กับดักในปาร์ตี้รูม

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงเคล้าคละกับควันบุหรี่จางๆ ในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคลับหรูไม่ได้ทำให้รินรดา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาสักนิด ตรงกันข้าม นิ้วเรียวที่กำลังเคาะรัวบนหน้าจอแท็บเล็ตขนาดพกพาใต้โต๊ะทรงกลม กลับยิ่งทวีความเร็วจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบของความตึงเครียด “ถ้าเธอทำหน้าบูดเป็นตูดแมวแบบนั้นอีกสักวิฯ เดียว เป้าหมายอาจจะเดินมาขอซื้อประกันชีวิตจากเราแทนที่จะมาคุยเรื่องไฟล์ลับนะคะ คุณผู้หมวด” รินรดาเอียงคอ กระซิบกระแซบผ่านลำคอขาวระหง ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงกวาดมองหน้าจอควบคุมระบบเซิร์ฟเวอร์ที่เธอเพิ่งเจาะเข้าไปได้ครึ่งทาง ร่างบางในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีดำสนิทแนบเนื้อ ยั่วเย้าและอันตรายในเวลาเดียวกัน ขยับเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของคนข้างกายจนแทบจะแนบชิด เพชรพริ้งในชุดสูทสากลสีน้ำเงินเข้มดูภูมิฐาน แต่กลับซ่อนสัดส่วนเย้ายวนไว้ภายใต้ความเคร่งขรึม เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่คมดุภายใต้กรอบแว่นตากันแดดแฟชั่น (ที่ใส่เพื่อพรางตัวในสถานที่แสงน้อย) ตวัดมองค้อนรินรดาแทบไม่ทัน “รินรดา... นี่เรากำลังปลอมตัวมาสืบคดีคอร์รัปชันระดับชาติ ไม่ใช่มาเดินพรมแดงงานกาล่า ฉันเตือนเธอแล้วนะว่าอย่าเล่นหูเล่นตากับพวกแขกในงาน โดยเฉพาะไอ้ผู้บริหารหัวงูคนที่มองมาทางเราตั้งแต่ห้านาทีที่แล้วนั่นน่ะ” เพชรพริ้งเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงราบเรียบติดจะเย็นชาตามวิสัยผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ แต่วี่แววขัดเคืองในแววตากลับฟ้องชัดเจนว่ากำลังหึงหวงจนควันแทบออกหู “หึงเหรอคะ?” รินรดาเลิกคิ้วเรียวขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสีแดงสด “หรือว่ากลัวฉันจะไขว้เขวจากคุณผู้หมวดปากแข็งคนนี้ไปหาเศรษฐีกระเป๋าหนักพรรค์นั้นล่ะคะ หืม?” “เพ้อเจ้อ!” เพชรพริ้งสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ทว่าใบหูขาวสะอาดกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำแก้วทรงสูงในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว “ฉันแค่ไม่อยากให้แผนพังเพราะความไร้สาระของเธอ หน้าที่คือดึงข้อมูลจากแล็ปท็อปของเป้าหมายในห้องวีไอพีฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่มาต่อปากต่อคำกับฉันตรงนี้” “ปากแข็งตลอดกาลเลยนะคะ... ระวังเถอะค่ะ ปากแข็งมากๆ สักวันหัวใจจะแข็งตามจนไม่มีใครเขารักเอาหรอก” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงประกายความท้าทายในแบบที่ทำให้เพชรพริ้งอยากจะยกมือขึ้นมาหยิกแก้มยัยแฮกเกอร์ตัวแสบให้เข็ดสักทีข้อหาหมั่นไส้ แต่สถานการณ์ไม่เอื้อให้ต่อปากต่อคำนานกว่านั้น เมื่อบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตรของห้องวีไอพีฝั่งตรงข้ามถูกผลักเปิดออก ร่างของเป้าหมาย—นักการเมืองท้องถิ่นผู้ทรงอิทธิพลที่พัวพันกับคดีฟอกเงิน—ก้าวเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคน “ได้เวลาทำงานแล้วค่ะ คุณตำรวจคนสวย” รินรดากลับสู่โหมดจริงจังในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นโหมดนักล่า แววตาซุกซนเมื่อครู่วับหายไป เหลือเพียงความเฉียบคมของแฮกเกอร์อัจฉริยะ “ทางสะดวกแล้วค่ะ ระบบรักษาความปลอดภัยของห้องนั้นฉันจัดการบล็อกสัญญาณไว้เรียบร้อย คุณมีเวลาสามนาทีในการเข้าไปก๊อปปี้ข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ตัวแม่ตัวนั้น ส่วนฉันจะคอยสอดส่องกล้องวงจรปิดให้จากตรงนี้” เพชรพริ้งพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ความเป็นมืออาชีพกลับมาเต็มเปี่ยม ร่างเพรียวระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทให้เข้าที่ก่อนจะสบตากับรินรดาเพียงเสี้ยววินาที “อย่าเพิ่งซนไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมาเข้าใจไหม” “รับทราบค่ะ คุณแม่ เอ้ย... คุณผู้หมวด” รินรดาแกล้งทำวันยาเสพติดกวนๆ ใส่ ทำเอาเพชรพริ้งอยากจะถอนหายใจยาวๆ สักสิบรอบ แต่ก็ทำได้แค่ส่งค้อนวงใหญ่ให้หนึ่งที ก่อนจะสับขาเดินกลมกลืนไปกับฝูงชนในปาร์ตี้มืดทึบเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องเป้าหมาย เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของรินรดา ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนหน้าจอแท็บเล็ตขยับไปข้างหน้า หัวใจเธอกลับเต้นระรัวด้วยความกังวลที่ไม่ใช่เรื่องงาน—แต่มันคือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มกวนประสาทต่างหาก ผ่านไปสองนาทีครึ่ง... ไฟสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบวาบขึ้นบนมุมซ้ายของหน้าจอแท็บเล็ต รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวภายนอกห้องวีไอพีแจ้งเตือนว่ากำลังมีคนเดินตรงไปที่นั่น “แย่แล้ว... มีคนกำลังจะเข้าไปในห้องนั้น!” รินรดากดเปิดไมโครโฟนจิ๋วที่เชื่อมต่อกับหูฟังไร้สายของเพชรพริ้งทันที “เพชรพริ้ง! ออกมาเดี๋ยวนี้ มีคนกำลังเดินไปทางนั้น อีกสวินาทีเดียวคุณจะโดนแจ็คพอตแตก!” ไร้เสียงตอบรับจากปลายสาย... หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอทิ้งแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ร่างบางผุดลุกขึ้นยืนทันทีอย่างไร้ความลังเล สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและหวงแหนคนปากแข็งสั่งให้เฝ้าระวังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนอีกต่อไป ขาเรียวก้าวฉับๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงเบสหนักหน่วงมุ่งตรงไปยังห้องเป้าหมายทันที ก๊อกๆ! รินรดาตัดสินใจพุ่งเข้าไปขวางทางชายชุดสูทสองคนที่กำลังจะเปิดประตูห้องวีไอพี แสร้งทำเป็นเซเข้าใส่ด้วยท่าทางเมามาย “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ พอดีฉันเดินไม่ค่อยตรงทาง...” รินรดายิ้มหวานเยิ้มแสร้งทำเป็นสาวขี้เมา บอดี้การ์ดร่างยักษ์ทำท่าจะผลักเธอออกด้วยความรำคาญ แต่จังหวะนั้นเอง... บานประตูห้องที่แง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย ทำให้รินรดาเห็นภาพที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ เพชรพริ้งไม่ได้ติดอยู่ข้างใน... แต่ร่างเพรียวของร้อยตำรวจเอกสาวกำลังถูกดันแนบชิดติดกับผนังห้องโดยชายแปลกหน้าสวมหน้ากากครึ่งซีก มือหนาของมันตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัว ขณะที่เพชรพริ้งกำลังพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลัง ทว่าดวงตากลมโตคู่คมที่มักจะนิ่งสงบเสมอ กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต! “ปล่อยเธอนะไอ้เวร!” รินรดาหมดความอดทน เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมซัดหมัดใส่หน้าบอดี้การ์ดคนใกล้ที่สุดเพื่อพังประตูเข้าไปช่วย แต่ทว่า... ก่อนที่หมัดของเธอจะกระทบเป้าหมาย มือหนาคู่หนึ่งจากด้านหลังก็คว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอ รวบตัวเธอเข้าหาแผ่นอกกว้างอย่างรวดเร็วก่อนจะยกตัวเธอถอยห่างจากประตูด้วยแรงมหาศาล กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยพร้อมลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ ทำให้รินรดารู้ทันทีว่าคนๆ นี้ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นใครบางคนที่เธอคาดไม่ถึงที่สุด “หยุดความอวดเก่งของเธอไว้แค่นั้นแหละ ยัยตัวแสบ...” เสียงทุ้มต่ำ กระซิบแหบพร่าอยู่ข้างหู พร้อมกับแรงกอดรัดที่แน่นหนาขึ้นจนขยับไม่ได้ “เธอกำลังเดินเข้าหาหลุมพรางที่พวกมันขุดรอไว้... และฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอตายก่อนจะเคลียร์หนี้ปากกับฉันให้รู้เรื่อง!” ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมปลาบของคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดข้างประตู—ร้อยตำรวจเอกพิเศษผู้ไม่เคยปรากฏตัวในแผนการ... และเป็นคนเดียวกับที่เธอกลัวที่สุดว่าจะเข้ามาพัวพันในเกมนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ โรสแมรี่พิษสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้รอนานค่ะ!