อุบัติเหตุบนโซฟา

"ถ้าพี่ยังเดินเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าพี่รุกล้ำอาณาเขตส่วนบุคคล และผมมีสิทธิ์ป้องกันตัวตามกฎหมาย" ทัพฟ้ายืนกอดอกพิงแผงชั้นหนังสือไม้สักในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ดวงตากลมโตที่รั้นเสมอเวลาเจอเรื่องไม่สบอารมณ์กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ของคินทร์ รุ่นพี่ตัวปัญหาที่ขยันหาเรื่องมาป่วนชีวิตเขาไม่เว้นแต่ละวัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายฉุนกานต์พูลของอีกฝ่ายกำลังทำให้จมูกรั้นๆ ของเขาคันยิบด้วยความหงุดหงิด "ป้องกันตัวเหฟ้า? พี่แค่จะเอาชีทสรุปโปรject สถาปัตย์โบราณที่นายทำหายไว้ที่ห้องสตูดิโอมาคืนต่างหาก หน้าตาดุเป็นแมวหวงก้างแบบนี้... น่ารักจนพี่ชักอยากจะรุกล้ำจริง ๆ แล้วสิ" คินทร์ยิ้มพราวเสน่ห์ ขยับเท้าเข้ามาประชิดอีกนิดจนเงาสูงทาบทับร่างโปร่ง "เก็บรอยยิ้มเรี่ยราดนั่นแล้วไสหัวไปซะ ก่อนที่ผมจะเอาสันหนังสือเล่มนี้ฟาดหน้าหล่อๆ ของพี่ให้ยุบ" ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน เสียงหวานแต่เฉียบคมไม่มีหลบตา ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการปะทะคารม ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดัง *ปัง* ตามด้วยร่างสูงคุ้นตาของวิศวกรหนุ่มหน้าตายที่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านรอบตัว ภูผาในชุดช็อปสีเลือดหมูพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนแน่นตึง ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยสายตานิ่งสนิทที่น่ากลัวกว่าการตะโกนโวยวายเสียอีก "ห้องสมุดคณะสถาปัตย์นี่... พื้นที่แคบจนต้องยืนหายใจรดต้นคอกันเลยหรือไงครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทัพฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปเจอคนที่คิดว่าน่าจะยังติดประชุมโปรjekt ตึกคณะวิศวะอยู่ ภูผาก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับคินทร์อย่างถือวิสาสะ ไหล่กว้างของวิศวกรหนุ่มดันร่างคินทร์ให้ถอยหลังไปโดยอัตโนมัติแบบไม่ต้องออกแรงเยอะ "อ้าว... น้องภูผา วิศวะตึกโน้นไม่ใช่เหรอครับ ขยันเดินข้ามตึกมาตรวจงานแถวนี้จัง หรือว่าแวะมาดู... ว่าแฟนนายกำลังอ่อยผู้ชายคนอื่นอยู่" คินทร์ยักคิ้วกวนประสาท ยอมถอยออกไปหนึ่งก้าวแต่ยังไม่วายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ "ปากดีแบบนี้ ระวังวิศวะฝั่งโน้นเขาจะหมั่นไส้เอาฟรีๆ นะครับพี่คินทร์" ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน ขยับตัวจะก้าวออกจากมุมอับเพื่อแยกตัว แต่ความซุ่มซ่ามเจ้ากรรมกลับเล่นตลก ขอบรองเท้าผ้าใบดันไปสะดุดเข้ากับสันพรมหนาที่พับงออยู่บนพื้น เข้าอย่างจัง! "เฮ้ย!" ร่างโปร่งเซถลาไปข้างหน้าอย่างไร้การทรงตัว ทัพฟ้าหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นไม้แข็งๆ แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เมื่อวงแขนแกร่งคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวกะทันหันทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้องสมุด *ตุบ!* ร่างของทัพฟ้าทับลงไปเต็มแรงบนตัวของภูผาที่หงายหลังลงไปก่อนหน้านี้ ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าหากันในระยะประชิดจนแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนไม่รู้ว่าเสียงของใครกันแน่ที่ดังกว่ากัน ทัพฟ้าเบิกตากว้าง มือเรียวที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นกลับเผลอวางทับลงบนแผงอกกว้างที่มีมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงภายใต้เนื้อผ้าหนาของเสื้อช็อป ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่เต้นเร็วกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของภูผาที่ปกติมักจะเรียบนิ่งและเย็นชา บัดนี้กำลังไหวระริกสะท้อนเงาร่างของเขาไว้จนเต็มเปี่ยม "ลุก... ลุกสิครับ จะทับอีกนานไหม" เสียงทุ้มของภูผาแหบพร่าลงกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตาคู่คมเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากสีพีชธรรมชาติที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจอย่างห้ามไม่อยู่ "ก็... ใครใช้ให้ดึงผมเล่า ปล่อยส I มือไม้เกะกะจริง" ทัพฟ้าปากเก่งกลบเกลื่อนความประหม่า ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ร่างบางดิ้นขลุกขลักพยายามจะผละตัวลุกขึ้น แต่ยิ่งขยับ ตำแหน่งที่แนบชิดกันยิ่งทวีความวาบหวิวมากขึ้นไปอีก จนสะโพกกลมกลึงเผลอไปเบียดเข้ากับจุดสำคัญของอีกฝ่ายเข้าเต็มรัก ภูผาสูดหายใจเข้าลึกอย่างสะەดุดกึก กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งขึ้นทันที มือใหญ่ที่เคยโอบเอวบางไว้เปลี่ยนเป็นรั้งท้ายทอยของทัพฟ้านิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นโดยสัญชาตญาณ จนปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนใสไปนิดเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากของกันและกัน ความรู้สึกบางอย่างที่สะสมมานานกำลังพุ่งพล่านจนเส้นความอดทนขาดผึ่ง ทัพฟ้านิ่งงัง สมองขาวโพลนไปหมด ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท ริมฝีปากของภูผาขยับเข้าใกล้มาเรื่อยๆ ช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้นกลาง ทัพฟ้าหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก... *พรึบ!* "อุ๊ย ตายจริง! ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะใช่มั้ยเนี่ย พอดีลืมกระเป๋าเงินไว้บนโต๊ะ... อ้าว เฮ้ย!" เสียงแหลมสูงของมีนที่ผลักประตูเข้ามาโวยวายดังทะลุความเงียบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนกระเจิง ทัพฟ้าสะดุ้งสุดตัวราวกับโดนไฟช็อต รีบออกแรงผลักอกภูผาแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมตัวเองให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ใบหน้าร้อนฉ่าแดงแจ๋ยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศสุก ภูผายันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคมกริบที่ปรายมองเพื่อนสนิทตัวดีของทัพฟ้านั้นเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล มีนอ้าปากค้างมองหน้าเพื่อนรักสลับกับวิศวกรหน้ายักษ์ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังกรูดแล้วยกมือขึ้นทำวันทาแบบขอไปที "เอ่อ... เชิญพวกแกสวีทกันต่อตามสบายนะจ๊ะ พอดีฉัน... สายตาฝ้าฟัน มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ บาย!" พูดจบร่างโปร่งของมีนก็หมุนตัววิ่งปรู๊ดหายออกไปจากห้องสมุดทันที พร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ทิ้งให้ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับมาเยือนคนทั้งคู่อีกครั้ง ทัพฟ้ายืนก้มหน้ามองพื้น เม้มปากแน่นด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ภูผาถอนหายใจเบาๆ ปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองลวกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ มือใหญ่เอื้อมไปจับข้อมือเล็กของทัพฟ้าไว้เบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างถือวิสาสะ "ค้างไว้ตรงไหน... เมื่อกี้เรายังเคลียร์กันไม่จบนะ, ทัพฟ้า" น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูแผ่วเบา พร้อมกับแรงดึงรั้งเบาๆ ที่ทำให้ทัพฟ้าต้องหันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง และก่อนที่ทัพฟ้าจะได้ทันอ้าปากเถียงกลับไป ประตูห้องสมุดบานเดิมก็ถูกเปิดผางขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งห้องหยุดหายใจ "น้องฟ้าครับ... พี่เอาแบบโมเดลที่อาจารย์ฝากมาให้... อ้าว ภูผา นายก็อยู่ด้วยเหรอ?" ร่างสูงของ **คินทร์** ที่เดินกลับเข้ามาพร้อมแฟ้มผลงานในมือหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นบรรยากาศตึงเครียดและท่าทีแนบชิดระหว่างวิศวกรหนุ่มกับรุ่นน้องสถาปัตย์ ดวงตาคมของคินทร์หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ขณะที่ภูผาหันขวับกลับไปมองศัตรูหัวใจด้วยแววตาดุร้ายที่พร้อมจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อได้ทุกเมื่อ ทัพฟ้าใจหายวาบเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่ข้อมือจากฝั่งของภูผาที่ทวีความแน่นขึ้นทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว *(โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและร่วมลุ้นไปกับความซึมและความแสบของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!