แผนซ้อนแผน

หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอตรงหน้าสะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบในความมืดทึบของห้องควบคุมชั้นใต้ดิน กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติผสมปนเปไปกับกลิ่นอับของเซิร์ฟเวอร์ที่ทำงานหนัก รินรดาแทบไม่กะพริบตา นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีดำรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงก๊อกแก๊กดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี "ให้ตายสิ... ยัยสารวัตรหัวโบราณนั่นคิดจะเล่นเกมแมวไล่จับหนูไปถึงไหนกัน" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองโค้ดโปรแกรมสีเขียวที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วแสง ปมปริศนาฆาตกรรมต่อเนื่องที่พวกเธอกำลังไล่ล่าอยู่ ไม่ใช่แค่เรื่องของการฆ่าฟันธรรมดา แต่มันคือเกมจิตวิทยาที่ถูกออกแบบมาอย่างแยบยล และตอนนี้... ใครบางคนกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ขุดไว้ด้วยความเต็มใจ แกร๊ก! เสียงบานประตูเหล็กด้านหลังถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน รินรดาชะงักมือเล็กน้อย แต่ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครคือผู้มาเยือน กลิ่นอباحจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นซิตรัสผสมกับความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนที่เป็นเอกลักษณ์นั้น... มีแค่ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งคนเดียวเท่านั้น "ถ้าเธอเข้ามาเพื่อจะบอกให้ฉันกลับบ้านไปนอนล่ะก็ เชิญกลืนคำพูดนั้นลงท้องไปได้เลยค่ะสารวัตร" รินรดาเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เสียงใสติดจะกวนประสาทดังขึ้นในความเงียบ เพชรพริ้งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ทรงสูง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทดูน่าเกรงขามและดึงดูดสายตาในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยจ้องมองแผ่นหลังบางของแฮกเกอร์สาวด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแบบที่มักจะทำให้รินรดาหมั่นไส้ได้เสมอ "ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาเดินตรวจการณ์เด็กดื้อตอนตีสองหรอกนะรินรดา" เพชรพริ้งตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าแฝงความแหบพร่าชวนฟัง "แต่ถ้าสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่มันกำลังจะทำให้เราสองคนกลายเป็นศพในห้องเย็น... ฉันคิดว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะเข้ามาขัดจังหวะ" รินรดาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตาท้าทายมองสบกับผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตัวสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนรินรดาได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ "โอ้... ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งผู้เคร่งครัดกฎหมาย กำลังแสดงอาการหึงหวง... อ๋อ ไม่สิ เป็นห่วงความปลอดภัยของพลเมืองชั่วคราวอย่างฉันงั้นเหรอคะ น่าประทับใจจัง" เพชรพริ้งไม่หลบสายตา มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังยื่นไปเท้ากับพนักพิงเก้าอี้ กักตัวรินรดาให้อยู่ในวงแขนโดยปริยาย ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเธอชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเซิร์ฟเวอร์ที่ยังคงคำรามเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะ" เพชรพริ้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตานิ่งสนิทคู่นั้นพEยามซ่อนประกายความไหววูบบางอย่างไว้ "ข้อมูลชุดสุดท้ายที่เธอเพิ่งแฮกเข้าไปดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์ของกระทรวง... เธอคิดจริงๆ เหรอว่ามันคือหลักฐานมัดตัวคนร้าย?" รินรดาชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงจริงจังที่ไร้ซึ่งการหยอกล้อของคนตรงหน้า "หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า... เธอติดกับดักแล้วต่างหากล่ะ" เพชรพริ้งพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน มือที่เท้าพนักพิงเปลี่ยนมาเป็นคว้าจับข้อมือเล็กของรินรดาไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายขยับหนีไปไหน รินรดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อสมองประมวลผลคำพูดนั้นอย่างรวดเร็ว "เป็นไปไม่ได้... ฉันเช็กระบบความปลอดภัยสามรอบแล้ว ไม่มีทางที่..." "ไม่มีทางที่คนระดับเธอจะพลาดใช่ไหม?" เพชรพริ้งแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม "แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่งรินรดา... คนที่ออกแบบระบบป้องกันไฟร์วอลล์ชุดนั้น ไม่ใช่ไอ้ฆาตกรโรคจิตอะไรนั่นหรอก แต่มันคือหน่วยงานลับของกรมตำรวจ... และคนที่อนุมัติให้เปิดช่องโหว่นั้น เพื่อล่อให้หนูติดจั่นวิ่งเข้ามาหาหลักฐานปลอม... ก็คือฉันเอง" กึก! ราวกับมีค้อนยักษ์ตกลงมาทุบกลางศีรษะ รินรดานิ่งค้างไปสนิท สมองตื้อตันจนแทบคิดอะไรไม่ออก ดวงตากลมโตมองใบหน้าของคนที่เธอเพิ่งจะต่อปากต่อคำด้วยเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธขึง และไม่เข้าใจ "คุณ... คุณทำแบบนั้นทำไม!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห มืออีกข้างพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากการพัน "เพราะถ้าฉันไม่ทำ เธอรินรดา ก็คงจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับดงกระสุนของพวกมันโดยไม่ฟังคำเตือนใครอีกตามเคย" เพชรพริ้งโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มนุ่มลดความแข็งกร้าวลงเหลือเพียงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกจนน่าใจหาย "ฉันยอมเป็นคนร้ายในสายตาเธอ... ดีกว่าปล่อยให้เธอหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล" บรรยากาศในห้องควบคุมเปลี่ยน180องศา จากความตึงเครียดของการเชือดเฉือนคารม กลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสอารมณ์บีบหัวใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนดังแข่งกับเสียงเครื่องจักร ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกจนน่าหงุดหงิด "คุณมันบ้า..." รินรดาพึมพำเสียงเบา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามทำเสียงดุแค่ไหน แต่แววตาไหวระริกก็ฟ้องชัดเจนว่าพ่ายแพ้ให้กับความซึนคลั่งรักแบบไม่รู้ตัวของสารวัตรสาวเข้าให้แล้ว เพชรพริ้งยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสของแฮกเกอร์สาวออกอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลีบดอกไม้ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในอกของรินรดาได้อย่างรุนแรง "ฉันรู้ว่าเธอด่าฉันในใจเยอะมาก" เพชรพริ้งกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าชวนใจสั่น "แต่ก่อนจะบ่นอะไรไปมากกว่านี้... ช่วยดูที่หน้าจอหลักหน่อยสิ ว่าตอนนี้... ใครกำลังยืนรอเราอยู่ที่หน้าประตูลับชั้นบน" รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกสลับโหมดการแสดงผลเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณทางเข้าอาคาร ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าประตูลับ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับเขากำลังมองทะลุเข้ามาในห้องนี้ และสิ่งที่อยู่ในมือของชายคนนั้น... คือกระเป๋าเอกสารสีดำที่บรรจุโค้ดลับการทำลายล้างระบบทั้งหมดของเมืองหลวงเอาไว้ และที่แย่ไปกว่านั้น... ประตูนิรภัยของห้องควบคุมที่พวกเธอยืนอยู่ กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้น *คลิก!* รินรดากับเพชรพริ้งหันขวับกลับไปมองประตูเหล็กด้านหลังพร้อมกันทันที บานประตูหนาหนักเลื่อนปิดสนิทลงต่อหน้าต่อตา พร้อมกับรหัสผ่านบนแผงควบคุมที่ถูกแฮกจากภายนอกจนกลายเป็นสีแดงสนิท... พวกเธอถูกขังไว้ข้างในแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับ "โรสแมรี่พิษ" นะคะ!