ค่ำคืนในห้องสมุดต้องห้าม

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ใต้แสงจันทร์สลัว คือสิ่งที่คริสคุ้นชินเป็นอย่างดีในยามวิกาลเช่นนี้ นิ้วเรียวของเด็กหนุ่มปีหนึ่งสะบัดเบาๆ ปลายเล็บเกิดประกายแสงสีขาวนวลขนาดเท่าหิ่งห้อย เพื่อใช้เป็นแหล่งกำเนิดแสงนำทางแทนการจุดคบเพลิง ซึ่งเสี่ยงต่อการถูกตรวจพบจากเวทมนตร์เตือนภัยรอบอาคารห้องสมุด "ให้ตายสิ... ทำไมตำราเกี่ยวกับการหักเหของอนุภาคแสงในยุคปฐมกาล ถึงถูกจัดเก็บไว้ลึกขนาดนี้กันนะ" คริสพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะกวาดสายตามองสันหนังสือหนังแท้ที่เรียงรายอยู่บนชั้นสูงสุดของโซนต้องห้าม แสงสว่างวาบจากเวทมนตร์ธาตุแสงระดับพื้นฐานที่ใครๆ ก็มองว่า "มีไว้แค่ปัดกวาดห้องและเช็ดฝุ่น" กำลังทำหน้าที่เป็นเครื่องมือถอดรหัสกลไกเวتปะปนอักขระโบราณที่เคลือบอยู่บนชั้นหนังสืออย่างระมัดระวัง ย้อนกลับไปเมื่อช่วงหัวค่ำ ลีโอยังคงนั่งกุมขมับอยู่ในห้องพัก พร้อมกับบ่นอุบอายเรื่องที่อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์ประยุกต์สั่งทำรายงานความยาวสิบหน้าเกี่ยวกับ "ข้อจำกัดของธาตุแสง" ซึ่งในมุมมองของคนทั่วไป ธาตุแสงมักถูกจำกัดบทบาทไว้เพียงแค่การรักษาพยาบาลเบื้องต้น การสร้างภาพลวงตาง่ายๆ หรือไม่ก็ใช้ทำความสะอาดคราบสกปรกในมุมอับของห้องเรียนเท่านั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... แท้จริงแล้วโครงสร้างทางกายภาพของแสงนั้นซับซ้อนและทรงพลังยิ่งกว่าธาตุโจมตีใดๆ หากเรารู้วิธีบีบอัดความหนาแน่นของโฟตอนให้ถูกต้อง "ถ้าฉันพิสูจน์ให้เห็นว่าแสงสามารถสร้างความร้อนสูงเทียบเท่าเปลวเพลิงหรือเจาะทะลวงเกราะเวทได้... พวกเขากล่าวหาว่าฉันไร้ประโยชน์ไม่ได้แน่" คริิสคิดในใจ ดวงตาสสีอำพันสะท้อนภาพประกายแสงระยิบระยับ ขณะที่มือเอื้อมไปแตะสันหนังสือปกหนังสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อเรื่องปรากฏอยู่ ครืดดด—! เสียงเปิดหนังสือเล่มหนาหนักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดยามค่ำคืน ด้านในเต็มไปด้วยแผนผังโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่เขียนด้วยหมึกเรืองแสงสีทองคำขาว ข้อความส่วนใหญ่บรรยายถึง "การยืมพลังจากดาราจักร" ซึ่งเป็นทฤษฎีที่สาบสูญไปตั้งแต่สงครามเวทมนตร์ครั้งใหญ่ คริสรีบดึงแผ่นกระดาษเวทมนตร์สำเนาออกมาเพื่อคัดลอกวงแหวนเวทเหล่านั้น โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ อุณหภูมิในห้องสมุดโซนต้องห้ามลดฮวบลงอย่างกะทันหัน ลมหายใจของคริสเริ่มกลายเป็นไอสีขาวจางๆ *กึก... กึก... กึก...* เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังก้องขึ้นที่ทางเดินด้านนอก เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนทำให้สนามพลังเวทในร่างกายของคริสปั่นป่วน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย สีหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดลงในพริบตา เขารีบปิดหนังสือเสียงดังสนั่นแล้วยัดมันกลับเข้าที่เดิมอย่างลนลาน "แย่แล้ว..." คริสรีบดับแสงที่ปลายนิ้ว ความมืดมิดเข้าปกคลุมร่างของเขาทันที เขาก้าวถอยหลังเพื่อหลบเข้าไปหลังชั้นหนังสือขนาดยักษ์ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างระหงของใครบางคนทาบทับลงบนบานประตูไม้แกะสลัก แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี เผยให้เห็นเรือนผมสีเงินยาวสลวยและชุดคลุมยาวสีครามเข้มขอบทองที่เป็นเอกลักษณ์ ศาสตราจารย์เอเลนาก้าวเข้ามาในห้องสมุดช้าๆ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความสงสัย ราวกับนางรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของอนุภาคมานานแล้ว "มีเด็กดื้อคนไหนแอบเข้ามาขโมยอ่านหนังสือโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วสินะคะ..." น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันอันล้นเหลือดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน อาจารย์เอเลนาก้าวเข้ามาใกล้จุดที่คริสหลบซ่อนอยู่ทีละน้อย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินทีละก้าว... เปรียบเสมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบของความลับที่เขาอุตส่าห์ปกปิดมาตลอดสัปดาห์ คริสกลั้นหายใจ แผ่นหลังแนบชิดกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ เหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ขณะที่ปลายเท้าของอาจารย์สาวหยุดยืนอยู่ห่างจากจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น! *[ระบบพลังงานเวทตรวจพบความกดดันระดับวิกฤต: คุณกำลังจะถูกจับได้โดยผู้ตรวจการณ์ระดับสูง]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: จะใช้ "เวทพรางตาหักเหแสง" หรือจะยอมจำนนด้วยการอธิบายความจริง?]* *[คำเตือนจากระบบ: หากเลือกผิดพลาดเพียงนิดเดียว เส้นทางนักเวทธาตุแสงของคุณในโรงเรียนนี้อาจสิ้นสุดลงในค่ำคืนนี้...]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับคริสในตอนนี้นะคะ!