พายุหมุนในหัวใจ

“ถ้ายังขยับอีกนิดเดียว ฉันจะถือว่าเธอเรียกร้องความสนใจนะ รินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่กดต่ำของร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐานที่คับแคบจนน่าอึดอัด รินรดาชะงักกึก หลังของเธอแนบสนิทกับชั้นวางเหล็กเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงของคนตรงหน้ากักขังเธอไว้ด้วยวงแขนที่ยันกับชั้นวางทั้งสองข้าง กลิ่นหอมสะอาดแบบสบู่เด็กที่ปนกับกลิ่นไออุ่นจากกายสาวของเพชรพริ้งรุกเร้าประสาทสัมผัสจนแฮกเกอร์สาวหายใจติดขัด “เรียกร้องความสนใจเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ใต้มาดเย็นชาเสมอ “น่าขำนะคะ ทั้งที่คนกักตัวฉันไว้คือคุณแท้ๆ หรือว่า... ร้อยตำรวจเอกเพชรพริ้งกำลังเขินจนทำตัวไม่ถูกคะ?” เพชรพริ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณป้องกันตัว “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ฉันแค่จะหยิบไฟล์คดีบนชั้นเหนือหัวเธอต่างหาก” “ไฟล์คดีวางอยู่ข้างล่างนั่นค่ะ” รินรดาชี้ไปยังโต๊ะด้านหลังโดยไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า “แต่ถ้าอยากได้ 'อย่างอื่น' บนชั้นนี้... ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ” เพชรพริ้งนิ่งไป ลมหายใจของเธอเริ่มไม่สม่ำเสมอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือน้อยลงจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเริ่มก่อตัวเป็นพายุหมุนในอก แฮกเกอร์สาวไม่ใช่คนซื่อบื้อ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบ 'คู่กัด' ที่เป็นอยู่ แต่มันคือแรงดึงดูดที่น่ากลัว... แรงดึงดูดที่อาจทำให้เธอกลายเป็นผู้แพ้ในเกมความรู้สึกนี้ “ริน...” เสียงของเพชรพริ้งแผ่วลง ความแข็งกระด้างในดวงตาละลายหายไปเหลือเพียงความสับสนที่ซ่อนไม่มิด “เลิกยั่วฉันสักที เธอไม่รู้หรอกว่ามันอันตรายแค่ไหน” “อันตรายงั้นเหรอคะ?” รินรดาขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้นจนหน้าอกเกือบชิดกัน เธอจงใจลดเสียงลงให้เบาและเซ็กซี่ที่สุด “ถ้าฉันไม่ยั่ว... แล้วคุณจะยอม 'เผยไต๋' ออกมาไหมล่ะคะ ว่าข้างในนั้นน่ะ... รู้สึกเหมือนที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่หรือเปล่า” เพชรพริ้งกำหมัดแน่นข้างลำตัว ความซึนเดเระที่เป็นเกราะคุ้มกันกำลังถูกทำลายลงทีละน้อย เธอแพ้ทางลูกตื้อนี้มาตลอด และวันนี้ความอดทนที่สั่งสมมานานก็ดูเหมือนจะถึงขีดจำกัด มือเรียวสวยเอื้อมไปจับข้อมือรินรดาเบาๆ ไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เป็นการรั้งไว้ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “เธอมันร้าย รินรดา...” เพชรพริ้งกระซิบชิดริมฝีปากอีกฝ่าย “ร้ายจนฉันอยากจะใส่กุญแจมือขังเธอไว้กับตัวตลอดไป” คำสารภาพที่หลุดออกมาเหมือนดาบสองคม มันทั้งหวานหูและสั่นประสาทในเวลาเดียวกัน รินรดาใจเต้นรัวเกินควบคุม นี่ไม่ใช่บทละครที่เธอเขียนขึ้นในใจ แต่เป็นความเป็นจริงที่ดิบและเรียลจนเธอแทบตั้งตัวไม่ติด ในวินาทีที่ความปรารถนาของทั้งคู่กำลังจะพุ่งทะลุเพดานความอดทน เสียงประตูห้องเก็บหลักฐานก็ดัง 'ปัง!' ขึ้นเสียก่อน ร่างของลูกน้องตำรวจนายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เพชรพริ้งรีบผละออกห่างราวกับโดนไฟลวก ทว่ามือของเธอยังคงสั่นระริกขณะที่จัดปกเสื้อให้เข้าที่ รินรดาพิงหลังกับชั้นวาง พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ในหัวจะอยากสาปแช่งไอ้คนขัดจังหวะให้หายไปจากโลกใบนี้ก็ตาม “ผู้กองครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คนร้ายในคดีแฮกเกอร์เงาเพิ่งส่งข้อความขู่เข้ามาในระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของกรมตำรวจ... มันระบุชื่อ 'รินรดา' โดยตรงครับ!” คำรายงานนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความวาบหวามเป็นความเย็นเยียบในฉับพลัน เพชรพริ้งหันขวับมามองรินรดาทันที แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความมุ่งมั่นและจริงจังในฐานะตำรวจผู้พิทักษ์สันติราษฎร์อีกครั้ง “รินรดา... บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ ว่าเธอกับไอ้ 'แฮกเกอร์เงา' นั่นเกี่ยวข้องกันยังไง และทำไมมันถึงรู้ว่าเธออยู่ที่นี่!” รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเพชรพริ้ง เห็นความระแวงที่ปนไปกับความห่วงใยอย่างไม่ตั้งใจ ภัยคุกคามครั้งใหม่ไม่ได้แค่กำลังพุ่งเป้ามาที่เธอ แต่มันกำลังดึงเอาเพชรพริ้งเข้ามาอยู่ในสมรภูมิที่อันตรายที่สุดเสียแล้ว “ฉันบอกคุณแน่ค่ะ...” รินรดาแค่นหัวเราะขื่นๆ พลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจอที่เต็มไปด้วยโค้ดคำสั่งสีแดงฉาน “แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น คุณต้องเลือกว่าจะเชื่อใจ 'ผู้ร้าย' อย่างฉัน หรือจะปล่อยให้กรมตำรวจพินาศไปพร้อมกับข้อมูลลับที่กำลังถูกลบเดี๋ยวนี้!” เพชรพริ้งไม่มีเวลาลังเล เธอพุ่งตัวเข้าหารินรดาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพื่อรุกเร้า แต่เพื่อคว้ามือแฮกเกอร์สาวไว้แน่น พายุหมุนในหัวใจของทั้งคู่เพิ่งจะเริ่มต้น และดูเหมือนว่ามันจะรุนแรงกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่หัวใจของสองสาวต้องพิสูจน์ตัวเองท่ามกลางพายุความลับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!