หยดน้ำตาที่ร่วงหล่น

เสียงสัญญาณตัดสายที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคินน์เปรียบเสมือนเสียงระฆังแห่งความพินาศที่ดังก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะไม่ได้ช่วยขับไล่ความอ้างว้างที่เกาะกินหัวใจเขาเลยแม้แต่น้อย เขาทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของรินรดาที่เขาเคยเกลียดชังนักหนาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นหอมที่เขากระหายอยากจะได้กลิ่นมันอีกสักครั้ง... กลิ่นที่เขาทำลายมันลงกับมือด้วยความเย็นชา เขามองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลง ราวกับมองเห็นเศษซากของชีวิตคู่ที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยอิฐแห่งทิฐิและปูนฉาบแห่งการดูแคลน ในวินาทีที่ความเงียบเข้าครอบงำ คินน์เพิ่งตระหนักได้ว่า ความเงียบในบ้านหลังนี้มันช่างน่ากลัวกว่าการตะโกนด่าทอเป็นไหนๆ เพราะอย่างน้อย การด่าทอยังหมายความว่าเธอยังอยู่ตรงนั้น ยังคงคาดหวังให้เขาเปลี่ยนแปลง แต่รินรดาในตอนนี้... เธอไม่ได้เหลือความคาดหวังอะไรให้เขาอีกแล้ว คินน์ยกมือขึ้นกุมขมับ พลางหลับตาลง ภาพของรินรดาในวันที่เธอก้าวเดินออกจากบ้านพร้อมเอกสารหย่าในมือใบนั้นหวนกลับมาเด่นชัด ใบหน้าของเธอที่ไร้ซึ่งน้ำตาแต่ทว่าเย็นชาราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีวันสั่นคลอน หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อสำนึกได้ว่า ความเจ็บปวดที่เขาเคยมอบให้เธออย่างเลือดเย็น วันนี้มันย้อนกลับมาหาเขาเป็นร้อยเท่า "ผมทำอะไรลงไป..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากไรฟันที่ขบแน่น เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกเหมือนคนเสียหลัก ก่อนจะเดินตรงไปยังมุมห้องที่มีกล่องเก็บของส่วนตัวของรินรดาซึ่งเธอไม่ได้นำติดตัวไปด้วย มันไม่ได้มีค่าทางเศรษฐกิจ แต่มันมีค่ามหาศาลทางจิตวิญญาณ เขาเปิดกล่องออกช้าๆ มือที่เคยหยิบจับเอกสารมูลค่าพันล้านสั่นเทาเมื่อหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ขึ้นมา หน้าที่เปิดค้างไว้มีลายมือสวยสะอาดตาเขียนไว้ว่า *‘คินน์อาจจะลืมไปแล้วว่าเขารักฉันที่ไหน แต่วันนี้... ฉันลืมไปแล้วว่าฉันเคยรักเขาที่ไหน’* หยดน้ำตาที่ไม่เคยมีใครได้เห็นจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ ร่วงหล่นลงบนกระดาษหน้าบันทึกนั้นเป็นหยดแรก มันไม่ใช่แค่หยดน้ำตา แต่มันคือความพ่ายแพ้ของศักดิ์ศรีที่เขาเคยยึดถือมาตลอดชีวิต เขาเพิ่งเข้าใจว่าการสูญเสียที่แท้จริงไม่ใช่การล้มละลายทางธุรกิจ แต่คือการทำลายความรักของผู้หญิงที่ทุ่มเทให้เขาทั้งชีวิตจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวความหวัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกวินก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เขาผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าของกวินเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด "คุณควรจะเลิกตามรังควานรินได้แล้ว คินน์" กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ่มแทง "เธอไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว แม้แต่คำขอโทษก็คงไม่มีค่าสำหรับคนอย่างเธอ" คินน์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้จ้องมองคู่แข่งหัวใจด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความอิจฉา... อิจฉาที่กวินมีสิทธิ์ยืนเคียงข้างเธอในวันที่เขากลายเป็นเพียงคนแปลกหน้า "นายไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกยังไง ที่เห็นโลกทั้งใบของตัวเองเดินจากไปพร้อมกับคนที่ตัวเองเกลียดที่สุด" คินน์พูดพลางแค่นหัวเราะให้ตัวเอง "โลกของคุณมันจบลงตั้งแต่วันที่คุณโยนความรักของเธอทิ้งถังขยะแล้ว" กวินเดินเข้ามาใกล้ คว้าเอกสารบางอย่างจากแฟ้มบนโต๊ะทำงานของคินน์แล้วโยนลงบนโต๊ะ "นี่คือเหตุผลที่เธอไม่ต้องการคุณ... ผลตรวจนัดล่าสุดที่คุณพยายามจะสืบว่าเธอหายไปไหนและไปทำอะไรที่โรงพยาบาล" คินน์ขมวดคิ้ว มือสั่นหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ข้อความในผลตรวจนั้นทำเอาลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังคำว่า 'การวินิจฉัย' รินรดาไม่ได้ไปโรงพยาบาลเพื่อตัวเอง... แต่เธอไปเพื่อตรวจสอบความผิดปกติของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เขาพยายามจะผลักไสเธอออกจากชีวิต และเมื่อเขากวาดสายตาลงไปจนสุดบรรทัดสุดท้าย หัวใจของคินน์ก็หยุดเต้นไปสนิทเมื่อเห็นภาพถ่ายอัลตร้าซาวด์ที่เหน็บมาพร้อมกับใบเสร็จลงวันที่เมื่อสองสัปดาห์ก่อน... เด็กในครรภ์คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่เขามองว่าไม่มีค่ามาตลอด ความจริงที่ฉายชัดอยู่ตรงหน้าทำให้คินน์ทรุดลงกับพื้น ร่างกายของเขาเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งในมหาสมุทรแห่งความผิดบาปที่เขาไม่มีวันว่ายกลับขึ้นฝั่งได้อีกตลอดกาล ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดในเศษเสี้ยวของหัวใจรินรดานะคะ ละอองดาวเดือนเก้าสัญญาว่าจะร้อยเรียงทุกตัวอักษรเพื่อมอบอรรถรสที่ดีที่สุดให้แก่ทุกท่านค่ะ