เต้นรำกับศัตรู

กลิ่นอายของแชมเปญราคาแพงและควันซิการ์จาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องโถงจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรู ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัล รินรดาในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทแหวกสูงจนเกือบถึงโคนขา ปรายตามองร่างสูงระหงในชุดสูทสากลเข้ารูปที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ แสงแฟลชจากงานกาล่าการกุศลสะท้อนบนเรือนผมสีเข้มที่รวบไว้เป็นมวยอย่างประณีต ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเรียบนิ่งสนิทจนเดาไม่ออกว่าร้อยตำรวจเอกสาว 'เพชรพริ้ง' กำลังคิดอะไรอยู่ "แต่งตัวแบบนี้ คิดจะมาขโมยข้อมูลในฮาร์ดไดรฟ์ของท่านรัฐมนตรี หรือแค่ตั้งใจมาหาเรื่องฉันกันแน่คะ ผู้กอง?" รินรดายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบรสชาติซ่าบซ่าน รอยยิ้มมุมปากเคลือบไว้ด้วยความท้าทาย เพชรพริ้งหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวลอยเข้าแตะจมูก มือเรียวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้อีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าไปกระซิดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่ทำเอาคนฟังหัวใจกระตุกวูบ "ถ้าฉันจะจับคุณข้อหาฐานบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล... ฉันคงต้องเริ่มจากการใส่กุญแจมือคุณตรงนี้เลยดีไหมคะ รินรดา" ดวงตาสองคู่สบกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน ความดื้อรั้นและถือดีฉายชัดอยู่ในแววตาของแฮกเกอร์สาว ขณะที่ความดุดันแต่ซ่อนความหวั่นไหวไว้ลึก ๆ ของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กำลังต้อนเธอให้จนมุมโดยไม่ต้องขยับตัวด้วยซ้ำ เสียงดนตรีคลาสสิกในจังหวะวอลทซ์จากวงออเคสตราสดเปลี่ยนเป็นทำนองแทงโก้ที่เร้าใจและเย้ายวนขึ้นทันที เพลง 'เต้นรำกับศัตรู' เริ่มต้นบรรเลงขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งคู่ เพชรพริ้งไม่รอให้รินรดาได้ทันปฏิเสธ มือเรียวแข็งแรงคว้าเข้าที่เอวบางของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ รั้งร่างเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายสาวผ่านเนื้อผ้า "ปล่อยนะ ผู้กอง! ฉันบอกตอนไหนว่าจะเต้นด้วย?" รินรดาอุทานเสียงเบา เธอเกร็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังถูกพาหมุนวนเข้าสู่กลางฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางสายตาของผู้มีเกียรติในงานที่เริ่มหันมามอง "ในเมื่อคดีที่เรากำลังสืบมันพันกันอีรุงตุงนังจนแก้ไม่ออก การเต้นรำกับผู้ต้องสงสัยอย่างคุณ อาจจะทำให้ฉันรีดความจริงออกมาได้เร็วขึ้นก็ได้นะคะ" เพชรพริ้งกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนรินรดาต้องแอบสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ จังหวะก้าวเท้าของเพชรพริ้งมั่นคงและทรงพลัง พาเธอหมุนตัวไปตามท่วงทำนองอย่างเชี่ยวชาญ รินรดาจำต้องวางมือข้างหนึ่งลงบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างเสียไม่ได้ สัมผัสจากกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นภายใต้เนื้อผ้าชั้นดีทำให้เธอรู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ตำรวจโต๊ะทำงานธรรมดา แต่ผ่านสนามฝึกฝนอันโหดร้ายมาโชกโชน "คุณนี่มัน... มარยาททรามเป็นบ้าเลยนะคะผู้กอง บังคับฉันมากลางฟลอร์แบบนี้ หน้าด้านหน้าทนสมเป็นตำรวจยุคใหม่ดีแท้" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ประชดประชันด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะโดนฉันปิดปากด้วยวิธีอื่นนะคะ รินรดา" เพชรพริ้งสวนกลับทันควัน ดวงตาสีเข้มวับวาวด้วยประกายบางอย่างที่รasaอ่านไม่ออก มันไม่ใช่แววตาของการจับกุม แต่มันคือความปรารถนาที่จะเอาชนะ... และบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นจนน่ากลัว ร่างระหงทั้งสองเคลื่อนไหวสอดรับกันอย่างน่าประหลาด แม้จะปะทะคารมกันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ร่างกายกลับจดจำจังหวะของกันและกันได้อย่างแม่นยำ เพชรพริ้งหมุนรินรดากลับเข้ามาแนบชิดอีกครั้งด้วยแรงเหวี่ยงที่พอเหมาะ มือหนาของตำรวจสาวรั้งเอวเธอไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ขณะที่รินรดาจำต้องใช้มืออีกข้างเกาะไหล่เขาไว้เพื่อทรงตัว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนมองเห็นเงาสะท้อนของกันและกันในดวงตา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงดนตรีรอบข้างเบาลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยของเพชรพริ้ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจซ่อนเร้น "ผู้กอง... มองแบบนี้ หมายความว่ายังไงคะ?" เสียงของรินรดาแผ่วเบาลง ไร้ซึ่งความยโสโอหังเช่นทุกที "หมายความว่า... ฉันเริ่มเบื่อที่จะเป็นศัตรูกับคุณเต็มทนแล้วค่ะ" เพชรพริ้งตอบเสียงพร่า แววตาซึนเดเระที่เคยใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงความจริงใจที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของเพชรพริ้งกำลังโน้มต่ำลงมา และหัวใจของรินรดากำลังเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง ประตูบานใหญ่ทางเข้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกกระชากเปิดออกเสียงดังสนั่น! แสงไฟสว่างวาบสาดส่องเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของชายชุดดำสามคนที่กรูเข้ามาในงาน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทุกคนในงานกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "หมอบลงกับพื้นทั้งหมด! ตำรวจกองปราบ... อ้าว ขอโทษทีครับผู้กอง ไม่คิดว่าท่านกำลังเพลิดเพลินอยู่กับเป้าหมาย!" เพชรพริ้งผละออกจากรินรดาในเสี้ยววินาที สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นร้อยตำรวจเอกผู้เยือกเย็นและเฉียบขาดทันที ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองลูกน้องหนุ่มที่ยืนหน้าซีดอยู่หน้าประตู ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูรินรดาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้แฮกเกอร์สาวต้องเสียวสันหลังวาบ "เกมสนุกของเราคงต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะคะ... ไว้เราค่อยมาสะสางบัญชีนี้กันต่อในห้องสอบสวน!" --- โรสแมรี่พิษสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้รอนานค่ะ! หวังว่าจะฟินและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้กันนะคะ