เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

นิ้วเรียวของรินรดาเคาะลงบนคีย์บอร์ดสีดำสนิทเป็นจังหวะกระชั้นชิด แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววเคร่งเครียด บนโต๊ะทำงานรกเรื้อเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและแก้วกาแฟที่เย็นชืดมาหลายชั่วโมง ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แห่งนี้คือเซฟเฮาส์ลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ ยกزเว้น... คนที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวแข็งแรงตามแบบฉบับคนออกกำลังกายเป็นประจำ ใบหน้าสวยคมยังคงเรียบเฉย เย็นชา และติดจะดุเหมือนเคย ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังบางของแฮกเกอร์สาว "ถ้าจะนั่งหลังค่อมจนกระดูกสันหลังรวมร่างกับเก้าอี้ขนาดนั้น ฉันแนะนำให้เธอย้ายไปนอนในโลงศพเลยดีกว่าไหมรินรดา ประหยัดงบค่าเช่าที่ได้เยอะ" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เจือแววประชดประชันดังขึ้นทันทีที่รินรดากำลังจะเอื้อมหยิบแฟลชไดรฟ์ตัวสุดท้าย รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนพูด นิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์ต่อด้วยความเร็วสูง "ความเป็นห่วงเป็นใยแบบผิดที่ผิดทางนี่ เก็บไว้ใช้ตอนสอบสวนผู้ต้องหาเถอะค่ะผู้กอง ฉันยังไม่อยากตายก่อนใช้หนี้กรรมที่ตัวเองก่อหรอกนะ" "ปากดี" เพชรพริ้งพ่นลมหายใจทางจมูก ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเงียบเชียบ ส้นรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด "แล้วนี่กินอะไรเข้าไปบ้างหรือยัง หรือว่าสารอาหารทั้งหมดในร่างกายช่วงสามวันที่ผ่านมามาจากคาเฟอีนกระป๋องพวกนั้น" มือหนาของตำรวจสาวคว้าหมับเข้าที่กระป๋องกาแฟบนโต๊ะแล้วดึงมันออกห่างจากมือเรียวทันที การกระทำที่รวดเร็วและถือวิสาสะนั้นทำให้รินรดาต้องดีดตัวหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ "นี่! คราบน้ำลายบนกระป๋องนั้นฉันยังไม่ทันเช็ดเลยนะผู้กอง อยากทางอ้อมทางอ้อมหรือไงถึงมาแย่งของฉันดื้อๆ" รินรดาแกล้งเลิกคิ้วยียวน ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่รักดีเมื่อกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก เพชรพริ้งชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบตึงตามเดิม เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนขอบโต๊ะ "ถ้าคิดว่าพูดจาแบบนี้แล้วฉันจะกลัว เธอก็คิดผิดถนัด รินรดา... เอกสารชุดนั้นที่เธอกำลังกู้คืน มันหมายถึงความปลอดภัยของคนทั้งกรมนะ เผลอเรอแม้แต่วินาทีเดียว ชีวิตเธอก็ปลิวได้เหมือนกัน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของรินรดาค่อยๆ เลือนหายไป เธอจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของตำรวจสาวตรงหน้า พยายามค้นหาความหวาดกลัวหรือความลังเลใจ แต่สิ่งที่พบกลับมีเพียงความเด็ดเดี่ยวและ... ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของความแข็งกร้าว ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเธอต้องหลบๆ ซ่อนๆ ต้องวิ่งหนีตายจากเงื้อมมือขององค์กรลับที่แทรกซึมอยู่ในทุกอณูของกรมตำรวจ รินรดาเคยคิดมาตลอดว่าในโลกใบนี้ เธอเชื่อใจใครไม่ได้แม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างมีวาระซ่อนเร้น ทุกคนพร้อมจะหักหลังเพื่อเอาตัวรอด แม้กระทั่งตำรวจน้ำดีอย่างเพชรพริ้งในตอนแรกเธอก็ยังมองว่าเป็นแค่ตัวถ่วงเวลา แต่ทว่า... ยามที่เธอบาดเจ็บ เพชรพริ้งคือคนทำแผลให้ด้วยมือคู่นี้ ยามที่เธอนอนละเมอด้วยความหวาดกลัวจากอดีต เพชรพริ้งคือคนที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน และในวินาทีที่กระสุนปืนเฉียดผ่านใบหู เพชรพริ้งก็คือคนที่เอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนเธอจนไหล่ขวาต้องใส่เฝือกอยู่นานสองนาน ความรู้สึกบางอย่างพังทลายลงในอกของรินรดา กำแพงเหล็กที่เธอสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองมาตลอดชีวิตพังครืนลงมาอย่างไม่เป็นท่า "ผู้กอง..." เสียงของรินรดาแผ่วลง ความกวนประสาทหายSเกลี้ยง เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ เพชรพริ้งขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นรอยเงียบงันที่ผิดปกติไปจากเดิม "เป็นอะไร? ไฟล์เสียหายหนักจนกู้ไม่ได้แล้วหรือไง ไหนเอามาดู..." ก่อนที่ตำรวจสาวจะเอื้อมมือมาแตะคีย์บอร์ด รินรดากลับตัดสินใจทำในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่คาดคิด มือบางเอื้อมไปคว้าข้อมือของเพชรพริ้งไว้แน่น ออกแรงดึงเบาๆ จนร่างสูงกว่าเซถลาเข้ามาประชิดตัว ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบมองนิ่งสนิท "ฉันเหนื่อย..." รินรดาเอמהเสียงกระซิบ แววตาไหวระริก "เหนื่อยที่จะต้องระแวงว่าใครจะแทงข้างหลัง เหนื่อยที่จะต้องคำนวณทุกย่างก้าวว่าใครจริงใจหรือหลอกลวง" เพชรพริ้งนิ่งงังไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวเล็กกว่าปะทะเข้ากับต้นคอทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ มือที่ถูกจับไว้ไม่ได้พยายามดึงออก "ริน..." "แต่แปลกนะ..." รินรดาคลายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เพชรพริ้งเคยเห็นมา "กับผู้ผู้กอง... ต่อให้ฉันเอาหัวไปวางไว้บนเขียง ฉันกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด" หัวใจของร้อยตำรวจเอกสาวกระตุกวูบ จังหวะการเต้นของชีพจรในอกเต้นรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งไล่จับคนร้ายเสียอีก ความซึนเดเระที่เคยมีมาตลอดพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อเจอสายตาเว้าวอนและคำพูดที่ซื่อตรงจนน่าตีของแฮกเกอร์สาว "เธอนี่มัน..." เพชรพริ้งพยายามจะหาคำพูดมากลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนใบหน้า แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งจนพูดไม่ออก รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว มือข้างที่ว่างเอื้อมขึ้นไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของตำรวจสาว จัดมันให้เข้าที่อย่างเบามือ "ฉันวางใจเธอนะเพชรพริ้ง... เต็มร้อยเลยด้วย" คำพูดนั้นหนักแน่นและจริงจังราวกับคำมั่นสัญญา มันทุบทำลายกำแพงความระแวงทั้งหมดในใจของรินรดาลงราบคาบ และในขณะเดียวกันมันก็ทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของเพชรพริ้งจนเธอแทบจะหยุดหายใจ ตำรวจสาวก้มมองใบหน้าหวานที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอพยักหน้าน้อยๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉายแววอ่อนโยนและปกป้องอย่างปิดไม่มิด "อืม..." เพชรพริ้งตอบรับในลำคอ เสียงทุบต่ำนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง "ฉันจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของเธอสูญเปล่า... สัญญา" รินรดายิ้มกว้างขึ้น แววตาเป็นประกายด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอยอมปล่อยมือจากข้อมือของอีกฝ่าย แต่ยังคงยืนประชิดตัวไม่ยอมถอยห่าง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำและหัวใจที่เริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงบางอย่างจากภายนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นมาทันที! *ปัง!* เสียงประตูกระจกของเซฟเฮาส์ถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น รินรดาและเพชรพริ้งสะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณดิบของคนทำงานภาคสนาม แสงไฟฉายสีแดงหลายดวงสาดส่องเข้ามาจากความมืดภายนอก พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำไม่ต่ำกว่าห้าคนก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธปืนครบมือ และตรงกลางกลุ่มคนเหล่านั้น... ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่รินรดาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด *พี่ชายต่างแม่ผู้ล่วงลับที่ควรจะตายไปในกองเพลิงเมื่อสัปดาห์ก่อน... กำลังยืนจ้องมองพวกเธออยู่ตรงนั้น!* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความลับอันดำมืดและหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะนี้นะคะ!