงใจกดเสียงให้ต่ำลงและยั่วยวนขึ้นเพื่อท้าทายสติสัมปชัญญะของอีกฝ่าย “ร่องรอยการเข้าถึงใช้คีย์การ์ดระดับผู้บังคับบัญชา... คุณคิดว่าหมาตัวไหนในกองปราบที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเซิร์ฟเวอร์หลักตอนตีสองครึ่งคะ ผู้กองเพชรพริ้ง?” เพชรพริ้งนิ่งเงัดไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อถูกสายตาท้าทายจ้องมองใกล้ ๆ มือบางที่ถือแฟ้มเอกสารกำแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ แม้ปากจะบอกให้ใจเย็น แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่ผู้หญิงตรงหน้าเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ “ถอยไปหน่อยรินรดา” เพชรพริ้งเอ่ยเสียงแหบพร่า ปราบปรามความรู้สึกวูบวาบในอกด้วยการตีสีหน้านิ่งใส่ “เรากำลังคุยเรื่องคดีฆาตกรรมนะ ไม่ใช่เวลามาเล่น” “ใครเล่นคะ?” รินรดาเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย “ฉันกำลังซีเรียสจนหัวจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย หรือว่าผู้กองกลัว... กลัวว่าหลักฐานชิ้นนั้นจะลากคอคนใกล้ตัวคุณออกมาจนหมดตูด?” “รินรดา!” เพชรพริ้งหมดความอดทน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของแฮกเกอร์สาวแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาเซถลาชนเข้ากับแผงอกอุ่น แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด กลิ่นกาแฟผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเพชรพริ้งโอบล้อมรินรดาไว้จนหัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำ รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อพบว่าใบหน้าของเธอกับผู้กองสาวอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ดวงตาสีเข้มของเพชรพริ้งที่มักจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้เสมอ ตอนนี้กลับกำลังสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกปนดื้อรั้นของเธอชัดเจน “อย่ามาดูถูกความตั้งใจของฉัน...” เพชรพริ้งกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉันตามล่าคนผิด ไม่เคยสนหว่ามันจะเป็นใครหน้าไหนทั้งนั้น... เคลียร์สมองเธอซะ แล้วช่วยฉันกู้ข้อมูลนั้นกลับมาให้ได้” “ถ้าทำไม่ได้ล่ะคะ...” รินรดาช้อนสายตาขึ้นสบมอง ปากก็ยังไม่วายต่อล้อต่อเถียงแม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “จะลงโทษฉันยังไงดีล่ะคะ ผู้กองคนสวย” เพชรพริ้งชะงักไป ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ตลอดหลายสัปดาห์กำลังตีรวนขึ้นมาจู่โจมหัวใจ เธอนิ่งค้างไปในจังหวะสบตาที่ใกล้ชิดจนเกินพอใจ ปลายนิ้วที่บีบต้นแขนอีกฝ่ายอยู่เผลอออกแรงลูบไล้แผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว แต่ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนจะก้าวล้ำเส้นแบ่งความสัมพันธ์ไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ก็ดังลั่นห้อง! *WEEEEEEU—* หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่มืดดับไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ถูกส่งตรงมาจากไอพีแอดเดรสปริศนาภายในกรมตำรวจ รินรดาผละออกจากอ้อมแขนของเพชรพริ้งทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอ *“พวกเธอช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ... และศพต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า”* เพชรพริ้งหน้าถอดสีทันที เธอก้าวเข้ามาชิดหน้าจอแล้วตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “บ้าเอ๊ย! มันไม่ได้แค่ลบหลักฐาน... แต่มันกำลังส่งสารท้าทาย!” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความสนุกสนานเมื่อครู่มลายหาย Wเกลี้ยง เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อีกครั้งเพื่อแกะรอยสัญญาณ แต่ทว่า— เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก้องกังวาน ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของสารวัตรธนา รองหัวหน้าชุดสืบสวนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่ “ผู้กองเพชรพริ้ง... ทางอัยการส่งคำสั่งด่วนมา” สารวัตรธนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความสะใจไว้อย่างมิดชิด “สั่งระงับการสืบสวนคดีนี้ชั่วคราว... และให้ย้ายตัวคุณรินรดาออกจากการดูแลของกองปราบในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีเจาะระบบความมั่นคงแห่งชาติ” เพชรพริ้งและรินรดาหันขวับไปมองหน้าสารวัตรธนาพร้อมกันทันที ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่า... หนอนในกรมที่พวกเธอกำลังตามหา กำลังเดินเข้ามาตลบหลังพวกเธอถึงในห้องทำงานแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์ที่พังทลายและก่อร่างใหม่ท่ามกลางพายุความลับนี้นะคะ!