สหายคนแรกใต้ต้นไม้ใหญ่

"ถ้าเจ้ายังใช้เวทแสงส่องทางเดินแบบนี้ต่ออีกสามวินาที ข้าว่าเราได้กลายเป็นเป้าซ้อมยิงธนูให้พวกก๊อบลินป่าโซนสามแน่ๆ" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความระอาเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมกับแรงดึงที่ต้นแขนอย่างกะทันหัน คริสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหุบแสงเรืองรองที่ปลายนิ้วลง ความมืดสลัวของผืนป่าโบราณเขตทดสอบภาคสนามกรูเข้าแทนที่ทันที กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและใบไม้ผุคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือเงาร่างของเด็กหนุ่มเรือนผมสีฟ้าสว่างที่กำลังย่อตัวลงแนบชิดกับพุ่มเฟิร์นยักษ์ ลีโอ—หนุ่มธาตุลมประจำกลุ่มฝึกภาคสนามเฉพาะกิจยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นระคนระทึก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะล่อแหลมต่อการถูกปรับตกจากคะแนนเก็บวิชาการเอาตัวรอดขั้นพื้นฐานก็ตาม คริสถอนหายใจเบาๆ พลางกวาดสายตาสำรวจสภาพรอบกาย ระบบเวทมนตร์ธาตุแสงของเขาถูกออกแบบมาให้บูรณาการกับโครงสร้างแสงสะท้อนและการหักเหเชิงมุม ตามตำราเวทพื้นฐานบทที่สี่ที่ศาสตราจารย์เอเลนาเคยเน้นย้ำไว้ในห้องบรรยาย—แสงไม่ได้มีไว้แค่สร้างความสว่างไสวหรือกำจัดคราบสกปรกบนกระจกหน้าต่างหอพัก แต่มันคืออนุภาคพลังงานบริสุทธิ์ที่สามารถบิดเบือนทัศนวิสัยของสิ่งมีชีวิตที่มีเรตินาซับซ้อนได้ หากคำนวณมุมตกกระทบของโฟตอนให้ถูกต้อง "ข้าแค่เช็กว่ามีรากไม้สะดุดหรือเปล่าต่างหาก ลีโอ" คริสกระซิบตอบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงด้วยความเฉียบคม "อีกอย่าง ถ้าเจ้าไม่พุ่งทะยานนำหน้ากลุ่มไปไกลสามสิบเมตรจนหลุดจากรัศมีเขตป้องกันเวท เราคงไม่ต้องมาหลบซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ที่มีแต่มูลของเจ้าตัวแทะเลียนี่หรอกนะ" ลีโอทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา มือเรียวยาวปัดเศษใบไม้ที่เกาะอยู่ตามไหล่เสื้อเครื่องแบบนักเรียนปีหนึ่งออกอย่างลวกๆ "โธ่ คริสเอ๋ย นายก็น่าจะรู้ว่าธาตุลมอย่างพวกเรามันรักอิสระ การให้เดินเรียงแถวหน้ากระดานตามตำรามันช้าเกินไปสำหรับคนใจร้อนแบบฉันหรอกน่า อีกอย่าง... นายไม่คิดเหอะว่าการฝึกภาคสนามรอบแรกของสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูเมียมันเงียบผิดปกติหรือไง?" คำพูดของลีโอทำให้คริสหรี่ตาลง บรรยากาศรอบตัวในขณะนี้เงียบสงบเกินไป เงียบจนน่าขนลุก เสียงแมลงป่าและนกกลางคืนที่ควรจะเซ็งแซ่กลับเงียบกริบราวกับถูกกลืนกินด้วยสนามพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น คริสยกมือขึ้นประสานกันเป็นรูปวงกลมเล็กๆ ระดับอก สมาธิถูกดึงกลับมาที่แก่นเวทมนตร์ในร่างกาย ทว่าแทนที่จะระเบิดแสงสว่างจ้าออกมา เขากลับควบคุมให้มันไหลเวียนเป็นวงรอบแคบๆ แนบผิวหนัง เพื่อทำหน้าที่เป็น "เรดาร์แสง" ตรวจจับความหนาแน่นของมานาที่ผิดปกติในอากาศ นี่คือเทคนิคเฉพาะตัวที่คริสคิดค้นขึ้นจากการประยุกต์ใช้หลักการหักเหของแสงเข้ากับเวทตรวจจับ มันไม่ใช่เวทสายต่อสู้โดยตรง และไม่ใช่เวททำความสะอาดที่พวกนักเรียนปีหนึ่งมักล้อเลียนเขา แต่ความละเอียดอ่อนระดับไมครอนนี้ทำให้เขาสามารถมองเห็น "เส้นใยมานา" สีครามจางๆ ที่ลอยเคว้งอยู่รอบตัวได้ "ไม่ใช่แค่เงียบ..." คริสพึมพำ ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงเรืองรองจางๆ จากปลายนิ้ว "มีเขตอาคมระดับสูงกำลังกางครอบคลุมพื้นที่รัศมีหตรอดกิโลเมตรนี้อยู่... และมันไม่ใช่เขตอาคมของสถาบัน" ลีโอที่ท่าทางขี้เล่นเมื่อครู่ชะงักไป รอยยิ้มทะเล้นเลือนหายจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของนักเวทธาตุลมผู้เจนจัดเรื่องกระแสอากาศบอกเขาว่า บรรยากาศรอบตัวกำลังเปลี่ยนความหนาแน่นอย่างฉับพลัน ออกซิเจนในรัศมีนี้ลดลงราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา "นายแน่ใจนะ?" ลีโอถามย้ำ เสียงกระซิบเริ่มเคร่งเครียดขึ้น "ร้อยเปอร์เซ็นต์ ดูที่ปลายใบไม้พวกนั้นสิ" คริสพยักเพยิดให้ดูพุ่มไม้ด้านหน้า ซึ่งยอดใบของมันไม่ได้ลู่ไปตามทิศทางลมธรรมชาติ แต่กำลังสั่นระริกเข้าหาจุดศูนย์กลางราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลเหนี่ยวรั้งไว้ "กระแสมานาถูกบิดเบือน มีคนจงใจต้อนพวกเราเข้ามาในโซนอับสัญญาณของอาจารย์ผู้คุมสอบ" ยังไม่ทันที่ลีโอจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์ต่อ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นดินก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คริสไม่รอช้า เขาดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับสะบัดมือซ้ายสร้างม่านแสงบางเฉียบรูปทรงสามเหลี่ยมขึ้นกลางอากาศทันที แสงสะท้อนสีขาวนวลทำหน้าที่เสมือนกระจกเงาสะท้อนภาพลวงตา เบี่ยงเบนวิถีของศรเวทธาตุดินที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงให้เฉียดผ่านหัวไหล่ของลีโอไปปักลงกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลังจนเนื้อไม้แตกละเอียด "ระวัง!" คริสตะโกนลั่น ดึงแขนลีโอให้หลบฉากไปด้านข้างพร้อมกับหมุนตัวตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนทึ่ง เขามองศรเวทธาตุดินที่ยังคงสั่นระริกอยู่บนต้นไม้ ก่อนจะหันมามองเพื่อนร่วมทางที่เพิ่งช่วยชีวิตเขาไว้จากความตายอย่างฉิวเฉียด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แววตาของหนุ่มธาตุลมกลับเต็มไปด้วยความฮึกเหิม "ให้ตายสิ คริส... นายเนี่ยซ่อนรูปชะมัด เวทแสงแบบนั้นเขาเอาไว้ใช้ปัดกวาดห้องตรงไหนกันวะเนี่ย!" ลีโอหัวเราะร่วน แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มผุดพรายตามขมับ "ฉันบอกนายแล้วไง ว่าถ้าเอาหลักการฟิสิกส์เวทมาประยุกต์ แสงมันทำได้มากกว่าที่นายคิด..." คริสตอบเสียงหอบเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอกสีเทาออกมา เงาร่างนั้นสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงเท่าตัว สวมเกราะเหล็กขึ้นสนิมเขรอะ และที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาสสีแดงฉานที่เปล่งประกายความกระหายเลือด มันไม่ใช่สัตว์อสูรฝึกหัดตามหลักสูตรของโรงเรียน แต่เป็น "โกเล็มโลหะผสมอสูร" ระดับภัยคุกคามขั้นสูงที่ถูกควบคุมด้วยจิตมาร คริสสูดหายใจเข้าลึกๆ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาจุดอ่อนของโครงสร้างโลหะหนาเตอะเบื้องหน้า ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวร่ายเวทบทต่อไป แสงสว่างวาบสีเงินยวงก็สาดส่องลงมาจากยอดไม้สูงตระหง่านราวกับสายฟ้าฟาด ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของศาสตราจารย์เอเลนาก้าวลงมาเหยียบพื้นดินอย่างไร้สุ้มเสียง ปลายคทาไม้โบราณในมือเรียวแตะลงกับพื้นเบื้องหน้าเบาๆ คลื่นพลังมานาสีเงินบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างในเสี้ยววินาที กดทับโกเล็มอสูรตัวนั้นให้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย เอเลนายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมเรียบเฉยเย็นชาตามแบบฉบับ แต่ดวงตาสีเทาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง Theoden กลับเหลือบมองมาที่คริสและลีโอด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว เด็กๆ" น้ำเสียงนุ่มทว่าเย็นเยียบเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนพวกเธอจะบังเอิญเดินเข้ามาในเขตหวงห้ามชั้นใน... หรือว่า... มีใครจงใจต้อนพวกเธอเข้ามากันแน่?" คำพูดของอาจารย์สาวทำให้คริสชะงักไป ดวงตาคู่คมหรี่ลงเมื่อสังเกตเห็นรอยสลักแปลกประหลาดบนเกราะของโกเล็มอสูรตัวนั้น—มันเป็นสัญลักษณ์รูปตาข่ายกางเขน ซึ่งเป็นตราประจำตัวของกลุ่มนักเวทนอกรีตที่หายสาบสูญไปจากบันทึกประวัติศาสตร์เมื่อสิบปีก่อน... กลุ่มเดียวกับที่ศาสตราจารย์เอเลนากำลังตามสืบสวนลับๆ อยู่ในขณะนี้! เซเลสเทียละอองเวท --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคริสและผองเพื่อนในบทนี้นะคะ!