ความหวานที่ต้องปิดบัง

เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งตามด้วยเสียงบิดลูกบิดดังคลิก คือสัญญาณเตือนภัยระดับเรดโค้ดที่ทำให้ทัพฟ้ารีบดีดตัวออกจากตักกว้างของวิศวกรหนุ่มแทบไม่ทัน หากช้ากว่านั้นอีกเพียงวินาทีเดียว ร่างโปร่งคงได้ลอยละลิ่วไปแปะติดกับผนังห้องทำงานกระจกใสแจ๋วที่มองทะลุปรอทได้ทุกองศาจากภายนอก “บอกแล้วไงว่าให้ล็อกห้อง...” ทัพฟ้ากระซิบเสียงลอดไรฟัน มือเรียวรีบตวัดชายเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นสีแดงจัดด้วยความตื่นตระหนก ผิดกับร่างสูงของภูผาที่ยังคงนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิทบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยความเรียบเฉยราดรดน้ำเย็นเฉียบใส่สถานการณ์ฉุกเฉิน ทว่านัยน์ตาคมกริบกลับพราวระยับด้วยความขบขันระคนเสียดายที่ความอุ่นนุ่มเมื่อครู่ต้องปลิวหายไปกลางอากาศ “ก็ใครล่ะครับที่บอกว่ากลัวคนอื่นเห็นรอยคิวมาร์กที่คอ จนไม่ยอมให้ล็อกประตูตั้งแต่แรก” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแกมกวนประสาท ปากร้ายๆ นั่นขยับยิ้มมุมปากนิดๆ ชนิดที่ถ้าเป็นคนอื่นมาเห็นคงอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าสักที แต่สำหรับทัพฟ้าแล้ว มันคືรอยยิ้มของหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะขย้ำเหยื่อซ้ำสองทุกครั้งที่มีโอกาส ก๊อกๆๆ! “คุณทัพฟ้าคะ เอกสารสรุปแบบแปลนโครงสร้างตึก B ทางสถาปนิกอาวุโสฝั่งนู้นเขาฝากให้ตรวจรอบสุดท้ายค่ะ สะดวกให้เข้าไปไหมคะ” เสียงหวานใสของพนักงานสาวหน้าห้องดังทะลุกระจกเข้ามา ทำเอาทัพฟ้าต้องสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกสติสัมปชัญญะที่กระเจิงไปให้กลับเข้าร่าง “สะ... สะดวกครับ! วางไว้ตรงโต๊ะหน้าห้องก่อนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมออกไปดู!” ทัพฟ้าตะโกนตอบกลับไปเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงของตัวเอง ร่างโปร่งหันขวับกลับมามองค้อนคนตัวโตที่ยังนั่งเอกเขนกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่บนเก้าอี้ ภูผายักไหล่กว้างอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนเม้มปากแน่นอย่างคาดโทษ มือหนาเอื้อมมาจัดปรกผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่อย่างเบามือ พร้อมกับกระซิบชิดริมใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้แดงก่ำ “เย็นนี้ที่ห้อง... อย่าหวังว่าจะได้เคลียร์กันแค่เรื่องเอกสารนะครับ ตัวแสบ” ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ไม่เคยแผ่วเลยสักวินาทีเดียว! ทัพฟ้าผลักอกแกร่งออกเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็หลบสายตาวาววับคู่นั้นไม่พ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ยิ่งนึกถึงสถานการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ที่เกือบจะโดนจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบสวีทกันในเวลางาน ยิ่งทำให้ความตื่นเต้นพุ่งทะยานจนปรอทแตก และดูเหมือนว่าความตื่นเต้นระลอกใหม่จะยังไม่ทันจางหาย เพราะทันทีที่ก้าวพ้นช่วงเวลางานอันแสนวุ่นวายมาถึงห้องพักส่วนตัวช่วงค่ำ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวจากเหตุการณ์เมื่อวานก็ย้อนกลับมาทับถมทันที... *“เซอร์ไพรส์! ทัพฟ้า! แม่กลับมาเยี่ยมลูกชายสุดที่รักแล้วจ้า!”* ประโยคทักทายพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจของมารดาบังเกิดเกล้าที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าห้องพักเมื่อวานนี้ ยังคงหลอนอยู่ในโสตประสาท ทัพฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะไขกุญแจห้องพักของตัวเอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมช่วงนี้เขาและภูผาถึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ ยิ่งกว่าสายลับข้ามชาติ เพราะคุณแม่ผู้แสนน่ารักแต่กุมอำนาจเด็ดขาดของเขายดันนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากจะมาเซอร์ไพรส์ลูกชายถึงห้องพัก แถมยังประกาศกร้าวว่าจะนอนค้างด้วยสัปดาห์หนึ่งเต็มๆ! ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูด้านหลังทำให้ทัพฟ้าสะดุ้งสุดตัว ร่างโปร่งรีบหันไปดึงตัวผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่เดินตามหลังมาติดๆ ให้หลบเข้าไปในมุมมืดข้างผนังทันที “เบาๆ สิคุณ!” ทัพฟ้ากระซิบเสียงดุ ตาโตใส่คนที่ทำหน้ามึน “ห้องแฟนตัวเองทำไมต้องทำตัวเหมือนโจรขึ้นบ้านด้วยล่ะครับ” ภูผาเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่บึ้งตึงด้วยความเอ็นดู มือหนาถือวิสาสะคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ “แม่คุณเพิ่งไลน์มาบอกไม่ใช่เหรอว่าออกไปซื้อของฝากที่ตลาดนัดปากซอย กว่าจะกลับก็อีกชั่วโมงนึง อย่างน้อยเราก็มีเวลาส่วนตัวตั้ง...” จ๊อกกก... เสียงท้องของใครบางคนร้องประท้วงขึ้นมากลางปล้องตัดบทสนทนาหวานเลี่ยนอย่างไร้ความปรานี ทัพฟ้าก้มมองหน้าท้องตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่มที่กำลังกลั้นยิ้มจนไหล่สั่น “ไม่ต้องมาขำเลยนะ! ตั้งแต่เช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยเพราะคุณนั่นแหละ!” ทัพฟ้าแหวใส่เบาๆ พลางตีแขนแกร่งไปทีหนึ่งแก้เขิน “หิวเหรอครับ งั้นแปลว่า...” ภูผาเว้นจังหวะ ลากเสียงยาวพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาทัพฟ้าหน้าร้อนผ่าว “...อยากกินผมเป็นมื้อค่ำแทนข้าวหรือเปล่าล่ะครับ” “ไอ้พี่ผา! ทะลึ่งละ!” “ก็ไม่ได้ทะลึ่งนี่ครับ พูดความจริง” ภูผาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเปลี่ยนจากการโอบเอวมาเป็นกอบกุมมือเรียวของคนตัวเล็กไว้แน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของอีกฝ่ายทำให้ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตา “โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วครับ เดี๋ยวผมทำให้กินเอง... ในครัวห้องคุณนี่แหละ รีบทำรีบกินก่อนที่คุณแม่สุดที่รักจะกลับมาดีไหมครับคนดี” คำว่า ‘คนดี’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของหนุ่มหน้าตายผู้ไม่เคยโรแมนติกกับใครหน้าไหนนอกจากเขาคนเดียว ทำเอาทัพฟ้าหัวใจกระตุกวูบ ความหวานที่ถูกกัก The Secret ความสัมพันธ์ที่ต้องปิดบังซ่อนเร้นจากสายตาคนรอบข้าง กลับกลายเป็นรสชาติความสัมพันธ์ที่ตื่นเต้นและลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย ภายในห้องครัวขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มวลีอ่อนๆ ส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของวิศวกรหนุ่มที่กำลังงละม่อมกับการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ผิดลุควิศวกรหน้าดุมาดขรึมโดยสิ้นเชิง ทัพฟ้ายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แต้มอยู่บนริมฝีปาก ความสุขเล็กๆ ที่ไม่ต้องประกาศให้ใครรู้ก้องโลก แต่กลับอัดแน่นไปด้วยความจริงใจในทุกรายละเอียด “มองค้างแบบนี้... หิวข้าวหรือหิวอย่างอื่นมากกว่ากันแน่ครับ” ภูผาหันกลับมาพร้อมกับจานข้าวผัดร้อนๆ ในมือ ดวงตาคมก้มลงมองสบตาคนที่ยืนขวางทางอยู่ระยะประชิด ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา ปากเก่งๆ เม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงท้าทายตามประสาคนไม่ยอมคน “ถ้าบอกว่าหิวทั้งสองอย่าง... พี่จะจัดให้ผมชุดใหญ่เลยไหมล่ะครับ” สิ้นคำพูดท้าทายนั้น ภูผาก็วางจานข้าวลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังตุลย์ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เก็บของด้านหลัง แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังร่างโปร่งไว้ตรงกลาง พื้นที่ระหว่างกันแคบลงจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้ลมผ่าน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียน “ท้าทายนักนะตัวแสบ...” เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก “ระวังจะไม่ได้กินข้าวเย็นนะครับ...” บรรยากาศหวานปนระอุความเร่าร้อนกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในพื้นที่ส่วนตัว สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วหนาที่ไล้กรอบหน้าหวานอย่างทะนุถนอม ทำให้ทัพฟ้าเผลอหลับตาพริ้มรับสัมผัส ยอมจำนนต่อความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายของวิศวกรหนุ่มคนนี้ กริ๊ก! เสียงไขกุญแจหน้าประห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน! “ตายจริง ลูกฟ้า! แม่ลืมหยิบกระเป๋าเงิน— อุ๊ย!” — ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความละมุนและเคมีที่ต้องลุ้นระทึกของพวกเขานะคะ —