จับได้ไล่ทัน

“ถ้าคิดว่าแกล้งกันสนุกนัก... ก็ลองดูว่าใครจะรอดออกไปจากตรงนี้ก่อนกัน” น้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบเป็นกระซิบไม่ได้ทำให้ทัพฟ้าถอยร่างหนี กลับกัน สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งกลับยกยิ้มมุมปาก ท้าทายสายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มที่ยังคงตรึงปลายนิ้วอุ่นไว้บนคางเรียว ปลายนิ้วนั้นร้อนผ่าว ราวกับต้องการหลอมละลายเกราะป้องกันทุกชั้นที่ทัพฟ้าสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน ช่องว่างระหว่างกันแคบลงจนแทบไม่เหลืออากาศให้หายใจ หัวใจของทัพฟ้าเต้นกระหน่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน แต่กระนั้น เจ้าตัวก็ยังเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจไปมากกว่านี้ “ปากดีจังนะ” ภูผาพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาดุดันที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ไม่มิด “ก็ไม่ได้ปากดี... แค่พูดความจริง” ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสุกใสระยิบระยับด้วยความท้าทาย “หรือว่าที่วิศวกรหน้าตายอย่างคุณภูผา หน้าแดงถึงใบหูขนาดนี้... เป็นเพราะความจริงมันจี้ใจดำล่ะครับ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนการจุดชนวนระเบิดกลางวง ภูผาชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่ร่องรอยความเกรี้ยวกราดแบบเสือซ่อนเล็บจะวาบผ่านดวงตาคู่นั้น ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดจนทัพฟ้าต้องเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ “อยากลองดูไหมล่ะ ว่าผมจะทำอะไรได้มากกว่าแค่แตะคางคุณ” น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดโทษระคนเอ็นดูทำเอาทัพฟ้าถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เกราะป้องกันความมั่นใจสั่นคลอนวูบหนึ่งเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่าก่อนที่สถานการณ์ระอุระหว่างทั้งสองจะก้าวล้ำเส้นแบ่งความสัมพันธ์ไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “เฮ้ย! สถาปนิกตึก A อยู่หรือเปล่าโว้ย หรือว่ามัวแต่สวีทจนลืมเพื่อนฝูงวะ!” เสียงตะโกนก้องมาพร้อมกับแรงผลักประตูห้องทำงานที่ไม่ได้ล็อกสนิท มีนก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่ฉาบอยู่บนใบหน้า แต่แล้วฝีเท้าของตัวชงประจำแก๊งก็ต้องเบรกเอี๊ยดจนรองเท้าผ้าใบแทบครูดกับพื้นห้อง เมื่อภาพตรงหน้าคือวิศวกรหนุ่มเจ้าของฉายา ‘ภูผาน้ำแข็ง’ กำลังคร่อมร่างเพื่อนสนิทของเขาในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร มีนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน มือที่ถือแก้วกาแฟเย็นเกือบหลุดร่วงลงพื้น “อุ๊ย! กูเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย หรือต้องให้กูถอยหลังออกไปตั้งหลักที่ระเบียงก่อนดีวะเพื่อนรัก” มีนแกล้งทำเป็นยกมือปิดตาแต่แยกนิ้วกว้างพอดู สลับมองหน้าภูผาที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด กับทัพฟ้าที่รีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของภูผาออกห่างทันที ภูผายืดตัวตรงขึ้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าที่เคยเรียบนิ่งราวกับหินผาบัดนี้มีความกระอักกระอ่วนฉายชัด แม้จะพยายามปรับโหมดให้กลับมานิ่งสนิทอย่างรวดเร็วเพียงใด แต่รอยแดงระเรื่อที่พวงแก้มก็ทรยศความรู้สึกข้างในจนหมดสิ้น “มีอะไร มีน” ภูผาเอ่ยเสียงห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งพล่าน ปากร้ายแถมยังดุกลบเกลื่อนอาการ “หัดเคาะประตูให้มันรู้เวลากว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง” “โห! คุณวิศวกรครับ ผมเคาะจนมือจะหักแล้วต่างหากเล่า!” มีนลอยหน้าลอยตาเดินเข้ามาใกล้ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะทิ้งสะโพกพิงขอบโต๊ะแล้วกอดอกมองทั้งคู่สลับกันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แล้วนี่อะไร หน้าแดงแจ๋กันทั้งคู่... อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้กำลังจะทำการ ‘ปรับปรุงโครงสร้าง’ ภายในห้องทำงานส่วนตัวกันอยู่หะ?” “มีน!” ทัพฟ้าแหวขึ้นเสียงดัง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดไม่แพ้คนตัวโตข้างๆ รีบคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาปิดหน้าตัวเองทันทีเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งริ้วขึ้นมาถึงใบหู “แกนี่มัน... ปากเสียชะมัด!” “อ้าว กูพูดความจริงผิดตรงไหนวะ ก็เห็นอยู่ทนโท่ว่าตาภูผาน้ำแข็งคนนี้เกือบจะกินหัวแกอยู่รำไร” มีนหัวเราะร่ออย่างชอบใจ ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นมุมหลุดๆ ของคนฟอร์มจัดทั้งสองคน “ยอมรับมาซะดีๆ เถอะน่า ทัพฟ้า... ว่าโดนเขาหยอดจนใจสั่นไปถึงขั้วหัวใจแล้วใช่ไหมล่ะ” “พูดมากน่ามีน เดี๋ยวแม่ก็เอาแฟ้มนี้ฟาดหัวแกซะหรอก” ทัพฟ้าลดแฟ้มลงเล็กน้อย ส่งค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนสนิทตัวแสบที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ในขณะที่สองเพื่อนซี้กำลังต่อปากต่อคำกันอย่างออกรส ภูผาที่ยืนนิ่งเงียบพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองให้กลับมาปกติ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำของทัพฟ้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มบางเบาที่ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ - *ให้ตายสิ... ยัยตัวแสบนี่มันทำให้เขาเสียอาการได้ตลอดเวลาจริงๆ* “เก่งนักนะเรื่องแซชาวบ้าน” ภูผากระแทเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมาดขรึมกลับคืนมาให้เร็วที่สุด แม้ว่าใบหูจะยังคงแดงก่ำอยู่ก็ตาม “ถ้าว่างมากนัก ก็ช่วยไสหัวกลับตึกตัวเองไปได้แล้ว ไป” “อุ๊ย ใจร้ายจังวะวิศวกร โดนจับได้ไล่ทันเข้าหน่อยทำเป็นไล่กลบเกลื่อน” มีนทำหน้าล้อเลียน ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ภูผาอย่างไม่เกรงกลัวบารมีหมาป่าจำศีล “เออๆ ไม่กวนละ แค่จะมาบอกว่าไอ้คินทร์มันเดินวนเวียนอยู่แถวโรงอาหารคณะเราอีกแล้วนะ... เห็นมันถามหาทัพฟ้าอยู่ด้วย” บรรยากาศในห้องที่อุ่นระอุด้วยเคมีชวนจิ้นพลันลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่งทันทีที่ชื่อของ ‘คินทร์’ ถูกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของมีนจางหายไปเล็กน้อย ทัพฟ้าชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกอึดอัดระคนรำคาญใจแล่นแปลบขึ้นมาในอก รุ่นพี่สถาปัตย์คนนั้นยังไม่เลิกราสินะ ทั้งที่เคลียร์กันชัดเจนไปรอบหนึ่งแล้ว ยังจะมีหน้าวนเวียนกลับมาสร้างความวุ่นวายอีก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ทัพฟ้าก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วยิ่งกว่ากระแสไฟฟ้า อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ รังสีความเย็นยะเยือกและไอร้อนระอุแห่งความไม่พอใจพวยพุ่งออกจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ภูผานิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบที่เคยมีความกรุ่น1เขินอายเจืออยู่เมื่อครู่ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายตาดุดัน เย็นชา และเต็มไปด้วยความคุกคามอย่างชัดเจน ขากรรไกรของวิศวกรหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนสันกรามขึ้นนูนเด่น มือหนาที่กำเข้าหาตัวข้างลำตัวเผลอบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน “มันยังกล้าโผล่มาแถวนี้อีกงั้นเหรอ” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยโทนเสียงที่เย็นเยียบจนมีนยังต้องกลืนน้ำลายฝืดคอ ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ได้ถึงพลังงานกดดันที่น่ากลัวจากร่างสูง ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นมองภูผา หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาหึงหวงและกรุ่นโกรธที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุมจากคนปากแข็ง ก่อนที่ใครจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูกระจกที่เปิดแง้มไว้ พร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อเช็ดยับย่นเล็กน้อยที่คุ้นตาดีก้าวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ “ฟ้า... พี่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันให้รู้เรื่องสักทีนะ” เสียงทุ้มของคินทร์ดังขึ้น พร้อมกับสายตาที่กวาดมองคนทั้งสามในห้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่วินาทีที่สบเข้ากับดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของภูผาที่จ้องมองมา รอยยิ้มนั้นก็แทบจะแข็งค้างอยู่บนใบหน้า หมอกไม้ไผ่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันเสมอมานะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ!