แฮกเกอร์สายป่วน

เสียงติ๊กต่อกแผ่วเบาที่ดังเล็ดลอดออกมาจากใต้พื้นคอนกรีต ไม่ได้ทำให้นัยน์ตากลมโตของรินรดาฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แฮกเกอร์สาวอัจฉริยะกลับพ่นลมหายใจพรืดออกมาอย่างหงุดหงิด สมองอันปราดเปรียวประมวลผลความถี่ของสัญญาณชีพจรระเบิดเวลาอย่างรวดเร็วก่อนที่ขาเรียวยาวจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์ทั่วไป “ผู้กอง! ยืนบื้ออยู่ทำไมเล่า! อยากระเบิดตัวเองตายสไตล์นางเอกโศกนาฏกรรมหรือไง!” เสียงใสหวีดร้องลั่นพร้อมกับร่างเพรียวบางที่พุ่งเข้าชาร์จกระแทกร่างระหงของร้อยตำรวจเอกสาวมาดนิ่งเต็มแรง เพชรพริ้งยังไม่ทันได้เปล่งเสียงด่าทอความปากจัดของอีกฝ่าย ร่างทั้งร่างก็ลอยหวือตามแรงกระชาก ล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปหลบหลังซากลังไม้หนาทึบที่อยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาที *ตูมมม!* แรงระเบิดย่อมๆ สั่นสะเทือนพื้นโกดังร้างจนฝุ่นคละคลุ้ง เศษปูนและสะเก็ดไฟกระเด็นว่อน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนและควันสีเทาที่ลอยเค្វ้งคว้าง เพชรพริ้งเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง ร่างกายของเธอนอนราบไปกับพื้นคอนกรีตโดยมีร่างนุ่มนิ่มของรินรดาทาบทับ คร่อมกักตัวเธอเอาไว้ทั้งหมดเพื่อใช้แผ่นหลังปกป้องเธอจากเศษซากปรักหักพัง ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันและกันในระยะประชิด นัยน์ตาสีนิลคู่คมของหมวดสาวนิ่งค้างไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววดุเดือดและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน “นี่คุณ...” เพชรพริ้งเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหปนกระอักกระอ่วน “ใครใช้ให้มาช่วยไม่ทราบ ฉันเอาตัวรอดเองได้!” “ปากเก่งจังนะคะผู้กอง ทั้งที่ขาแทบจะติดกับระเบิดอยู่แล้วแท้ๆ” รินรดาย้อนกลับทันควัน น้ำเสียงเยาะหยันแต่แฝงด้วยความหอบสะท้าน ร่างบางขยับตัวจะลุกขึ้นแต่ทว่าข้อเท้าเจ้ากรรมดันพลิกจากการพุ่งตัวเมื่อครู่ ทำให้สะโพกมนทิ้งน้ำหนักลงบนตัวผู้กองสาวพอดิบพอดี “โอ๊ย!” รินรดาอุทานเบาๆ ใบหน้าหวานเหเกด้วยความเจ็บปวด “สมน้ำหน้า อยากรนหาที่เองทำไม” ถึงจะพูดจายวนประสาท แต่เพชรพริ้งกลับไม่ได้ผลักไส ร่างสูงสง่าในเครื่องแบบตำรวจกลับยกมือขึ้นโอบเอวคอดของแฮกเกอร์สาวไว้หลวมๆ เพื่อประคองไม่ให้ร่วงลงไปกระแทกซ้ำ แต่มืออีกข้างยังคงถือปืนพกมั่นด้วยสัญชาตญาณอาชีพ รินรดาชะงักไปชั่วครู่ ปลายนิ้วเรียวที่จิกอยู่บนไหล่กว้างของอีกฝ่ายเผลอออกแรงบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความเป็นระเบียบและกลิ่นสบู่จางๆ จากตัวของร้อยตำรวจเอกสาวลอยเข้าจมูกท่ามกลางกลิ่นเหม็นไหม้ของดินปืน มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... อันตรายต่อจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องจักรในอกซ้ายเสียเหลือเกิน “ปล่อยได้แล้วค่ะผู้กอง ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาหน้ารถนะจะได้กอดนานขนาดนี้” รินรดาเอ่ยเสียงห้วน พยายามซ่อนใบแดงก่ำที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง เพชรพริ้งรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ใบหน้าสวยคมเรียบตึงสนิทเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่จู่ๆ ก็ตีรวนขึ้นมาในอก เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างสง่างาม ก่อนจะมองค้อนแฮกเกอร์สาวที่ยังนั่งลูบข้อเท้าตัวเองอยู่กับพื้น “ใครกอดคุณ ทุรยศต่อความจริงชัดๆ” เพชรพริ้งเชิดใส่ ปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาดังเดิม “แล้วใครใช้ให้คุณแอบตามเข้ามาในเขตหวงห้ามแบบนี้ หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ รินรดา!” “ถ้าฉันไม่ตามเข้ามา ป่านนี้คุณคงเหลือแต่ชื่อไปนอนอยู่ในนิติเวชแล้วค่ะคุณผู้กองสุดฉลาด” รินรดาตอกกลับทันควัน พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนโดยเกาะลังไม้ไว้เป็นที่ยึด นัยน์ตากลมโตตวัดมองหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่กลายเป็นจุลไปต่อหน้าต่อตา “เห็นไหมล่ะคะ? คนร้ายมันรู้ตัวแล้ว และมันกำลังเล่นเกมกับเรา” เพชรพริ้งขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบมองร่องรอยการระเบิดอย่างใช้ความคิด บันทึกคดีในหัวถูกรื้อฟื้นขึ้นมาประมวลผลทันที ระเบิดตั้งเวลาเมื่อครู่ไม่ได้มีเจตนาฆ่าให้ตายในทันที แต่มันคือการ ‘เตือน’ และทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงไปยังเบื้องหลังเครือข่ายฟอกเงินระดับชาติ “หลักฐานชิ้นสุดท้ายหายไปแล้ว ทีนี้เราจะแกะรอยมันจากไหนล่ะทีนี้” เพชรพริ้งพึมพำกับตัวเองด้วยความเคร่งเครียด ดวงหน้าสวยหวานฉายแววเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด คดีนี้กัดกินเวลาและพลังชีวิตของเธอมาหลายสัปดาห์โดยไม่มีทีท่าว่าจะคลี่คลาย รินรดาเหลือบมองท่าทางที่ดูไร้ทางออกของตำรวจสาว ยอมรับตามตรงว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ความรู้สึกหมั่นไส้ได้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ประหลาดล้ำ... ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้น หัวรั้น และแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่าบอบบางโดยไม่ยอมปริปากบ่นสักคำ แฮกเกอร์สาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ควักแท็บเล็ตหน้าจอใสรุ่นพิเศษออกจากกระเป๋าเป้สะพายหลัง นิ้วเรียวกดรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วแสง แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนกับนัยน์ตากลมโตที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ “ถ้าพึ่งตำรวจน้ำดีอย่างคุณแล้วมันมืดแปดด้านนัก... ฉันคงต้องใช้วิธีของฉันเองแล้วล่ะค่ะ” เพชรพริ้งหันขวับมามอง “คุณจะทำอะไร?” “เจาะระบบเครือข่ายส่วนตัวของไอ้คนร้ายน่ะสิคะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างท้าทาย “เมื่อกี้ตอนที่ระเบิดทำงาน ฉันแอบฝังโทรจันไวรัสตัวเก่งไว้ในคลื่นสัญญาณวิทยุที่มันใช้จุดชนวน ตอนนี้สัญญาณมันกำลังเชื่อมต่อไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักที่ซ่อนอยู่สักแห่งในกรุงเทพฯ” เพชรพริ้งก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของหมวดสาวทำให้แฮกเกอร์สาวเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยคมโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตาสีนิลคู่สวยจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสลับกับใบหน้าของคนตัวเล็กกว่า “คุณแน่ใจแค่ไหน?” เสียงทุ้มต่ำเอמהถามชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังจนรินรดาต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ “ระดับรินรดาซะอย่าง ไม่มีคำว่าพลาดค่ะ... ยกเว้นแต่ว่า...” แฮกเกอร์สาวจงใจเว้นจังหวะ นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับคนตรง and ขยับริมฝีปากยิ้มเยาะ “ผู้กองจะกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะร่วมมือกับแฮกเกอร์นอกกฎหมายอย่างฉัน” เพชรพริ้งแค่นหัวเราะในลำคอ ปรสิตความดื้อรั้นในตัวพุ่งพล่าน รอยยิ้มหยันแบบฉบับผู้กองสาวถูกจุดขึ้นที่มุมปาก “หึ นอกกฎหมายแล้วยังปากดีอีกนะคุณ” เพชรพริ้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ “ถ้าคุณหาเบาะแสไอ้ตัวการใหญ่ไม่ได้ ฉันนี่แหละจะใส่กุญแจมือคุณข้อหาพยายามก่อกวนกระบวนการยุติธรรมซะให้เข็ด” “ลองดูสิคะว่าใครจะใส่กุญแจมือใครก่อนกัน” รินรดายิ้มรับคำท้า นิ้วเรียวเคาะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมครั้งสุดท้าย เสียงระบบรันโค้ดดังขึ้นรัวเร็ว หน้าจอแสดงภาพแผนที่ดิจิทัลสามมิติที่กำลังหมุนติ้ว และจุดพิกัดสีแดงสดก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นกระพริบถี่ๆ บนหน้าจอ ท่ามกลางความมืดของโกดังร้าง “เจอตัวแล้วค่ะ...” รินรดาพึมพำ ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่พิกัดบนหน้าจอกำลังจะขยายภาพแผนที่ให้ชัดเจนขึ้น หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดกลับดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ข้อความเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำผ่านระบบสปีกเกอร์ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโกดังมืดทึบ *“ยินดีต้อนรับสู่กับดัก... หนูริน”* รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพชรพริ้งชักปืนออกจากซองข้างเอวทันที สายตากวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง และก่อนที่ใครจะได้ทันขยับตัว ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง... แสงไฟสปอตไลท์นับสิบดวงสาดส่องเข้ามาจนแสบตา พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "โรสแมรี่พิษ" เสมอมานะคะ!