ทฤษฎีความเย็นชา

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะคนอื่นด้วยความเย็นชาคือชัยชนะที่สวยงามที่สุดล่ะก็... ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์เลยนะ ทนายลลิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอภาพพิมพ์ กลิ่นหมึกพิมพ์จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่เพิ่งขาดเม็ดด้านนอกสร้างบรรยากาศที่กดดันจนลลินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เธอละสายตาจากเอกสารทางกฎหมายที่กำลังตรวจสอบอยู่เงยขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาคมกริบของเขากำลังจ้องมองทะลุผ่านกรอบแว่นสายตาของเธอไปถึงความสับสนที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ คุณคินน์ และหน้าที่ของฉันคือปกป้องสิทธิ์ของคุณจากรวิศ ไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์ทฤษฎีความเย็นชาที่คุณเพิ่งจะปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อกวนประสาทฉัน” ลลินโต้กลับทันควัน แม้ในใจจะเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับคดีความ เธอหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาเคาะบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ แต่คินน์กลับไม่สะทกสะท้าน เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับโต๊ะทำงานของเธอเหลือน้อยลงทุกที “หน้าที่คุณคือปกป้องสิทธิ์ แต่ดูเหมือนคุณกำลังปิดกั้นตัวเองด้วยกำแพงหนาเตอะจนมองไม่เห็นแม้แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้า” เขายกมือขึ้นเท้ากับขอบโต๊ะ โน้มตัวลงมาหาเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดความรู้สึก “หรือว่าการที่ต้องทำตัวเย็นชาตลอดเวลา มันเป็นเกราะป้องกันชั้นดีเพื่อให้คนอื่นไม่รู้ว่าข้างในนั้น... คุณกำลังเจ็บปวดกับสิ่งที่รวิศทำอยู่กันแน่?” คำพูดนั้นจี้จุดเหมือนมีดกรีดลงบนแผลสด ลลินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยร้าวเล็กๆ ในใจที่เธอพยายามตอกปิดไว้ดูเหมือนจะปริออก มือที่กุมปากกาอยู่สั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา แต่ยิ่งเห็นแววตาที่เปลี่ยนจากความกวนประสาทเป็นความอ่อนโยนลึกล้ำของคินน์ ความเข้มแข็งที่สร้างมาอย่างยาวนานก็ดูจะพังทลายลงง่ายดายเหลือเกิน “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ...” เธอพูดเสียงแผ่ว ความมั่นใจในน้ำเสียงหายไปจนเกือบหมด “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินคนอื่น เพียงเพราะคุณมองเห็นเศษเสี้ยวความเปราะบางของคนอื่น แล้วเอามาเป็นเครื่องมือในการต่อรอง” “ผมไม่ได้จะต่อรอง ผมแค่...” คินน์เว้นวรรค เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของลลินที่เริ่มมีม่านน้ำใสๆ รื้นขึ้นมา “ผมแค่ไม่อยากเห็นทนายฝีมือฉกาจที่ผมจ้างมา ต้องมานั่งพังทลายเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของคนอย่างรวิศ... ลลิน คุณเหนื่อยเกินไปแล้วนะ” คำว่า ‘ลลิน’ ที่ออกจากปากเขาในโทนเสียงที่นุ่มนวลกว่าทุกครั้งทำเอาหัวใจเธอกระตุกวูบ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังถูกกระชากออกจนหมดสิ้น ลลินเผลอวางปากกาลงแล้วก้มหน้าซบกับมือที่สั่นเทาของตัวเอง หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมาอย่างเงียบเชียบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาเห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดแบบนี้ แต่ในวินาทีนี้ แรงกดดันจากการทำงานและความกดดันจากรวิศที่ขู่กรรโชกเธอในที่ทำงานเมื่อตอนสายมันถาโถมเข้ามาจนเธอเกินจะทานทน มืออุ่นจัดของคินน์เอื้อมมาวางบนไหล่ของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความหมายแฝงแบบชู้สาวที่น่าอึดอัด แต่มันคือความปลอบประโลมที่ทำให้คนเข้มแข็งอย่างเธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด “ไม่เป็นไร... ปล่อยมันออกมาเถอะ ทนายเก่งๆ ก็มีวันที่อยากจะทิ้งทุกอย่างแล้วร้องไห้เหมือนกัน” เขากระซิบใกล้ใบหู ลลินสะอื้นเบาๆ อยู่ในท่าเดิม เธอไม่เคยคิดเลยว่าศิลปินปากร้ายที่ดูไม่มีอะไรจะทำนอกจากวาดรูปไปวันๆ จะกลายเป็นคนที่มองเห็น ‘ตัวตน’ ของเธอชัดเจนที่สุดขนาดนี้ ทว่าในขณะที่ความเปราะบางกำลังทำงานหนัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงจนทั้งคู่สะดุ้งตัวถอยออกจากกัน “คุณคินน์! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงรวิศแผดดังเข้ามาพร้อมกับการเขย่าประตูสตูดิโออย่างบ้าคลั่ง คินน์หันขวับไปมองประตูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ เขาหันกลับมามองลลินที่เพิ่งจะปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ แววตาของเขาสื่อถึงความโกรธแค้นที่ถูกขัดจังหวะ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็คว้ามือของเธอไว้แน่น “อย่ากลัว...” คินน์พึมพำขณะเดินไปที่ประตู “วันนี้ผมจะทำให้เขารู้ว่า ทนายของผม... ไม่ใช่คนที่เขาจะมาแตะต้องได้ตามอำเภอใจ” ทว่าเมื่อประตูถูกผลักออก รวิศไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือที่ทำให้คินน์ถึงกับชะงักไปทันที “คินน์... เอกสารสัญญาที่ดินฉบับนี้ มีลายเซ็นของคุณอยู่ครบถ้วน แล้วตอนนี้... มันถูกโอนชื่อเป็นของผมตั้งแต่วินาทีที่แล้วแล้วนะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจต้องลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากเหมยฮวาแรกแย้มค่ะ