รอยแผลเป็นในอดีต

จอกสุราเคลือบกระเบื้องเคลือบสีนิลร้าวลึกเป็นเส้นบางดั่งใยแมงมุม วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม ทว่าน้ำสุราสีอำพันภายในกลับกระเพื่อมไหวตามแรงสั่นสะเทือนน้อยๆ จากปลายนิ้วหนาของบุรุษผู้กุมชะตากรรมทัพพิทักษ์แดนเหนือ เซียวจิ่งเหยียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ดวงตาคมกริบดั่งพญายมยังคงจดจ้องอยู่เพียงเปลวเทียนที่ไหววูบในความมืดสลัวของห้องหนังสือลับ บรรยากาศรอบกายเขากดดันและหนתเหน็บราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู หลี่ชิงหรานยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า นางสวมอาภรณ์ผ้าแพรปักลายเมฆสีครามเข้ม ร่างระหงดูสง่างามทว่าเปราะบางในสายตาของผู้ที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน แต่ไม่มีความหวาดกลัวใดปรากฏบนดวงหน้างามล้ำนั้น มีเพียงแววตาสีหมึกที่ฉายประกายความเข้าใจอันลึกซึ้ง "ท่านแม่ทัพยังคงจดจำรสชาติของความแค้นในค่ำคืนนั้นได้ดีสินะครับ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่ากังวานก้องในความเงียบงัน เซียวจิ่งเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาที่ถูกแช่แข็ง เขายกจอกสุราขึ้นจิบนิดหนึ่งก่อนจะวางกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "ความแค้นหรือ... ชิงหราน เจ้าเข้าใจคำว่า 'สูญเสีย' แท้จริงสักเพียงใด" มือหนาเอื้อมไปปลดปมเชือกคาดเอวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปลดเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นฉกรรจ์พาดผ่านแผ่นอกกว้าง รอยแผลนั้นลึกและน่ากลัว ราวกับรอยกรงเล็บของอสูรกายที่ถูกกรีดทับด้วยคมดาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นหลักฐานอันชัดเจนของคืนอันนองเลือดเมื่อสิบปีก่อน วันที่สกุลเซียวถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด ชิงหรานก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล ปลายนิ้วเรียวดุจหยกขาวแตะลงบนผิวเนื้อเหนือแผลเป็นนั้นแผ่วเบา นางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากกล้ามเนื้อใต้ฝ่ามือ และหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก "ในคืนที่เพลิงเผาผลาญจวนตระกูลเซียว ข้ามีอายุเพียงสิบขวบ" เซียวจิ่งเหยียนเอ่ยขึ้น แววตาเยือกเย็นคู่นั้นทอประกายเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งหุบเขาไร้ก้นบึ้ง "ข้าเห็นมารดาถูกบังคับให้ดื่มยาพิษต่อหน้าต่อตา เห็นน้องชายคนเล็กถูกตรึงไว้กับเสาเรือนด้วยคมหอกของคนที่เคยเรียกขานว่าสหายร่วมรบ... ข้าวิ่งหนีเข้าไปในป่าสนด้วยความหวาดกลัว ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาเหลือให้ไหลอีก" เขาก้มลงมองสตรีตรงหน้า ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันงดงามที่กำลังมองเขาด้วยความเวทนาและอาทรอย่างสุดซึ้ง "เจ้าคิดว่าข้าเย็นชา ดุดัน และไร้หัวใจใช่ไหม ชิงหราน" เซียวจิ่งเหยียนกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของนาง "แต่ถ้าหากข้าไม่เย็นชาพอ ป่านนี้กระดูกของข้าคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้พื้นดินโคลนไปนานแล้ว... ข้าไม่อาจแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็นได้อีก เพราะถ้าข้าล้ม แผ่นดินเหนือและคนที่ข้าต้องปกป้องก็จะล่มสลายตามไปด้วย" หลี่ชิงหรานไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคงดั่งหินผา มืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นทาบลงบนอกซ้ายของเขา บริเวณเหนือรอยแผลเป็นนั้นพอดี "ท่านไม่ต้องแบกรับโลกทั้งใบไว้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้วครับ, ท่านแม่ทัพ" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแต่หนักแน่นดั่งคำสัตย์ปฏิญาณ "ในเมื่อท่านเลือกที่จะเปิดเผยรอยแผลเป็นนี้ให้ข้าเห็น นั่นหมายความว่า... ท่านยอมให้ข้าได้เข้าไปยืนเคียงข้างในสมรภูมิชีวิตของท่านแล้วใช่หรือไม่" เซียวจิ่งเหยียนชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกปิดตายไว้ใต้เกราะเหล็กหนามานานนับปี พังทลายลงในพริบตา เขาดึงร่างระหงเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยหลอมรวมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของนาง อ้อมกอดนี้อบอุ่นและหนักแน่น ราวกับเป็นการประกาศต่อฟ้าดินว่า หัวใจที่เคยตายด้านดวงนี้ ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางเปลวไฟแห่งการแก้แค้น ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันและความอบอุ่นกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องหนังสือลับ ตามด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งรวดตามสัญญาณลับของหน่วยองครักษ์เงา "เรียนท่านแม่ทัพ! มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... และ... และมีข่าวว่าองค์ชายสามทรงนำกำลังทหารลับเคลื่อนพลปิดล้อมประตูเมืองทิศเหนือแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ่งเหยียนผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว แววตาที่เพิ่งอ่อนโยนลงเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและดุดันราวดาบเพชรฆาตในทันที เขากวาดสายตามองไปที่โต๊ะหนังสือ ที่ซึ่งม้วนราชโองการสีทองอร่ามถูกส่งเข้ามาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่10 ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์นี้ไปกับนักเล่าประวัติศาสตร์นะครับ