การประลองกระชับมิตร

"ถ้าคิดว่าจะใช้เวทแสงกระจ้อยร่อยนั่น มาปัดฝุ่นรองเท้าให้พวกฉันละก็ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคิดผิดมหันต์!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองกลางแจ้งของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดีย แรงกดดันมหาศาลจากมานาธาตุไฟสีแดงฉานแผ่พุ่งออกมาจากร่างของรุ่นพี่ปีสามทั้งสามคน ไอความร้อนระอุทำให้บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนมองเห็นภาพลวงตา คลื่นความร้อนแผดเผาผิวดินจนแห้งผากและส่งกลิ่นฉุนของกำมะถันจางๆ ลอยคละคลุ้งในอากาศ คริสยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผมจากอุณหภูมิรอบตัวที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ดวงตาสสีนิลกลับทอประกายความนิ่งสงบผิดกับเด็กปีหนึ่งทั่วไป เขากระชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือมั่น ขณะที่ลีโอซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันส่งเสียงจิ๊ปากอย่างขัดใจ "ปากดีเป็นไฟสมกับธาตุจริงๆ เลยนะพวกนั้น..." ลีโอพึมพำเบาๆ พร้อมกับสะบัดข้อมือเรียกกระแสลมรอบตัวให้หมุนวนเป็นเกราะคุ้มกันบางเบา "คริส นายไหวแน่นะ? เจ้าพวกนี้อยู่ทีมเต็งแชมป์การประลองประจำปีเลยนะเว้ย ธาตุไฟของพวกมันขึ้นชื่อเรื่องความรุนแรงและเผาผลาญทุกอย่างจนไม่เหลือซาก" "ไหวสิคะ... เพราะฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอาเวทแสงไปปัดฝุ่นให้พวกเขาเสียหน่อย" คริสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "แต่ฉันจะใช้มัน... ทำความสะอาดความทะนงตนของพวกเขาก็เท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม เสียงระฆังประกาศเริ่มการประลองก็ดังขึ้นกังวาน! *ตูม!* ไม่ทันที่เสียงระฆังจะสิ้นสุดลงด้วยซ้ำ เปลวเพลิงขนาดมหึมาเท่าร่างคนก็ถูกซัดตรงเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูง รุนแรงและดุดันดั่งอุกกาบาตพุ่งชน รุ่นพี่หัวหน้าทีมฝั่งตรงข้ามยกย่องรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาคือผู้เชี่ยวชาญการใช้เวทโจมตีธาตุไฟขั้นสูงที่ขึ้นชื่อเรื่องการทำลายล้างในพริบตา "ระวัง!" ลีโอตะโกนลั่นพร้อมกับตวัดมือสร้างกำแพงลมพายุหมุนเข้าปะทะกับลูกไฟนั้นทันที แรงระเบิดจากการปะทะส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดไฟสีส้มกระจายไปทั่วทิศทางราวกับดอกไม้ไฟมรณะ ลีโอถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แรงอัดกระแทกทำให้แขนเสื้อของเขาไหม้เกรียมไปแถบหนึ่ง "พลังทำลายล้างสูงมาก..." คริสวิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัว ลานประลองแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบการประยุกต์ใช้เวทมนตร์ มีเสาหินเวทมนตร์ตั้งอยู่สี่มุม และพื้นสนามทำจากศิลาแกร่งที่ดูดซับความร้อนได้ดีเยี่ยม "ฮ่าๆๆ! มีดีแค่หลบไปหลบมาหรือไงไอ้น้องใหม่! ธาตุแสงที่เอาไว้ใช้แค่อ่านหนังสือในห้องมืดๆ อย่างแก จะเอาอะไรมาสู้กับไฟนรกของฉัน!" รุ่นพี่ธาตุไฟตะโกนเย้ยหยัน พร้อมกับประสานอินทร์มือรัวๆ เปลวเพลิงรอบตัวแปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นฝูงหมาป่าเพลิงนับสิบตัว แยกเขี้ยวขาวโพลนพุ่งทะยานเข้าใส่ทั้งสองคนจากทุกทิศทาง ปิดตาย 360 องศา ไม่เหลือทางหนี คนดูรอบสนามส่งเสียงฮือฮา หลายคนหลับตาลงด้วยความเวทนา เพราะคิดว่าเด็กปีหนึ่งกลุ่มนี้คงไม่รอดพ้นคมเขี้ยวเพลิงแน่นอน แม้กระทั่งศาสตราจารย์เอเลนาที่ยืนกอดอกสังเกตการณ์อยู่บนอัฒจันทร์ชั้นสอง ดวงตาสีไพลินของเธอก็หรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวเคาะเบาๆ กับราวระเบียงด้วยจังหวะที่แสดงถึงความสนใจใคร่รู้ว่าเด็กหนุ่มจะแก้สถานการณ์คับขันนี้อย่างไร ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง คริสไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี เขากลับหลับตาลงชั่วพริบตา *ระบบวิเคราะห์ธาตุและสภาวะแวดล้อมทำงาน* *อุณหภูมิรอบตัว: 42 องศาเซลเซียส* *ความหนาแน่นของออกซิเจน: ลดลง 8% จากความร้อน* *จุดอ่อนของเวทหมาป่าเพลิง: พลังงานมานาถูกส่งผ่านสายใยเวทที่เชื่อมกับผู้ร่ายโดยตรง และ... ธาตุไฟจำเป็นต้องอาศัยออกซิเจนในการเผาไหม้!* ดวงตาสีนิลลืมโพลงขึ้นในความมืดมิดชั่วขณะที่เปลวเพลิงกำลังจะกลืนกินร่างของพวกเขา คริสไม่ได้ร่ายเวทโจมตีสวนกลับไปอย่างที่ใครคาดคิด เขากลับสะบัดไม้เท้าออกไปด้านข้างด้วยมุมองศาที่แม่นยำราวกับคำนวณด้วยไม้บรรทัด "เวทแสงบทที่สาม: หักเหปริซึมสุญญากาศ (Prism Refraction)" สิ้นเสียงกังวาน แสงสีขาวนวลบริสุทธิ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือลานประลอง ก่อนจะแตกตัวออกเป็นละอองแสงนับล้านเม็ดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ละอองแสงเหล่านั้นไม่ได้มีฤทธิ์ทำลายล้าง แต่มันทำหน้าที่ 'หักเหและดูดกลืน' แสงอาทิตย์และออกซิเจนในรัศมีสิบเมตรโดยรอบให้รวมตัวกันเป็นโดมโปร่งใสที่ปิดกั้นการไหลเวียนของอากาศภายนอกอย่างฉับพลัน! ทันใดนั้นเอง... สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ฝูงหมาป่าเพลิงที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เมื่อก้าวเข้าสู่เขตโดมแสงของคริส เปลวเพลิงสีแดงฉานที่เคยลุกโชนกลับหรี่แสงลงอย่างกะทันหันราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด ออกซิเจนภายในโดมที่ลดลงอย่างฮวบฮาบทำให้ธาตุไฟขาดเชื้อเพลิงในการพยุงตัว หมาป่าเพลิงเหล่านั้นส่งเสียงคำรามแหบแห้งก่อนจะสลายกลายเป็นควันจางๆ ไปต่อหน้าต่อตา! "อะ... อะไรกันวะเนี่ย!" รุ่นพี่ธาตุไฟเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หน้าถอดสีเมื่อพบว่ามานาในร่างกายของตนเองถูกตัดขาดจากสภาพแวดล้อมภายนอกอย่างสมบูรณ์ เวทมนตร์ทั้งหมดถูกแช่แข็งให้อยู่ในสภาวะสุญญากาศชั่วคราว "ธาตุไฟเป็นธาตุที่ทรงพลังที่สุดในการทำลายล้างก็จริงค่ะ..." คริสเดินก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังก้องกังวานไปทั่วลานประลองที่เงียบกริบ "...แต่ในทางกลับกัน มันก็เป็นธาตุที่พึ่งพาปัจจัยภายนอกมากที่สุดเช่นกัน เมื่อไม่มีออกซิเจน ไฟย่อมดับลง... และเมื่อไม่มีแสงอาทิตย์ส่องกระทบเพื่อสะท้อนความร้อน เวทของคุณก็เป็นแค่ก้อนมานาที่ไร้ค่า" "แก... แกทำอะไรกับมานาของฉัน!" รุ่นพี่พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงครั้งสุดท้ายเพื่อจุดไฟขึ้นที่ฝ่ามือ แต่ทว่าความดันอากาศที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทำให้เขาหายใจติดขัดและทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ..." คริสหยุดยืนตรงหน้าคู่ต่อสู้ รอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "...ฉันแค่ช่วย 'ทำความสะอาด' อากาศรอบตัวคุณ เพื่อให้คุณได้มีเวลาสงบสติอารมณ์และเรียนรู้ว่า เวทมนตร์ธาตุแสงไม่ได้มีไว้แค่ปัดกวาดห้องอย่างที่พวกคุณสบประมาทไว้เท่านั้น" ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือของคริสแตะเบาๆ ที่พื้นดิน *ปิ๊ป!* [ภารกิจลับ: เอาชนะผู้ใช้เวทธาตุไฟระดับสูงด้วยไหวพริบสำเร็จ] [ได้รับแต้มประสบการณ์พิเศษ: +1,500 แต้ม] [ปลดล็อกทักษะใหม่: 'เขตแดนบริสุทธิ์แห่งแสงสุญญากาศ (Level 2)'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทมนตร์ส่วนตัวดังขึ้นในโสตประสาทของคริส พร้อมๆ กับเสียงประกาศชัยชนะจากกรรมการกลางสนามที่ดังขึ้นท่ามกลางความอึ้งงันของผู้ชมทั้งสนาม บนอัฒจันทร์ ศาสตราจารย์เอเลนาผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและประกายตาราวกับค้นพบเพชรเม็ดงามในกองขี้เถ้า ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงกับผลการประลองและเตรียมเฮให้กับชัยชนะอันงดงามของทีมปีหนึ่ง จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือลานประลองที่เคยโปร่งใสก็แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสนิทอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนกรรโชกแรงพัดกระหน่ำจนฝุ่นตลบอบอวล และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงกระซิบประหลาดนับร้อยเสียงดังขึ้นมาจากรอยแยกของมิติอากาศที่กำลังฉีกขาดออกเหนือศีรษะของคริส! *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับคริสในตอนนี้นะคะ!*