รอยร้าวในความเย็นชา

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มผู้มีนัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ทว่าในยามนี้มันกลับฉายแววความกระวนกระวายใจอย่างที่คินน์ไม่เคยคาดคิดว่าตนเองจะแสดงมันออกมาให้ใครเห็น สมองของเขาพาลนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน—รอยยิ้มลึกล้ำที่รินรดาเคยมอบให้ แววตาที่ว่างเปล่าดั่งสายน้ำที่ไร้ก้นบึ้ง และคำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ราวกับว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เป็นเพียงอดีตภรรยาที่เขาเคยเขี่ยทิ้งเหมือนรองเท้าเก่าๆ อีกต่อไปแล้ว "นายไปสืบเรื่องที่ฉันสั่งมาหรือยัง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทที่ยืนกุมมือสงบเสงี่ยมอยู่เบื้องหน้า "เรียบร้อยแล้วครับ... เอ๊ย... เรียบร้อยแล้วค่ะ นายท่าน" เลขานุการหนุ่มเกือบหลุดปากผิดสำนวนเมื่อเห็นรังสีความกดดันแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเจ้านาย "คุณรินรดา... เธอไม่ได้ย้ายไปอยู่กับใครอย่างที่ท่านคินน์เข้าใจเลยแม้แต่น้อยครับ... เอ๊ย... ค่ะ" คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความระอุ "ว่ามาให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว" "หลังจากการหย่าร้างสิ้นสุดลง คุณรินรดาไม่ได้กลับไปพึ่งพาครอบครัวของเธอเลยแม้แต่น้อย เธอเลือกที่จะเช่าห้องชุดขนาดเล็กย่านชานเมืองอยู่เพียงลำพังในช่วงเดือนแรก ก่อนที่เธอจะย้ายเข้าไปอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง... ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของ... ของ..." เลขานุการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ของใคร!" คินน์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนอากาศรอบตัวแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง "ของ... คุณกวินครับ... เอ๊ย... ค่ะ! นายกวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจและเป็นเพื่อนสนิทของคุณรินรดาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย" เพล้ง! แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของคินน์แหลกละเอียดคามือ เศษแก้วคมกริบบาดลึก3ลงบนฝ่าฝืนจนเลือดสีแดงฉานไหลซึมหยดลงบนพรมราคาแพง แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดแปลบปลาบที่กลางใจ รินรดา... ผู้หญิงที่เคยร้องขอความรักจากเขา ผู้หญิงที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดทุกคืนวัน ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่เงาไร้ค่าในคฤหาสน์หลังใหญ่... บัดนี้กลับไปซุกตัวอยู่ภายใต้ปีกของกวิน ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมที่คอยจ้องจะเล่นงานบริษัทของเขามาโดยตลอดอย่างนั้นหรือ? ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีตผุดขึ้นมาทิ่มแทงหัวใจ คินน์จำได้แม่นถึงวันที่รินรดายื่นใบหย่าให้เขาพร้อมกับแววตาที่แห้งผาก เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้อ้อนวอน และไม่แม้แต่จะชายตามองสมบัติมหาศาลที่เขาหยิบยื่นให้เพื่อตัดรำคาญ ในตอนนั้นเขามองว่ามันคือความหน้าเงินและความเสแสร้ง แต่ในยามนี้... เมื่อเขารู้ว่าเธอก้าวเดินออกมาโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปเลยนอกจากศักดิ์ศรี หัวใจของเขากลับกระหน่ำตีรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจหาคำนิยาม "กวิน..." คินน์พึมพำชื่อศัตรูหัวใจลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มกําหมัดที่โชกเลือดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เธอช่างกล้าหาญนักนะรินรดา กล้าไปซุกหัวนอนอยู่กับมัน กล้าเอาตัวเข้าไปพัวพันกับศัตรูของฉันเพื่อจะเหยียบย่ำฉันให้จมดินอย่างนั้นสินะ" ทว่า ลึกๆ ในใจที่พยายามปฏิเสธ ความหวาดกลัวบางอย่างกลับคืบคลานเข้าเกาะกุมวิญญาณ ความรู้สึกสูญเสียที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังแผดเผาเขาให้กลายเป็นจุล คินน์ไม่อาจทนอยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป ร่างสูงก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงาน คว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูแล้วขับทะยานออกไปสู่ท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูง เป้าหมายเดียวในหัวสมองของเขาคือการไปกระชากหน้ากากผู้หญิงใจร้ายคนนั้นให้หลุดออกต่อหน้า ต่อให้ต้องพังทลายตึกทั้งหลังหรือเหยียบย่ำใครให้ตายคาเท้า เขาก็จะต้องลากตัวรินรดา ภรรยาตีทะเบียนที่เขาเพิ่งตระหนักว่าไม่อาจสูญเสียเธอไปได้... กลับมาอยู่ในกรงทองของเขาให้จงได้! รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างบ้าคลั่ง บรรยากาศรอบตัวมืดมิดและอึมครึมราวกับจิตใจของคินน์ในนาทีนี้ ทว่า เมื่อเขาขับมาถึงหน้าเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองตามพิกัดที่สายสืบรายงาน ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องล่างตึกสูงกลับทำให้เท้าที่กำลังจะก้าวลงจากรถต้องชะงักงัน รินรดากำลังยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ รอยยิ้มอ่อนโยนที่เขาไม่เคยได้รับมาตลอดสามปีของการแต่งงานกำลังระบายอยู่บนใบหน้าเรียวสวยนั้น เธอกำลังหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับชายหนุ่มอีกคนที่กางร่มให้เธออย่างทะนุถนอม... กวิน! ภาพนั้นบาดลึกดึงสติของคินน์ให้ขาดผึ่ง ดวงตาดุร้ายวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ เขากำลังจะเปิดประตูรถพุ่งเข้าไปกระชากตัวเธอให้รู้แล้วรู้รอด แต่แล้ว... จังหวะนั้นเอง เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางสายฝน พร้อมกับร่างเล็กๆ ที่วิ่งเข้าไปโอบกอดขาของรินรดาไว้แน่น "คุณแม่ครับ... คุณอาซื้อไอศกรีมให้ผมตั้งสองแท่งแน่ะครับ!" คินน์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนจนแทบหยุดทำงาน ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองไปที่เด็กชายวัยราวๆ สองขวบเศษที่มีโครงหน้า คิ้ว และดวงตาถอดแบบพิมพ์มาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสความเจ็บปวดและรอคอยการชำระแค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ