ความอดทนสิ้นสุดลง

เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบต์คันใหญ่ที่คุ้นหูยังไม่ทันดับสนิทดี กลิ่นอายของความอึดอัดก็แผ่ซ่านปกคลุมลานจอดรถหลังคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จนแทบหายใจไม่ออก ทัพฟ้าขมวดคิ้วมุ่นขณะก้าวลงจากเบาะหลัง ถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้เจ้าของรถด้วยรอยยิ้มบางเบາตามมารยาท แต่ในสายตากลับฉายแววระแวดระวังอย่างชัดเจน "ขอบคุณที่มาส่งค่ะรุ่นพี่คินทร์ ความจริงไม่ต้องลำบากขับอ้อมมาก็ได้นะคะ" ทัพฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปรารถจะตัดบทสนทนาให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ คินทร์ถอดหมวกออกบ้าง เรือนผมสีเข้มชื้นเหงื่อเล็กน้อยถูกเสยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อย่างไม่เคยเปลี่ยน รุ่นพี่หนุ่มยื่นมือไปหมายจะขยี้กลุ่มผมนุ่มของคนตัวเล็กกว่าตามความคุ้นเคยเดิมๆ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัส ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาปัดมือคินทร์ออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง 'เพี๊ยะ' กลางอากาศ! "อย่า-แตะ-ต้อง-แฟน-ฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้จนถึงขีดสุด ภูผายืนจังก้าอยู่ตรงนั้น สีหน้าของวิศวกรหนุ่มเจ้าของฉายา 'หน้าตาย' ในยามนี้มืดมนเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าก่อนฝนตก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังคินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความอดทนที่ขาดผึงลงอย่างสิ้นเชิง ทัพฟ้าสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองคนมาใหม่ด้วยความตกใจ "พี่ผา... คุณมาทำอะไรตรงนี้?" "ถ้าฉันไม่มาเห็นกับตา คงไม่รู้ว่าลับหลัง... เธอจะระริกระรี้ให้ไอ้รุ่นพี่เวรนี่มันตามรับตามส่งถึงคณะทุกวัน!" ภูผาหันมาตวัดสายตาคมใส่คนตัวเล็ก คำพูดร้ายกาจพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักด้วยความหึงหวงที่ตีรวนขึ้นจนควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมาหลายวันระเบิดออกเป็นความเกรี้ยวกราดอย่างไร้เหตุผล ทัพฟ้าชะงักไป ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความโกรธที่ถูกปรักปรำอย่างไร้ความเป็นธรรม ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อความลับเรื่องความสัมพันธ์ถูกกลบmด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ "พูดให้มันดีๆ นะพี่ภูผา ใครระริกระรี้? พี่มีสิทธิ์อะไรมาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภูผาก้าวเข้าไปประชิดตัวทัพฟ้าในระยะประชิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วบีบแน่นด้วยความลืมตัว "เป็นแฟนฉัน แต่ยอมซ้อนท้ายรถไอ้สารเลวนี่ทุกเช้าเย็นเนี่ยนะ! เธอเห็นฉันเป็นตัวตลกอะไรฮึ ทัพฟ้า!" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที นักศึกษาบางคนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันชะלוกฝีเท้าและเหลียวมองมายังจุดเกิดเหตุด้วยความอยากรู้อยากเห็น คินทร์ที่ตั้งหลักได้แล้วรีบก้าวเข้ามาดึงแขนภูผาให้ออกห่างจากรุ่นน้อง พร้อมกับส่งเสียงเยาะหยัน "ใจเย็นหน่อยสิครับคุณวิศวกร ทัพฟ้าเขาเป็นอิสระ จะไปไหนมาไหนกับใครมันก็เรื่องของเขา อีกอย่าง... ในเมื่อคุณยังปากแข็งไม่กล้าเปิดตัวเขาให้ใครรู้ เป็นแค่ 'ความลับ' ในที่ลับตาคนแบบนี้ อย่าหวังเลยว่าจะมามีสิทธิ์ขาดเหนือเขา" คำพูดแทงใจดำของคินทร์เหมือนน้ำมันที่สาดเข้ากองเพลิง ภูผาหันขวับไปมองหน้าศัตรูหัวใจ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ หมัดหนาถูกกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นเสียจนทัพฟ้ารู้สึกได้ถึงอันตราย "ถอยไปไอ้คินทร์..." ภูผาเค้นเสียงลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัวจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของแกเละคามือฉัน ไสมันออกไปซะ!" "พี่ผา! พอได้แล้วนะ!" ทัพฟ้าสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของภูผาได้สำเร็จ เจ้าตัวก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลออกมาเด็ดขาด ความน้อยใจและความโกรธผสมปนเปกันจนแน่นอก "อยากด่าว่าฉันนักใช่ไหม? อยากคิดว่าฉันมันง่าย ยอมให้ใครต่อใครมาส่งก็ได้ใช่ไหม งั้นก็ตามใจพี่เลย!" "ทัพฟ้า เดี๋ยว..." ภูผาชะงัก สีหน้าเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เริ่มเจือความตระหนกเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อจากคนตรงหน้า "ไม่ต้องมาพูดอะไรทั้งนั้น!" ทัพฟ้าหันไปมองคินทร์แวบหนึ่งด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะหันกลับมาสบตาคมกริบของภูผาด้วยรอยยิ้มหยันที่บาดลึกหัวใจ "ในเมื่อพี่คิดว่าฉันมันน่ารังเกียจนัก... เราก็จบกันแค่นี้เถอะค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ทัพฟ้าก็หันหลังแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในตัวตึกคณะสถาปัตย์ทันที ทิ้งให้ภูผายืนแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจในวันที่ความอดทนและอีโก้พังทลายลงไม่เป็นท่า วิศวกรหนุ่มเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกักค้าง ขาวยาวก้าวตามไปโดยอัตโนมัติหมายจะคว้าตัวคนรักกลับมาอธิบาย ทว่าเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์กลับดังขึ้นแทรกจังหวะชีวิตพอดี ภูผากัดฟันกรอด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา หน้าจอปรากฏข้อความจากเบอร์แปลกปลอม พร้อมกับไฟล์ภาพถ่ายใบเสร็จการจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางต่างประเทศ และข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วพริบตา... *[ถ้าไม่อยากเสียเขาไปตลอดกาล... รีบตามไปที่สนามบินตอนนี้ ก่อนที่ไฟล์ทบินรอบหกโมงเย็นจะออก]* หมอกไม้ไผ่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครเสมือนอยู่ในเหตุการณ์ด้วยกันนะคะ