ไข้หวัดกับความใจดีที่ซ่อนอยู่

"ออกไป" น้ำเสียงของภูผาเย็นเยียบพอที่จะแช่แข็งบรรยากาศในห้องนั่งเล่นให้กลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความนิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับกดดันจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ออก สายตาของวิศวกรหนุ่มจ้องมองคินทร์เขม็งราวกับจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้ขาดเป็นชิ้นๆ คินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ทัพฟ้าที่นั่งหอบหายใจอยู่บนโซฟา ใบหน้าของคนตัวเล็กแดงก่ำด้วยพิษไข้ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยแทบจะปิดลงอยู่รอมร่อ "ดูเหมือนทัพจะไม่ได้ต้องการให้มึงอยู่ตรงนี้เท่าไหร่หรอกนะ ภูผา" คินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูรื่นหู แต่อีกฝ่ายรู้ดีว่ามันคือการเหยียบจมูก "เขากำลังไม่สบาย และคนที่มีปมขัดแย้งกับเขาอย่างมึง... คิดว่าเขาอยากเห็นหน้าเหรอ?" "คนอย่างมึงต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตที่พักของกู" ภูผาก้าวประชิดตัวคินทร์ บีบไหล่อีกฝ่ายแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่น "กูเตือนมึงแล้วนะ ว่าอย่าให้กูต้องใช้กำลังกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ" "อือ... เงียบที..." เสียงแหบพร่าของทัพฟ้าดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด ร่างบางพยายามยันตัวลุกขึ้นแต่กลับเซจนเกือบล้มลงไปกับพื้น โชคดีที่ภูผาคว้าแขนไว้ได้ทันอย่างรวดเร็ว "ปล่อย" ทัพฟ้าสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี แม้ในใจจะอยากโผเข้ากอดไออุ่นจากร่างหนานั้นแค่ไหนก็ตาม แต่ทิฐิที่สั่งสมมาทำให้เขาเลือกที่จะผลักไส ภูผากัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าทัพฟ้ากำลังพยศด้วยความเจ็บป่วย แต่ความโกรธที่คินทร์ยังยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนั้นมันทำให้เขาแทบคลั่ง สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเดินไปกระชากคอเสื้อคินทร์แล้วลากออกไปนอกประตูห้อง ก่อนจะปิดล็อคดังปัง! "ทัพฟ้า!" ภูผารีบก้าวกลับมาหาคนที่นั่งขดตัวอยู่บนโซฟา มือหนาอังหน้าผากมนก่อนจะชักกลับทันที "ตัวมึงร้อนเหมือนไฟ! ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองวะ" "เรื่องของกู... ไม่ต้องมาทำเป็นใส่ใจ" ทัพฟ้าพยายามแค่นเสียงเถียง ทั้งที่น้ำเสียงสั่นพร่า "เออ เรื่องของมึง แต่มันกวนใจกู" ภูผาตวาดกลับอย่างหัวเสีย ก่อนจะก้มลงช้อนร่างบางขึ้นมาในอ้อมแขน ทัพฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่มีแรงพอจะขัดขืน เขาซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง กลิ่นกายสะอาดของภูผาที่ผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ภูผาวางทัพฟ้าลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือ เขาหมุนตัวเดินไปหยิบกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูสะอาด ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเจลลดไข้และยาเม็ด "เช็ดตัว" "ไม่อยากทำ..." ทัพฟ้าครางอือ เปลือกตาปิดสนิท "อย่าดื้อ" ภูผาเสียงเข้มแต่แฝงไปด้วยความกังวล มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของทัพฟ้าออกอย่างเบามือ นิ้วเรียวสัมผัสโดนผิวเนียนที่ร้อนผ่าว ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านปลายนิ้วไปถึงหัวใจ เขาค่อยๆ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามซอกคอและแขนขาอย่างแผ่วเบา สายตาที่เคยดุดันยามมองคินทร์ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความห่วงใยที่ปิดไม่มิด ทัพฟ้าลืมตาขึ้นมองใบหน้าของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาดูแลเขาด้วยความตั้งใจ "ทำไมถึงทำดีด้วย... ทั้งที่มึงเกลียดกูไม่ใช่เหรอ" ภูผาชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "ถ้ากูเกลียดมึง กูคงไม่ยอมเสียเวลานั่งเฝ้าไข้มึงทั้งคืนแบบนี้หรอก" "ปากร้าย..." ทัพฟ้าพึมพำ "ปากร้ายแล้วมันทำไม... ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนาน มึงยังไม่ชินอีกหรือไง" ภูผาว่าพลางขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบยามค่ำคืน ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัด แต่มันกลับทำให้หัวใจที่สั่นไหวของทัพฟ้าเต้นรัวกว่าเดิม เขาหลงรักคนตรงหน้า—คนที่มีแต่คำพูดร้ายๆ แต่การกระทำกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง "หายเร็วๆ ดิ" ภูผาพูดเบาๆ ขณะวางมือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่ม "ถ้ามึงยังป่วยอยู่แบบนี้ กูจะไปกวนประสาทใครที่คณะ" ทัพฟ้ายกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง "งั้นถ้าหายแล้ว ก็เตรียมตัวรับมือกับกูได้เลย" ภูผาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนทัพฟ้าต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบยามาเตรียมป้อน ทว่าในจังหวะที่มือทั้งสองกำลังประสานกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เปิดประตูสิวะภูผา! กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน และกูรู้ว่าทัพฟ้าอยู่ในนั้น!" เสียงของคินทร์ดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงงัดแงะอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกุญแจผี ภูผาขมวดคิ้วแน่น แววตาดุดันกลับมาอีกครั้ง เขาหันไปมองทัพฟ้าที่ทำหน้าตกใจ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่ทัพฟ้ากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "ภูผา... อย่า" ยังไม่ทันขาดคำ ประตูก็ถูกเปิดผางออกด้วยแรงถีบของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ทว่าคนที่ไม่ใช่คินทร์กลับก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับแววตาที่อ่านไม่ออก... เป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ทัพฟ้าจำได้แม่นว่าคือคนในอดีตที่เขาไม่อยากเจอที่สุด "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทัพฟ้า" เธอกล่าวพลางมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาเย้ยหยัน "ดูเหมือนว่าชีวิตใหม่ของเธอที่นี่ จะดู 'วุ่นวาย' กว่าที่คิดเยอะเลยนะ" ภูผานิ่งค้าง สายตาจ้องมองผู้มาใหม่สลับกับทัพฟ้าที่หน้าซีดเผือดลงทันที... เรื่องราวมันกำลังจะพังทลายลงมากกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักที่แสนวุ่นวายของทัพฟ้ากับภูผานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ หมอกไม้ไผ่