ความลับหลังม่านตู้ตำรา

"ถ้าเธอคิดจะใช้คาบเกี่ยวระหว่างธาตุแสงกับแรงโน้มถ่วงเพื่อบิดเบือนการสะท้อนของแสงบนหน้ากระดาษแบบนั้น... เกรงว่าอีกสามวินาทีต่อมา บันทึกของปราชญ์โบราณเล่มนี้คงกลายเป็นจุลไปแล้วล่ะค่ะ, คริส" เสียงหวานนุ่มทว่าเยียบเย็นและเต็มไปด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามดังขึ้นจากมุมมืดของหอสมุดหลวง ชั้นใต้ดินระดับเจ็ด—สถานที่ซึ่งอับชื้นไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นผงแห่งกาลเวลา คริสสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำขวดหมึกเวทมนตร์หล่นกระแทกพื้น ปลายน้องชี้เรืองแสงสีทองจางๆ ที่เพิ่งร่ายคาถาล่องหนข้อความเมื่อครู่รีบหดกลับแทบไม่ทัน เด็กหนุ่มหันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยหัวใจที่เต้นรำระส่ำ ที่นั่น... ท่ามกลางแถ ะชั้นหนังสือโบราณที่สูงเสียดฟ้าจนกลืนหายไปกับความมืดมิด ศาสตราจารย์เอเลนากำลังยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบด้ายเงินสะท้อนกับแสงตะเกียงเวทมนตร์ ดวงตาคู่คมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เขากลัว แต่กลับฉายแววพิจารณาและประกายความทึ่งบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ศ... ศาสตราจารย์เอเลนา..." คริสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามซ่อนสมุดบันทึกหนังแท้สีซีดที่เพิ่งแอบหยิบมาจากเขตหวงห้ามไว้ใต้กองตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์พื้นฐาน "คือว่า ผม... ผมแค่มือซนไปหน่อย..." "มือซน?" เอเลนาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินดัง กัป... กัป... เป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟังให้หล่นไปอยู่ตาตุ่ม อาจารย์สาวหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่ม ร่างของเธอสูงไล่เลี่ยกับเขาจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เอเลนายื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่มุมปกของสมุดบันทึกเล่มนั้นที่โผล่ออกมาเล็กน้อย "การลักลอบถอดรหัสเวทมนตร์บทที่สี่ของยุคมืดเพื่อแลกกับการซ่อนเร้นข้อมูลการทดลองธาตุแสงขั้นสูง... เด็กปีหนึ่งที่ถูกตราหน้าว่าเหมาะแค่เอาไว้ใช้กวาดพื้นห้องเรียนอย่างเธอ เรียกสิ่งนี้ว่า 'มือซน' อย่างนั้นหรือคะ?" คริสเม้มปากแน่น ความรู้สึกอับอายและหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก เวทมนตร์ธาตุแสงของเขาในสายตาคนทั่วไปเป็นเพียงแสงสว่างไร้พิษภัย ไว้ใช้จุดตะเกียง ล้างคราบสกปรก หรืออย่างมากก็ทำความสะอาดหน้าต่าง แต่ใครจะรู้เล่าว่า ในตำราโบราณที่เขาบังเอิญไปเจอในห้องเก็บของเก่าเมื่อสัปดาห์ก่อน มันระบุไว้ชัดเจนว่า แสงไม่ใช่แค่การมองเห็น แต่มันคือ "คลื่นความถี่พลังงาน" ที่สามารถหักเหสสารและควบคุมอุณหภูมิได้หากเข้าใจระบบการหมุนเวียนของมานาอย่างถ่องแท้ "ผมแค่อยากรู้... ว่าทำไมเวทมนตร์ธาตุแสงถึงถูกจำกัดไว้แค่นั้น" คริสเงยหน้าสบตาอาจารย์สาวอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ขาจะสั่นเล็กน้อย "ในเมื่อตำราเล่มนี้บอกว่า แสงต้นกำเนิดสามารถทะลวงผ่านมิติและสร้างปฏิกิริยากับธาตุอื่นได้ ทำไมพวกเราถึงถูกสอนให้ใช้มันแค่ปัดกวาดห้องเรียนล่ะครับ... เอ่อ... ค่ะ!" เด็กหนุ่มเผลอหลุดปากแก้คำพูดเกือบไม่ทันเมื่อเห็นหางคิ้วเรียวสวยของเอเลนากระตุกขึ้นเล็กน้อย เอเลนาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งนานหลายวินาที บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ในโลกเวทมนตร์ที่ถูกผูกขาดด้วยตระกูลขุนนางผู้ใช้ธาตุโจมตีรุนแรงอย่างไฟ สายฟ้า หรือน้ำแข็ง เด็กหนุ่มสามัญชนผู้มีธาตุแสงบริสุทธิ์มักถูกมองเป็นเพียงเบี้ยล่างและผู้สนับสนุนแถวหลัง การที่คริสกล้าตั้งคำถามต่อโครงสร้างเวทมนตร์ระดับรากฐานเช่นนี้ ไม่ใช่แค่ความอวดดี แต่มันคือความ "อันตราย" ทว่า... รอยยิ้มบางเบาที่แทบสังเกตไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาว "เธอช่างกล้าหาญเสียจริงนะ คริส... หรือควรจะเรียกว่า 'โง่เขลา' ดีล่ะคะที่เอาชีวิตอนาคตในโรงเรียนเวทมนตร์มาเสี่ยงกับตำราผุๆ เล่มเดียวนี้" เอเลนากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาเปิดพลิกดูอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองตัวอักษรโบราณที่เลือนรางด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ "บันทึกเล่มนี้เป็นของจอมเวทนอกรีตแห่งยุคปฐมกาล ผู้ซึ่งถูกขับไล่ออกจากสภาเวทมนตร์เพราะเขาค้นพบว่า 'แสง' สามารถใช้ผ่าโครงสร้างอณูมานาของคู่ต่อสู้ได้... และถ้ามีใครในสภาเห็นว่าเธอกำลังศึกษาเรื่องนี้อยู่ล่ะก็ ข้อหาพยายามปลุกเสกเวทมนตร์ต้องห้ามคงทำให้เธอถูกไล่อציออกและผนึกพลังเวทไปตลอดกาลแน่ๆ ค่ะ" คำพูดนั้นทำให้คริสหนwชาไปทั้งตัว ลีโอ เพื่อนสนิทสายลุยผู้ใช้ธาตุลมเคยเตือนเขาแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับโซนหวงห้าม แต่เขาไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงถึงขั้นถูกผนึกพลังเวท "แต่อย่างน้อย..." เอเลนาพลิกมาถึงหน้ากระดาษที่คริสเพิ่งพยายามทดลองร่ายเวทเมื่อครู่ ดวงตาสสีนิลเป็นประกายขึ้นวับหนึ่ง "การคำนวณมุมการหักเหของแสงเพื่อบิดเบือนการมองเห็นเมื่อครู่... เธอใช้สูตรการคำนวณมานาแบบไหนกันคะ ถึงสามารถลดการใช้พลังงานลงได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เทียบกับตำรามาตรฐาน?" คริสกระพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ "เอ่อ... ผมใช้หลักการสะท้อนของกระจกเงาซ้อนทับกับคลื่นความถี่ของอนุภาคแสงครับ... เอ๊ย! ค่ะ!" เขาเริ่มสับสนกับสรรพนามของตัวเองอีกครั้งจนเอเลนาต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งจะได้ยินจากอาจารย์สาวผู้เคร่งขรึมคนนี้ ทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "เอาล่ะ" เอเลนาปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยัดมันกลับใส่มือของคริส "เก็บมันไว้ให้ดี... และระวังอย่าให้ใครเห็นเป็นอันขาด โดยเฉพาะศาสตราจารย์แบรดจากภาควิชาธาตุไฟ เขาคอยจ้องจะหาเรื่องเด็กปีหนึ่งที่ทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตาอยู่เสมอ" คริสรับสมุดมาด้วยความงุนงง "อาจารย์... หมายความว่า อาจารย์จะไม่ยึดมันไป... หรือรายงานสภาหรอกหรือครับ?" "ทำไมฉันต้องทำเช่นนั้นล่ะคะ?" เอเลนาหันหลังให้ เธอก้าวเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ที่มีกองตำราตั้งสูงเป็นตั้ง พร้อมกับกวักมือเรียกเด็กหนุ่มให้เดินตามมา "ในเมื่อฉันเอง... ก็เบื่อหน่ายเต็มทีกับพวกที่เอาแต่ท่องจำตำราเวทมนตร์แบบนกแก้วนกขุนทองโดยไม่เคยตั้งคำถามเลยว่า 'ทำไม' เวทมนตร์ถึงเป็นเช่นนั้น... มานี่สิ คริส" เด็กหนุ่มรีบสาวเท้าเดินตามไปอย่างตื่นเต้น หัวใจพองโตด้วยความหวัง "ในเมื่อเธออยากรู้นักว่าแสงไม่ได้มีไว้แค่ปัดกวาดห้อง..." เอเลนาหยิบแท่งช็อกเวทมนตร์ขึ้นมาขีดเขียนวงแหวนเวทที่ซับซ้อนและแปลกประหลาดลงบนกระดานชนวนสีดำ วงแหวนนั้นเต็มไปด้วยสมการคณิตศาสตร์เวทมนตร์และโครงสร้างพลังงานที่คริสไม่เคยเห็นมาก่อนในหลักสูตรปีหนึ่ง "งั้นวันนี้ เรามาเริ่มต้นบทเรียนบทแรก... นอกหลักสูตรกันดีกว่าค่ะ ว่าด้วยเรื่อง 'การเปลี่ยนสภาพโฟตอนให้กลายเป็นคมดาบความร้อนสูง'... ตั้งใจดูให้ดีล่ะ เพราะฉันจะสอนแค่รอบเดียวเท่านั้น" คริสเบิกตากว้าง จ้องมองปลายแท่งช็อกในมือของอาจารย์สาวที่เริ่มเปล่งแสงสีทองสว่างวาบท่ามกลางความมืดมิดของห้องสมุดใต้ดิน ความรู้ใหม่ๆ กำลังไหลทะลักเข้ามาในหัว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับฟองน้ำที่กำลังดูดซับน้ำทิพย์ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ที่จะพลิกโฉมหน้าเด็กหนุ่มผู้ใช้เวทซักผ้าให้กลายเป็นตำนานที่โลกเวทมนตร์ต้องจารึก ทว่า... ในขณะที่คริสดำดิ่งอยู่กับบทเรียนลับๆ นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดวนทางลงชั้นใต้ดิน เสียงกิลด์โลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของผู้ตรวจการประจำหอสมุด และน้ำเสียงทุ้มห้วนคุ้นเคยที่ตะโกนก้องลงมาก็ทำให้เลือดในกายของคริสเย็นเฉียบ *“ศาสตราจารย์เอเลนา! สภาเวทมนตร์ได้รับแจ้งว่ามีร่องรอยการใช้คาถาต้องห้ามระดับสูงในเขตน,มืดของหอสมุด... ขออนุญาตตรวจค้นพื้นที่ครับ!”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับคริสในตอนนี้นะคะ!