ยอมรับไม่ได้ก็ต้องยอม

“ถ้าคุณยังเอาแต่กอดอกแล้วทำหน้าเป็นยักษ์กินเมืองแบบนั้น ฉันเกรงว่าคดีแฮกเกอร์เงาของเราคงจะได้ผู้ต้องสงสัยเพิ่มอีกคน… ข้อหาทำลายบรรยากาศจนออกซิเจนในห้องมันลี้ภัยค่ะ ผู้กองเพชรพริ้ง” เสียงใสๆ ที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการลับ รินรดาหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับร่างสูงโปรดในชุดนอกเครื่องแบบที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นกวาดตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดชุดใหญ่สลับกับใบหน้ายียวนของแฮกเกอร์สาวตัวแสบ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความตึงเครียดไม่ได้มาจากหน้าจอโค้ดเบื้องหน้า แต่มันมาจาก ‘หลักฐานชิ้นใหม่’ ที่รินรดากำลังถือวิสาสะเปิดดูบนสมาร์ทโฟนส่วนตัว — ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดเมื่อช่วงบ่าย ที่มีผู้กองสาวคนเก่งยืนรับกาแฟจากสารวัตรหนุ่มต่างโรงพักด้วยรอยยิ้ม… รอยยิ้มที่เพชรพริ้งไม่เคยยอมมอบให้รินรดาเลยสักครั้งในรอบสามเดือนที่ผ่านมา “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” เพชรพริ้งพ่นลมหายใจออกทางจมูก น้ำเสียงเรียบสนิทจนเกือบจะเย็นชา แต่ถ้าคนฟังไม่ใช่รินรดาผู้มีความสามารถพิเศษในการอ่านภาษาใบ้ของคนปากแข็ง เธอก็คงคิดว่าอีกฝ่ายโกรธจริงๆ ไปแล้ว “เอาเวลาไปเช็คเซิร์ฟเวอร์ปลายทางดีกว่าไหมรินรดา อย่ามาทำตัวว่างงานแถวนี้” “แหม ใครจะไปว่างงานจนมีเวลาไปรับส่งกาแฟฟรุ้งฟริ้งกับผู้ชายหน้าตาดีล่ะคะ” รินรดายักไหล่ จงใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อลดช่องว่างระหว่างกัน เธอก้าวเข้าไปใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นยูคาลิプตัสอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายลอยเข้าจมูก “นี่หวงหรือแค่หงุดหงิดคะเนี่ย ผู้กองขา หน้าบึ้งจนริ้วรอยถามหาหมดแล้วมั้ง” “ใครหวง.” คำปฏิเสธหลุดออกมาทันควันชนิดที่ไม่ต้องเสียเวลาคิด แต่ใบหูขาวสะอาดที่ขึ้นสีแดงเรื่อเป็นปื้นนั้นฟ้องความจริงยิ่งกว่าคำพูดร้อยพันคำ เพชรพริ้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเสียอาการ มือเรียวพยายามจัดปกเสื้อของตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนความรวนเรในอกที่กำลังตีรวนขึ้นมาจนควบคุมยาก รินรดาหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวด้วยประกายความสนุกสนาน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอเสพติดการได้เห็นร้อยตำรวจเอกผู้ไร้พ่ายคนนี้หลุดจากฟอร์มมาดนิ่ง ยิ่งอีกฝ่ายแสดงอาการฮึดฮัดกลกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็ยิ่งเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหมั่นไส้ “ปากแข็งจังนะคะ ระวังเถอะค่ะ… ถ้าวันไหนฉันเกิดเบื่อแล้วเลิกแกล้งขึ้นมา จะหาว่าไม่เตือน” รินรดาแกล้งเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแกมท้าทาย เพชรพริ้งหันขวับกลับมามอง ขอบตาคมดุฉายแวววาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว ความอดทนที่ถูกสะสมมาตั้งแต่บ่ายระเบิดออกโดยไร้การควบคุม ร่างสูงก้าวประชิดตัวแฮกเกอร์สาวจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลังอย่างไร้ทางหนี มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นทาบกับขอบชั้นหนังสือ กักขังร่างเล็กไว้ในอาณาเขตของตัวเองทันที “เธอคิดว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร, รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนฟังหายใจสะดุด รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาประสานเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ไอความร้อนจากร่างกายของคนตรงหน้าแผ่ซ่านเข้ามาจนผิวแก้มร้อนผ่าว แต่คนปากเก่งอย่างเธอย่อมไม่มีทางยอมจำนนใครง่ายๆ เธอยืดอกขึ้นสู้ เชิดคางท้าทายกลับไปทันที “ก็ไม่ได้คิดว่าเล่นกับเด็กอนุบาลนี่คะ… หรือผู้กองอยากจะพิสูจน์ล่ะว่าฉันเล่นจริงหรือแค่ขู่?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงหัวใจของตัวเองดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท เพชรพริ้งจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ ไม่หยุดนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหึงหวงที่พยายามกดทับไว้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันตรายที่เธอเองก็ต้านทานไม่ไหว ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเคลื่อนขึ้นไปหมายจะแตะลงบนพวงแก้มเนียนเพื่อปิดปากช่างเจรจานั้นเสีย ทว่า… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังลั่นก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รออนุญาต “ผู้กองครับ! แย่แล้วครับ! เราเจอสัญญาณพิกัดที่แท้จริงของเซิร์ฟเวอร์ ‘เงา’ แล้วครับ แต่มันไม่ได้อยู่ที่โกดังร้าง… มันส่งตรงมาจากตึกสำนักงานใหญ่ของกรมตำรวจเราเองครับ!” ร่างของหมอศุภณัฐ นายแพทย์นิติเวชหนุ่มเพื่อนสนิทของเพชรพริ้งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าท่าทางของคนทั้งสองคนที่ยืนชิดติดกันในมุมห้องนั้นมันหมิ่นเหม่และแนบชิดกันมากแค่ไหน เพชรพริ้งสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอดึงมือกลับและผละถอยหลังออกมาตั้งหลักอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดจริงจังในเสี้ยววินาที รินรดารemoved สายตาจากหมอศุภณัฐแล้วหันกลับมามองหน้าผู้กองสาวที่ตอนนี้แววตากลับมาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งอีกครั้ง ไม่มีเวลาให้หึงหวง ไม่มีเวลาให้ต่อล้อต่อเถียง… เมื่อความลับที่ซ่อนอยู่ใต้จมูกของพวกเธอมาโดยตลอด กำลังจะลากคอทุกคนดิ่งลงสู่นรกขุมที่ลึกที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความลับอันดำมืดและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนี้นะคะ!