แผลเป็นในอดีต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างเคล้ากับหยดฝนที่สาดซัดกระแทกหน้าต่างกระจกแตกละเอียด มันไม่ใช่บรรยากาศที่คนสติดีที่ไหนจะมานั่งดินเนอร์ แต่สำหรับรินรดาและเพชรพริ้งแล้ว ที่นี่คือสมรภูมิรบ—สนามรบที่ถูกทิ้งร้างไว้ตั้งแต่คดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อสิบปีก่อน และตอนนี้ ความลับที่ถูกฝังกลบกำลังส่งกลิ่นเน่าเฟะตีกลับมาหาพวกเธออย่างจัง "ถ้าคิดจะโชว์เดี่ยววิ่งเข้าดงกระสุนแบบเมื่อกี้อีกครั้ง ฉันจะเอาแฟลชไดร์ฟข้อมูลบอสใหญ่ของคุณไปปล่อยให้ตลาดมืดซะรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนหวาดวิตกดังขึ้น ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือสาดกระทบใบหน้าคมคายของร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้ง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน ปอยผมลู่แนบกรอบหน้าสวยเฉี่ยว แต่แววตานั้นไม่ได้สนใจความหนาวเหน็บของร่างกายเลยแม้แต่น้อย มันกำลังจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความโกรธกรำที่ซ่อนความห่วงใยไว้จนมิด รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ตอนนี้กลับไหววับและแดงก่ำ เธอทรุดกายลงนั่งกอดเข่าพิงผนังปูนเปลือยที่เย็นเฉียบ รอยแผลเป็นบนข้อมือซ้ายที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อแขนยาวถูกมือเรียวบางยกขึ้นมากำแน่นจนสั่นเทา "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะผู้กอง... หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น ยัยสารวัตรหน้าตายคนเก่งจะตายคาคดีนี้ไม่ได้เด็ดขาด ฉันยังไม่ได้เอาคืนที่คุณปากเสียใส่ฉันเมื่อวานเลยนะ" น้ำเสียงของแฮกเกอร์สาวพยายามกลั้วหัวออกมาราวกับไม่ยี่ห้อ แต่เนื้อเสียงที่สั่นระริกและรอยยิ้มฝื่อนๆ นั้นตบตาเพชรพริ้งไม่ได้เลยสักนิด เพชรพริ้งขบกรามแน่น ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายเฉพาะตัวของรินรดาลอยปะปนกับกลิ่นฝน ชวนให้ใจที่แข็งกระ้างของสารวัตรสาวกระตุกวูบ "เลิกทำเป็นเก่งสักทีจะได้ไหมรินรดา" เพชรพริ้งเอ็ดเสียงลอดไรฟัน มือเรียวที่มักจะจับปืนมั่น ยื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กที่กำลังจิกตัวเองจนเลือดซึม แต่กลับถูกรินรดาปัดออกอย่างไม่ใยดี "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงตวาดที่ดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาที่เคยคมกริบราวนักล่า ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นจนกลั้นไม่อยู่ มันคือความเปราะบางที่เพชรพริ้งไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบปีที่รู้จักกัน หญิงสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยร้องขอความเห็นใจจากความอยุติธรรมใดๆ บนโลกใบนี้ กำลังแตกสลายลงต่อหน้าเธอ "คุณไม่รู้หรอก... คุณมันลูกตำรวจผู้สูงส่ง เกิดมาในครอบครัวที่เพียบพร้อม มีเกียรติยศค้ำคอ จะทำอะไรก็มีความถูกต้องรองรับ!" รินรดาพรั่งพรูความอัดอั้นตันใจออกมา หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาย "แต่ฉันล่ะ? คนที่ต้องยืนมองพ่อตัวเองถูกใส่ร้ายว่าเป็นแพะรับบาปในคดีที่พวกคุณเป็นคนทำสำนวน! คนที่ต้องนั่งมองความยุติธรรมเหยียบย่ำจนจมดิน... คุณเข้าใจความรู้สึกนั้นเหรอ ผู้กองเพชรพริ้ง!" คำพูดทิ่มแทงหัวใจถูกพ่นออกมาพร้อมเสียงสะื้นที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้ แผ่นหลังบางสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ รินรดากอดเข่าแน่นราวกับเด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวกลางพายุทโ시ณ ปมในอดีตที่กัดกินหัวใจเธอมาตลอดสิบปีถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นคนเดียวที่เธอ... เผลอไว้ใจโดยไม่รู้ตัว เพชรพริ้งนิ่งงัน คำพูดที่เตรียมจะย้อนกลับจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ภาพของแฮกเกอร์สาวจอมกวนประสาท ปากเก่ง ทันคน หายวับไปกับตา เหลือเพียงหญิงสาวผู้บาดเจ็บจากรอยแผลเป็นในอดีตที่ไม่มีวันจางหาย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงกระหน่ำไม่ขาดสาย เพชรพริ้งถอนหายใจยาวเหยียด แววตานิ่งสนิทเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนิ่งมาตลอด เธอยื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้รินรดาไม่ได้ปัดป้อง แต่นิ่งอึ้งเมื่อมืออุ่นของสารวัตรสาวเอื้อมมากุมข้อมือที่สั่นเทาของเธอไว้แน่น คลายเรียวนิ้วที่จิกเนื้อตัวเองออกอย่างเบามือที่สุด "ฉันอาจจะไม่เข้าใจความเจ็บปวดทั้งหมดที่คุณเจอ..." เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งหรือมาดขรึมใดๆ "แต่ฉันยืนอยู่ตรงนี้... และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากอะไรไปจากคุณอีก รินรดา รวมถึงชีวิตของคุณด้วย" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววความจริงจังและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กุมอยู่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ท่าماกลางความหนาวเหน็บและแผลเป็นในอดีตที่ยังกรีดลึก เพชรพริ้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความสลัว รินรดาชะงัก ลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าสวยคมของสารวัตรสาวโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เคมีบางอย่างระเบิดเปรี้ยงปร้างในความมืด บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่เปียกปอน เพชรพริ้งมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกปนความโหยหา "ถ้ายังอยากปากเก่งใส่ฉันไปอีกนานๆ ก็..." เพชรพริ้งกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักสวยเฉียดผ่านแก้มเนียนแผ่วเบา เกือบจะแนบชิดลงบนกลีบปากนุ่มของคนตรงหน้าอยู่แล้ว หากไม่มีเสียงบางอย่างแทรกขึ้นมาเสียก่อน *แอ๊ด... โครม!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ที่ชั้นล่างถูกถีบเปิดออกกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ตามด้วยเสียงฝเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดปูนอย่างเร่งรีบ พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดส่องขึ้นมาบนชั้นลอยที่พวกเธอกำลังซ่อนตัวอยู่! เพชรพริ้งผละตัวออกอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ มือเรียวควักปืนพกสั้นออกมาขึ้นลำกล้องในพริบตาเดียว สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นโหมดนักล่าพร้อมปะทะทันที ส่วนรินรดาก็รีบปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนหยิบแท็บเล็ตคู่ใจเตรียมกดรหัสทำลายล้างข้อมูลทันทีเช่นกัน แต่ทว่า... เมื่อเงาร่างของคนที่บุกเข้ามาปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟฉาย เพชรพริ้งก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ส่วนรินรดากลับหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้นำกลุ่มที่ก้าวขึ้นมา "เจอตัวแล้ว... ท่านสารวัตรคนเก่ง กับหนูแฮกเกอร์ตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยทัก พร้อมกับปากกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่เล็งตรงมายังพวกเธอทั้งสองคนในระยะประชิด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและอินไปกับความรู้สึกของพวกเธอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!