ข้อเสนอที่ถูกเมิน

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพี ไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความหนาบึ้งที่แผ่ออกมาจากแววตาของรินรดาเลยแม้แต่น้อย แฟ้มเอกสารข้อเสนอทางธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านถูกผลักกลับมาตรงหน้าเจ้าของเดิมอย่างไม่ไยดี กระดาษแผ่นคมกริบเกือบจะบาดนิ้วหนาของคินน์ หากเขาไม่ชักมือกลับเสียก่อน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งนิ่งค้าง ทอดสายตามองหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็น ‘อดีตภรรยา’ ด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกคมมีดกรีดลงกลางใจทีละน้อย เธอในวันนี้ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เคยนั่งก้มหน้าก้มตารอเขาหลังเที่ยงคืนอย่างไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว ดวงตากลมโตคู่นั้นนิ่งสงบ เยקטชา และปราศจากระลอกคลื่นแห่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น "คุณกำลังทำลายตัวเองนะริน โครงการนี้... ลำพังแค่แรงของกวินคนเดียว ไม่มีทางพยุงมันให้รอดจากเงื้อมมือของกลุ่มทุนต่างชาติได้หรอก" เสียงทุ้มต่ำของคินน์เจือด้วยความร้อนรนที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่ง ทว่ามันตื้นเขินเสียจนคนฟังอย่างรับรู้ได้ทันที รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความสมเพชเวทนาจนคินน์ต้องกำมือแน่นเข้าหากันโดยอัตโนมัติ "แล้วมันกงการอะไรของคุณล่ะคะ, คุณคินน์?" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอยกปลายนิ้วเรียวขึ้นจัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอพวงแก้มอย่างไม่รีบร้อน สายตาคู่สวยตวัดมองเขาเพียงแวบเดียวราวกับกำลังมองฝุ่นละอองที่ติดอยู่บนรองเท้า "ที่คุณดึงดันจะเข้ามาช่วยฉันในโปรเจกต์นี้... เป็นเพราะสำนึกผิดในสิ่งที่เคยทำกับฉัน หรือแค่กลัวว่าถ้าฉันรุ่งโรจน์ขึ้นมาแล้วศักดิ์ศรีมหาเศรษฐีของคุณมันจะด่างพร้อยกันแน่คะ?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้สันรามเกร็งนูน คินน์ขยับตัวโน้มไปข้างหน้า สัญชาตญาณความเป็นผู้ล่าบอกให้เขารุกคืบ แต่ทว่า... ยิ่งเขาเข้าใกล้ รินรดากยิ่งถอยห่างด้วยการเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากแม้แต่จะหายใจร่วมอากาศกับเขา "ริน... ผมแค่อยากไถ่บาป" คินน์เค้นคำพูดออกมาอย่างยากเย็น แววตาคมกริบทอประกายความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้หญิงคนนี้ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมยอมรับว่าผมมันโง่เง่าและใจร้าย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญจริงๆ ให้ผมได้ช่วยเถอะนะ ถือว่าผมขอร้อง" ช่างเป็นคำขอร้องที่น่าสมเพชเสียจริง สำหรับผู้ชายที่เคยเซ็นใบหย่าให้เธอเดินออกจากบ้านพร้อมรอยแผลเป็นในใจเมื่อปีก่อน รินรดายิ้มเยาะใน Aใจ ทว่าใบหน้ายังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความไหวติบใดๆ "คำว่าขอร้อง... เก็บไว้ใช้กับคนที่เขามีเยื่อใยกับคุณเถอะค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ ก่อนจะก้มลงมองอดีตสามีด้วยสายตาที่เหือดแห้งจากความรู้สึก "เพราะสำหรับฉัน คุณก็แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง... ที่บังเอิญรู้ประวัติฉันก็เท่านั้น" พลันที่สิ้นเสียงหวาน ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวล ร่างสูงโปร่งของกวินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องมาที่คินน์ด้วยรังสีการแข่งขันที่ไม่อาจปิดบัง กวินยื่นมือไปโอบไหล่บางของรินรดาอย่างสนิทสนม เป็นการแสดงความเป็นเจ้า Mאх ของพื้นที่ทางใจอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "ขอโทษที่ให้รอนะริน พอดีฉันจัดการเรื่องเอกสารกับทางแบงค์เสร็จแล้ว" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอบอุ่น พลางหันไปสบตากับคินน์ที่ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน "อ้าว... คุณคินน์ ยังอยู่ 0ี่นี่อีกเหรอครับ? นึกว่ากลับไปตั้งแต่ตอนที่รินเขาปฏิเสธข้อเสนอแรกไปแล้วซะอีก" คินน์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่เมื่อเห็นมือของกวินแตะต้องรảoกายของอดีตภรรยา ความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ออก "กวิน... แกไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องนี้ นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับอดีตภรรยาของฉัน!" คินน์คำรามต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวด้วยโทสะ แต่ก่อนที่คินน์จะก้าวเข้าไปกระชากตัวไอ้เพื่อนทรยศ รินรดาก็ขยับตัวมาบังหน้ากวินไว้เสียก่อน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคินน์ ราวกับจะย้ำเตือนความจริงที่เขาไม่มีวันลบเลือนได้ "อดีตภรรยาเหรอคะ?" รินรดาทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คุณลืมไปแล้วหรือไงคะว่าคุณเป็นคนเซ็นใบหย่าแผ่นนั้นด้วยมือของคุณเอง... และตอนนี้ คนที่ฉันเลือกให้ยืนเคียงข้าง และคนที่ฉันไว้ใจให้ร่วมลงทุนด้วย ก็คือกวิน ไม่ใช่คุณ!" ประโยคเชือดเฉือนนั้นตอกย้ำความพ่ายแพ้ลงบนหัวใจของคินน์อย่างจัง ร่างของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแรง เขาทำได้เพียงยืนมองรินรดาหมุนตัวหันหลังให้ แล้วเดินเคียงคู่ไปกับกวินอย่างสนิทสนม เสียงหัวเราะแผ่วเบาของทั้งคู่ที่ดังคลอเคลียกันลอดผ่านช่องประตูที่ปิดลง... กลายเป็นเสียงกรีดแทะวิญญาณที่ทรมานเขายิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น คินน์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมอย่างไร้เรี่ยวแรง ปลายนิ้วหยาบกร้านยกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ความโดดเดี่ยวและสำนึกเสียใจโถมเข้าซัดสาดราวกับคลื่นพายุในคืนมืดมิด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงาน... มันคือภาพถ่ายใบเสร็จตรวจครรภ์และอัลตราซาวนด์พิมพ์ลายนิ้วมือจางๆ ที่มีชื่อของ "รินรดา" หราอยู่ พร้อมกับตัวเลขกำหนดคลอดที่ตรงกับช่วงเวลา... ก่อนที่เธอจะเดินออกจากชีวิตเขาไปไม่นานนัก! ลมหายใจของคินน์สะดุดกึก ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก เมื่อตระหนักได้ว่า... เขากำลังจะสูญเสียมากกว่าแค่ตัวเธอไปตลอดกาล ละอองดาวเดือนเก้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ