ความลับในปาร์ตี้รูม

เสียงก๊อกแป้นพิมพ์รัวกระหน่ำราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีในคืนพายุคะนอง หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบลงบนกรอบหน้าเรียวคมของรินรดา หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือด ขณะที่นิ้วเรียวยังคงทำหน้าที่ถอดรหัสไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายของเซิร์ฟเวอร์ลับที่ซ่อนอยู่ใต้ดินของ "ปาร์ตี้รูม" แห่งนี้ "ให้มันได้อย่างนี้สى... ไอ้แก่หัวโล้นเอ๊ย คิดว่าซ่อนเงินไว้ในบัญชีม้าแล้วตำรวจจะตามไม่เจอหรือไง" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววความสะใจเมื่อแถวโค้ดสีเขียววิ่งพรวดพราดจนขึ้นคำว่า *‘Access Granted’* บนหน้าจอหลัก ความจริงทั้งหมดที่ถูกกวาดซุกใต้พรมมานานนับปี กำลังถูกดึงออกมาตีแผ่ต่อหน้าสาธารณชนผ่านปลายนิ้วของเธอแล้ว แต่ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิด "ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าสะใจแบบนั้น ฉันจะยึดแล็ปท็อปของคุณแล้วโยนลงแม่น้ำเจ้าพระยาเดี๋ยวนี้ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดปนระอา เพชรพริ้งยืนกอดอกพิงกรอบประตู ชุดสูทสีเข้มของร้อยตำรวจเอกสาวดูยับย่นเล็กน้อยจากการเผชิญหน้ากับลูกน้องของผู้มีอิทธิพลเมื่อไม่กี่นารีก่อน แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่รินรดาไม่วางตา รินรดาหันขวับกลับไปมอง ยักคิ้วกวนประสาทใส่ร้อยตำรวจเอกสาวคนสวยทันที "โถ คุณผู้พิทักษ์สันติราษฎร์... จะใจร้ายกับฉันเกินไปหน่อยไหมคะ? คนที่กำลังกู้หน้าให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติอยู่ตอนนี้ คือฉันนะยะ ไม่ใช่คุณที่เอาแต่ยืนเก๊กขู่คนอื่นไปวันๆ" "ฉันไม่ได้เก๊ก ฉันกำลังประเมินสถานการณ์" เพชรพริ้งก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ร่างสูงโปร่งทิ้งน้ำหนักลงบนมือทั้งสองข้างที่ค้ำโต๊ะไว้โน้มตัวลงมาหา รัศมีกดดันแผ่ซ่านจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "และสถานการณ์ตอนนี้ก็อันตรายเกินกว่าที่คุณจะมานั่งทำหน้าลอยชายแบบนี้... รู้ไหมว่าคนที่เรากำลังสืบอยู่มันไม่ใช่แค่ ส.ส. กระจอกๆ แต่มันคือนายใหญ่ของเครือข่ายฟอกเงินข้ามชาติ!" "ก็เพราะรู้ส่ะถึงต้องรีบแฉไงคะ!" รินรดากระแทกเสียงกลับทันควัน ไม่ยอมก้มหัวให้สายตาพิฆาตคู่นั้นแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความสูงของเพชรพริ้งที่มากกว่าทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความดื้อรั้นในแววตาลดลงเลยแม้แต่น้อย "ถ้ามัวแต่รอหมายศาลแบบที่คุณชอบทำ ป่านนี้พวกมันคงหอบเงินหนีไปเสวยสุขที่ต่างประเทศหมดแล้ว!" ห้องทำงานส่วนตัวในปาร์ตี้รูมตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ยังคงส่งเสียงหึ่งๆ เพชรพริ้งมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นและเต็มไปด้วยไฟแห่งความยุติธรรมคู่นั้น หัวใจของร้อยตำรวจเอกสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ทุกครั้งที่รินรดากล้าหาญและเอาตัวเข้าแลกแบบนี้ มันทำให้เธอนึกกลัว... กลัวว่าผู้หญิงปากเก่งคนนี้จะหายไปจากชีวิตเธอก่อนที่เธอจะทันได้พูดความรู้สึกที่ซ่อนไว้ มือเรียวของเพชรพริ้งเอื้อมออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มนวลของแฮกเกอร์สาวแผ่วเบa น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "คุณนี่มันดื้อด้านที่สุดเลย... รินรดา" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวผิดจังหวะกับสัมผัสอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากปากแข็งๆ ของผู้กองสาว เธอกะพริบตาปริบๆ ความพยศในตอนแรกหายวับไปกับตา เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "อะ... อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็มาทำซึ้ง กลัวฉันแย่งซีนความดีความชอบหรือไง" "เปล่า..." เพชรพริ้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน "ฉันแค่วิตกกังวล... กลัวว่าตัวเองจะปกป้องคุณไว้ไม่ทัน" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทรงพลังจนรินรดาพูดไม่ออก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทลายกำแพงความแข็งกระด้างที่เธอสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองออกจนหมดสิ้น เธอมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยของเพชรพริ้ง ก่อนจะแกล้งเชิดหน้าขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผา "ปากแข็งอย่างกับหิน แต่พูดจาแบบนี้... แอบชอบฉันอยู่ล่ะสิคุณตำรวจ" เพชรพริ้งชะงัก ดวงตาคมกริบไหววูบเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายเจ้าเล่ห์ที่นานทีปีหนจะได้เห็น มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย "ถ้าบอกว่าใช่... คุณจะยอมเลิกทำตัวเป็นเป่านิ่งให้พวกมันตามล่าสักทีไหมล่ะ" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้สวนคำพูดใดกลับไป จู่ๆ ไฟนีออนบนเพดานก็กะพริบวูบวาบสองสามครั้งก่อนจะดับสนิท มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเบาๆ จากหน้าประตูห้องทำงาน และตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งฝีเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง เพชรพริ้งเปลี่ยนท่าทีเป็นโหมดนักล่าในเสี้ยววินาที มือเรียวคว้าแขนของรินรดากระชากให้เข้ามาหลบหลังโต๊ะทำงานทันที พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมไปปลดล็อกซองปืนพกข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว "อยู่นิ่งๆ..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของเพชรพริ้งดังชิดจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ "ดูเหมือนว่า... แผนของเราจะไม่ได้เป็นความลับอย่างที่คิดแล้วล่ะ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือบางเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทของเพชรพริ้งไว้แน่น หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสถานการณ์เบื้องหน้าที่กำลังบีบคั้นถึงขีดสุด และก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกถีบพังโครมเข้ามาจนเศษไม้กระเด็นว่อน พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาในความมืด ร่างสูงใหญ่ของชายในชุดสูทสีดำสามคนก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธปืนครบมือ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ คือชายวัยกลางคนผู้สวมแหวนเพชรเม็ดโตที่เดินตามหลังเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น "เก่งมาก... แม่หนูแฮกเกอร์ คิดว่าจะซ่อนความลับนี้พ้นหูพ้นตาฉันงั้นเหรอ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความลับอันดำมืดและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนี้นะคะ!