ม่านหมอกแห่งราตรีแรก

คราบเขม่าดินปืนจากศึกรอบนอกยังไม่ทันจางหาย กลิ่นอายความตายก็คืบคลานเข้ามาแทนที่ในค่ำคืนอันเงียบสงบของจวนแม่ทัพใหญ่ "เจ้าประเมินกำลังของฉินอ๋องต่ำเกินไป ชิงหราน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนน้ำแข็งที่กระทบกันในความมืดดังขึ้น ท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววูบ เซียวจิ่งเหยียนในชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้สวมเกราะอ่อนเช่นเคย ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับชัดเจนยิ่งกว่ายามออกศึก นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้า ผู้ซึ่งกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามดั่งหยกขาวเลื่อนหมากสีดำบนกระดานไม้จันทน์หอมอย่างไม่รีบร้อน หลี่ชิงหรานเงยหน้าขึ้น ดวงหน้าเนียนละเอียดงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา นางย่อมรู้ดีว่ารอบจวนในยามวิกาลนี้เต็มไปด้วยเงาสังหารขององค์ชายสามฉินอ๋อง ผู้กระหายอำนาจและต้องการกำจัดทั้งหนามยอกอกในกองทัพและมันสมองแห่งตระกูลหลี่ให้สิ้นซากในคราเดียว "หากหม่อมฉันประเมินต่ำไป ป่านนี้ศัตรูคงมิได้ยืนรออยู่แค่หน้าประตูด้านทิศเหนือหรอคอกเพคะ... ท่านแม่ทัพ" นางจงใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ทว่าแววตาคู่พญาหงส์กลับเต็มไปด้วยความเฉียบคมที่อ่านเกมขาดลอย "อีกอย่าง การที่ฉินอ๋องส่งมือสังหารเงาโลหิตมาในคืนนี้ ก็แปลว่าเขากำลังร้อนใจ... ร้อนใจเพราะแผนการระดมพลลับถูกตัดตอนไปครึ่งหนึ่งแล้วมิใช่หรือ" เซียวจิ่งเหยียนแค่นเสียงในลำคออย่างพอใจ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะน้ำชาอย่างเงียบเชือก กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายเลือดจางๆ จากสนามรบโอบล้อมร่างระหงของนางไว้ในทันที สตรีผู้นี้ช่างอาจหาญนัก ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่พร้อมจะเด็ดหัวนางได้ทุกเมื่อ นางกลับยังคงมีสมาธิวิเคราะห์หมากบนกระดานได้อย่างเยือกเย็น "เจ้าไม่กลัวเลยหรือ" เซียวจิ่งเหยียนโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาที่มักจะเย็นชาต่อคนทั้งโลก บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของนางเพียงผู้เดียว "หากคืนนี้จวนแตก ลมหายใจของเจ้าจะดับสูญเป็นคนแรก" "ถ้าหม่อมฉันกลัว คงไม่ก้าวเข้ามาเหยียบจวนเซียวตั้งแต่แรก" หลี่ชิงหรานไม่ถอยหนี นางเงยหน้าสบตากับเขาตรงๆ ปลายจมูกแทบจะชนกัน ความอบอุ่นจากร่างหนาปะทะเข้ากับผิวแก้วเนียน "แถมหม่อมฉันยังเชื่อมั่นว่า... แม่ทัพเซียวผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีวันยอมให้ของล้ำค่าที่ตนเองเพิ่งจะได้มา ต้องหลุดมือไปง่ายๆ หรอกเพคะ" คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งหินผา ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่สั่นคลอนหัวใจบุรุษผู้เย็นชามาตลอดชีวิต เซียวจิ่งเหยียนนิ่งงันไปชั่วขณะ มือหนาที่ผ่านการถือกระบี่ปลิดชีพคนมานับไม่ถ้วนยื่นออกไปอย่างช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มเนียนของนางอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตาจากความฝัน ท่ามกลางศึกนอกบ้านที่กำลังประชิด และการเมืองในราชสำนักที่พร้อมจะบดขยี้พวกเขาให้แหลกสลาย ทั้งสองตระหนักดีว่าในโลกที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลังนี้ ความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันคือจุดอ่อนที่อันตรายที่สุด... แต่มันก็เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้พวกเขายังคงหายใจอยู่ "เจ้าฉลาดเกินไป ชิงหราน" เซียวจิ่งเหยียนกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบชิด "ฉลาดจนข้าอยากจะขังเจ้าไว้ที่นี่ ชั่วกาลนาน" "ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นก่อนว่า... ท่านจะปกป้องโลกใบนี้ของหม่อมฉันได้" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้มท้าทาย ในวินาทีนั้นเอง ไม่มีคำสัญญาหวานซึ้ง ไม่มีพิธีรีตองอันยิ่งใหญ่ มีเพียงแววตาที่ประสานกันอย่างลึกซึ้งเป็นคำมั่นสัญญาอันเงียบงัน หลี่ชิงหรานหลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากอย่างแผ่วเบาและหนักแน่นในคราวเดียวกัน เป็นการผนึกพันธะทางใจท่ามกลางพายุฝนแห่งการแย่งชิงบัลลังก์ที่กำลังคำรามก้องอยู่เบื้องนอก ปัง! เสียงประตูห้องโถงถูกถีบกระเด็นออกด้วยกำลังภายในอันรุนแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเข้ามาพร้อมกับเงาร่างนับสิบที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมคมดาบวาววับในความมืด เซียวจิ่งเหยียนผละออกจากร่างบางในพริบตา นัยน์ตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นดุดันราชาปีศาจ มือหนาชักกระบี่ประจำกายออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันกังวานลั่น ทว่า ก่อนที่คมดาบของมือสังหารจะทันถึงตัว ข้ารับใช้สนิทก้าวเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นเทา พร้อมกับชูวัตถุบางอย่างขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ "ท่านแม่ทัพ! เรียน... เรียนท่านแม่ทัพ! มี... มีพระราชโองการด่วนที่สุดจากในวังหลวง ส่งตรงถึงมือท่านในยามวิกาลนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจิ่งเหยียนชะงักฝีเท้า ปลายกระบี่ที่จ่อคอหอยมือสังหารค้างเติ่งไว้กลางอากาศ เมื่อสายตาคมกวดมองเห็นตราประทับสีชาดบนม้วนพระราชโองการที่คุ้นเคย—ตราประทับซึ่งใช้ได้เฉพาะองค์ฮ่องเต้ในยามที่บ้านเมืองใกล้ล่มสลายเท่านั้น! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์นี้ไปกับนักเล่าประวัติศาสตร์นะครับ