พิธีเฉลิมฉลองฤดูใบไม้ผลิ

กลิ่นหอมหวลของดอกเหมยหลอมรวมเข้ากับควันธูปการ์เปียจากเตาสำริดโบราณ ลอยวนเวียนอยู่ภายใต้ท้องพระโรงประดับแพรไหมปักดิ้นทอง เสียงพิณบรรเลงทำนอง ‘เหมันต์ลาลับ’ ขับกล่อมบรรยากาศในงานพระราชพิธีเฉลิมฉลองฤดูใบไม้ผลิให้ดูรื่นรมย์ ทว่าภายใต้รอยยิ้มอันฉาบฉายบนใบหน้าของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางนับร้อย กลับซ่อนกระแสเชี่ยวกรากของการห้ำหั่นที่พร้อมจะกลืนกินผู้พลาดพลั้งได้ทุกเมื่อ “ฮูหยินเซียวช่างมีสายตาแหลมคมยิ่งนัก แม้กระทั่งบุตรีท่านแม่ทัพก็ยังได้รับการถ่ายทอดสติปัญญาจนเลื่องลือไปทั่วราชสำนัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโต๊ะเสวย องค์ชายสามฉินอ๋องทรงยกจอกสุราขึ้นจิบ รอยยิ้มที่มุมพระโอษฐ์มิได้ไปถึงพระเนตรคู่คมกริบดั่งพญาอินทรีที่กำลังจ้องเหยื่อ หลี่ชิงหราน ในชุดคลุมผ้าแพรต่วนสีม่วงปักลายหงส์เหิน ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของฮูหยินเฒ่าเซียว ทรวงสัณฐานระหงและใบหน้างดงามดั่งภาพวาดพู่กันจีนฉายแววเยือกเย็น นางมิได้สะทกสะท้านต่อวาจายั่วเย้าแม้แต่น้อย “ฉินอ๋องทรงตรัสชมเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงกุนซือตัวเล็กๆ ที่คอยช่วยแบ่งเบาภาระในกองทัพของท่านแม่ทัพเซียวเท่านั้น หาได้มีความสามารถล้ำเลิศอันใดไม่” ชิงหรานตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับคมกริบราวกริชเงินที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร เซียวจิ่งเหยียน ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในชุดเกราะทองคำประดับลายวิจิตรตามตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ เขามิได้เอ่ยวาจาใดๆ ดวงตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวทอดมองไปยังจอกสุราในมือ นิ่งเงียบเยือกเย็นดั่งผิวน้ำในบึงลึก แต่สัญชาตญาณนักรบกลับตื่นตัวเต็มที่ มือหนาที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันหลวมๆ คอยสังเกตทุกความเคลื่อนไหวขององครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ตามเสาพระโรง ในราชสำนักเวลานี้ องค์ชายสามกำลังเร่งรวบรวมอำนาจเพื่อคานอำนาจกับองค์รัชทายาท และเป้าหมายสำคัญก็คือการดึงกองทัพตระกูลเซียวมาไว้ในมือ หากไม่สำเร็จ ทางเลือกเดียวคือการทำลายให้สิ้นซาก “เช่นนั้นรึ…” ฉินอ๋องแย้มพระสรวลกว้างขึ้น ทรงโบกพระหัตถ์เบาๆ นางรำในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิงนับสิบชีวิตก็ก้าวเข้าสู่กลางลานพิธี ท่ารำอ่อนช้อยงดงามราวกับผีเสื้อร่ายรำ ทว่าในจังหวะที่การรำแปรเปลี่ยนเป็นรูปขบวนประชิด องครักษ์หญิงกลุ่มหนึ่งกลับชักกระบี่ซ่อนเร้นออกมาจากแขนเสื้อพุ่งตรงไปยังประทับของฮูหยินเฒ่าเซียวอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา เสียงกรีดร้องของนางสนมและขุนนางดังระคนกัน ทว่า… ไม่มีผู้ใดขยับเร็วกว่าเซียวจิ่งเหยียน ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกจากที่นั่งราวกับพญาอินทรีโฉบเหยื่อ กระบี่ประจำกายถูกชักออกจากฝักด้วยเสียงกังวานใส ประกายคมกริบวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้ง ดับลมหายใจของมือสังหารคนแรกในดาบเดียว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนพรมปักลายดอกโบตั๋น บรรยากาศรื่นรมย์ถูกแปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในทันที “อารักขาฮูหยิน!” เสียงคำรามดั่งพยัคฆ์คำรามของแม่ทัพเซียวสะท้อนก้องไปทั่วท้องพระโรง ในขณะที่ชิงหราน แม้จะอยู่ท่ามกลางความอลหม่าน แต่นางกลับกวาดสายตาคมปลาบมองไปยังที่นั่งของฉินอ๋อง นางสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อแผนลอบสังหารล้มเหลว ชิงหรานพลันฉุกคิดขึ้นได้ นี่ไม่ใช่การลอบสังหารเพื่อเอาชีวิต แต่มันคือ ‘การโยนหินถามทาง’ เพื่อทดสอบปฏิกิริยาและการเคลื่อนไหวของกองทัพตระกูลเซียวต่างหาก! เมื่อกององครักษ์หลวงและทหารตระกูลเซียวเข้าควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง องค์ชายสามทรงแย้มพระสรวลอย่างไม่สะทกสะท้าน ทรงลุกขึ้นยืนแล้วตรัสด้วยน้ำเสียงกังวาน “นับว่าท่านแม่ทัพเซียวมีฝีมือสมคำร่ำลือ สมแล้วที่เป็นกำแพงเหล็กแห่งแคว้น” เซียวจิ่งเหยียนเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉินอ๋องราวกับจะเฉือนเนื้อหนัง “กระหม่อมทำหน้าที่ในฐานะแม่ทัพผู้ปกป้องบัลลังก์พระองค์เดียว หวังว่าฝ่าบาทและฉินอ๋องจะทรงระมัดระวัง ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ เช่นนี้ให้มากกว่านี้” งานเลี้ยงดำเนินต่อไปด้วยความอึดอัด ทว่าเมื่อพิธีการใกล้เลิกรา ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็รีบรุดก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด ในมือประคองถาดไม้ลงรักปิดทอง บนนั้นมีราชโองการลับฉบับหนึ่งม้วนด้วยผ้าแพรสีเหลืองสด ทว่าสิ่งที่วางอยู่เคียงข้างกันคือจอกสุราชุบยาพิษที่ส่งกลิ่นหอมหวานแต่ไร้ซึ่งความปรานี “พระasราชโองการด่วนจากฝ่ายใน… มีรับสั่งให้กุนซือหลี่ชิงหราน ดื่มจอกสุราพิษนี้เพื่อล้างมลทินข้อหาคบคิดกับกบฏในอดีต ณ บัดนี้” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์นี้ไปกับนักเล่าประวัติศาสตร์นะครับ