อย่าก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้สักตัวยาวจนเกิดเสียงดังสนั่น ลลินไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจาด้วยไมตรีจิตตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอคือทนายความผู้กุมสิทธิ์ทางกฎหมาย และเวลานี้ เธอกำลังใช้สิทธิ์นั้นรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของศิลปินหนุ่มผู้รักความสันโดษอย่างเต็มรูปแบบ "คุณช่วยถอยออกไปจากโต๊ะทำงานของฉันสักสามก้าวได้ไหมคะ คุณทนาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ดวงตาคมกริบที่มองลอดกรอบแว่นสายตากลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิด คินน์ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวโปรด นิ้วเรียวยาวเปื้อนคราบหมึกพิมพ์สีดำสนิทเคาะลงกับพนักแขนเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังอดกลั้นต่อความน่ารำคาญที่เดินดุ่มๆ เข้ามาในสตูดิโอของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต ลลินปรายตามองกองกระดาษร่างภาพและบล็อกไม้แกะสลักที่วางระเกะระะบนโต๊ะทำงานของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอปัดเศษผงไม้เล็กๆ ออกจากปลายนิ้วราวกับมันเป็นสิ่งสกปรก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมตามสไตล์มืออาชีพ "ถ้าฉันไม่เข้ามาจัดระเบียบชีวิตคุณให้เข้ารูปเข้ารอย คุณก็คงจะปล่อยให้รวิศฮุบที่ดินแปลงนี้ไปแบบง่ายๆ เหมือนเด็กอมมือแล้วล่ะค่ะ คุณคินน์" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเหนือกว่า "ในฐานะทนายความที่รับผิดชอบคดีนี้ ฉันมีหน้าที่ต้องตรวจสอบเอกสารทุกชิ้น และที่สำคัญ... ฉันไม่อนุญาตให้ลูกความของฉันทำตัวเป็นเด็กดื้อที่ไม่ยอมเซ็นสัญญาสำคัญเด็ดขาด" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือความเย้ยหยันแต่น่าแปลกที่มันกลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังได้อย่างประหลาด ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอกก้าวเข้ามาประชิดตัวทนายความสาวทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความกดดันที่ร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น "เด็กดื้อเหรอคะ?" คินน์ทวนคำด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ทว่าแววตากลับคมปลาบจนลลินต้องเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "นี่คุณกำลังคิดว่าตัวเองเป็นพี่เลี้ยงเด็ก หรือเป็นผู้ปกครองของฉันกันแน่ ถึงได้กล้าก้าวก่ายแม้กระทั่งวิธีจัดโต๊ะทำงานของฉัน" "ฉันเป็นทนายของคุณ!" ลลินเน้นเสียงหนักแน่น พยายามรักษา ระยะห่างและสีหน้าเย็นชาไว้ภายใต้เกราะกำบังของความเป็นมืออาชีพ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อแผงอกกว้างของเขายืนห่างจากเธอไม่ถึงคืบก็ตาม "และหน้าที่ของฉันคือการทำให้คุณชนะคดี ไม่ใช่มานั่งดูคุณทำตัวติסטอร์ไร้ระเบียบแบบนี้!" "แล้วใครบอกคุณล่ะครับ ว่าผมอยากชนะคดีด้วยวิธีที่คุณบงการ?" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นอายเฉพาะตัวของหมึกพิมพ์และจันทร์เทศลอยวนอยู่รอบตัวเขายิ่งทำให้สติของลลินกระเจิดกระเจิง ปลายนิ้วเรียวของศิลปินหนุ่มยื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของเธอออกอย่างแผ่วเบา—สัมผัสที่ไม่ได้ตั้งใจแต่มันกลับสร้างกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ ลลินสะดุ้งสุดตัว มือบางยกขึ้นดันอกเสื้อของเขาไว้ทันที ความโกรธปนความกระวนกระวายทำให้เธอเผลอเสียงDחขึ้น "ถอยไปนะคะ! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "ทำไมล่ะครับ กลัวเหรอ..." คินน์กระิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ยากจะต้านทาน "กลัวว่าตัวเองจะแพ้ทางผม มากกว่าแพ้คดีของไอ้รวิศน่ะสิ" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนลลินอ้าปากค้าง ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าประหม่า เคมีที่ปะทะกันระหว่างความแข็งกร้าวของทนายสาวและความกวนประสาทแต่แฝงความอบอุ่นของศิลปินหนุ่มกำลังหลอมละลายขอบเขตที่เธอกลั้นกำแพงไว้จนหมดสิ้น ทว่า... ก่อนที่ลลินจะได้ทันอ้าปากตอกกลับประโยคที่เจ็บแสบกว่าเดิม เสียงเคาะประตูกระจกหนสตูดิโอก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "โอ้โห บรรยากาศดูสนิทสนมกันดีนี่ครับ... นึกว่ามาคุยเรื่องคดีความ ที่ไหนได้ นึกว่ากำลังสวีทกันอยู่ซะอีก" เสียงทุ้มกวนประสาทของรวิศดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว สายตากวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาดูแคลน ลลินรีบผละออกจากร่างสูงของคินน์ทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความกระอักกระอ่วน ขณะที่คินน์กลับแค่นAยิ้มเย็นชา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญที่สุด "คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมได้ยังไง... รวิศ" คินน์เอ่ยเสียงต่ำอันตราย พรางก้าวเข้าไปขวางหน้าลลินไว้โดยอัตโนมัติ รวิศหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองลงบนโต๊ะเสียงดัง "ก็แค่เอา 'หลักฐานเด็ด' ที่จะทำให้ทนายคนเก่งของคุณต้องเปลี่ยนใจมาเซ็นยอมความ... มาให้ดูต่างหากล่ะครับ" ดวงตากลมโตของลลินเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเอกสารในมือของศัตรูตัวฉกาจ หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่มในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดุเดือดนี้ด้วยกันนะคะ!