เงาอดีตในใจคินน์

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสราคาแพงระยับดังสนั่นห้องกว้าง คินน์หอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมทั้งที่เครื่องปรับอากาศในเพ้นท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองถูกปรับลดอุณหภูมิความเย็นจนเกือบติดลบ ทว่าความหนาวเย็นนั้นกลับไม่อาจดับก้อนเพลิงร้อนระอุที่กำลังแผดเผาอยู่ในทรวงอกของเขาได้เลย นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสอง ทว่าชายหนุ่มยังคงนั่งจมอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากตึกระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นเพื่อนปลอบประโลมความบ้าคลั่งในใจ ภาพใบหน้าเรียบเฉยของรินรดาในวันที่เธอก้าวเดินออกไปจากชีวิต... ภาพแววตาสนเท่ห์ เยือกเย็น และปราศจากเยื่อใยใดๆ ยังคงวนเวียนกรีดแทะสติสัมปชัญญะของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง "โธ่เว้ย!" คินน์สบถลอดไรฟัน ฝ่ามือหนาทุบลงบนขอบโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเกิดเสียงสะท้อนก้องกังวาน ความเจ็บปวดจากการสูญเสียเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นพิษร้ายที่กัดกินหัวใจเขาให้แหลกสลายทีละน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดว่ารินรดาเป็นเพียงสิ่งประดับราคาถูกในบ้าน เป็นผู้หญิงจืดชืดที่ไม่มีค่าพอจะชายตาแล เป็นของตายที่ต่อให้อยู่หรือไปก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตอันยิ่งใหญ่ของเขา แต่วันนี้ เมื่อเธอหายลับไปจากโลกของเขาอย่างแท้จริง... เขากลับพบว่าลมหายใจของตัวเองแทบจะหยุดเดิน ทุกซอกทุกมุมของห้องทำงานนี้เคยมีกลิ่นอายของเธอ รินรดาผู้หญิงที่มักจะยืนเงียบๆ อยู่มุมห้องพร้อมกับชาอุ่นๆ ในมือ ผู้หญิงที่ไม่เคยเอ่ยปากบ่นแม้จะถูกเขาหมิ่นเกียรติซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้หญิงคนที่เขารังเกียจนักหนาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นวิญญาณร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาในทุกค่ำคืน "ริน..." ชื่อนั้นหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองอย่างคนสิ้นเรี่ยวแรง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจ บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องไห้ เขาพยายามเปิดเอกสารบัญชีบริษัทเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ตัวอักษรเหล่านั้นกลับพากันบิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของหญิงสาว ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนก็ย้อนกลับมาทับซ้อน... วันที่เธอกล่าวคำอ้อนวอนทั้งน้ำตา วันที่เธอยื่นเอกสารบางอย่างให้เขาตรวจดูด้วยความหวัง แต่นายคินน์ผู้โง่เขลาในวันนั้นกลับปัดมันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย พร้อมกับคำพูดเชือดเฉือนที่ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท *‘ถ้าเบื่อนักก็ไสหัวไปซะ! แต่อย่าหวังว่าฉันจะสนใจไยดีเธออีก’* คำพูดนั้นย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในยามนี้ คินน์หัวเราะเยาะตัวเองด้วยความสมเพช เวรกรรมมีจริง... และมันกำลังลงทัณฑ์เขาอย่างสาสม รินรดาในเวอร์ชันปัจจุบันช่างแตกต่างจากอดีตราวฟ้ากับเหว เธอไม่ได้อ่อนแอ รอคอยความเมตตาจากเขาอีกต่อไปแล้ว เธอก้าวข้ามผ่านกองเพลิงแห่งความเจ็บปวด กลายเป็นหงส์ฟ้าที่สง่างาม เยือกเย็น และอยู่สูงเกินกว่าที่ผู้ชายเลวระยำอย่างเขาจะเอื้อมมือไปคว้ามาได้อีก ยิ่งคิด หัวใจก็ยิ่งบีบตัวแน่นจนหายใจไม่ออก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เซถลาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่กระจกบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ เสียงกริ่งหน้าห้องเพ้นท์เฮ้าส์ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดยามวิกาลเช่นนี้ ใครกันที่มีความกล้าพอจะมารบกวนเวลาอันเป็นนรกของเขา ก๊อก ก๊อก ก๊อก... เสียงเคาะประตูย้ำความรำคาญใจให้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเดินด้วยความหงุดหงิด ประตูบานหนาถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ทว่าภาพเบื้องหลังประตูบานนั้นกลับทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน กวินยืนอยู่ตรงนั้น... ชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่แข่งทางธุรกิจที่เขาสาบานว่าจะเหยียบให้จมดิน แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของคินน์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ตัวของกวิน หากแต่เป็นสิ่งของที่อีกฝ่ายถืออยู่ในมือ มันคือซองเอกสารสีน้ำตาล... และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังขาของกวิน ดวงตากลมโตคู่นั้น แก้มป่องๆ นั้น และร่องรอยความดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้าจิမ်းลิ้ม... มันถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! หัวใจของคินน์กระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ หวังว่าฉันคงไม่มารบกวนเวลานอนของคุณนะ... คุณคินน์" เสียงทุ้มนุ่มของกวินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ก่อนที่อีกฝ่ายจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเข้ามาตรงหน้าเขา "พอดีรินเขาฝากของสำคัญชิ้นนี้มาให้... หวังว่าคุณดูแล้ว จะเลิกส่งคนไปตามรังควานชีวิตเธอกับลูกเสียที" ละอองดาวเดือนเก้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ