"ถ้าตรรกะทุกอย่างในโลกนี้มันสมบูรณ์แบบ ทำไมหัวใจของคุณถึงเต้นผิดจังหวะตอนที่ฉันมองหน้าล่ะคะ...เรย์?"
คำถามของเอลาร่าดังก้องอยู่ในพื้นที่จำลองส่วนตัว ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของห้องพักรับรองระดับสูงในกิลด์ 'ดวงดารา' ระบบปรับแสงสีทองอ่อนโยนลงจนเกือบมืดสลัว เธอขยับกายเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นสังเคราะห์ของข้อมูล แต่เป็นกลิ่นของความจริงที่อยู่เหนืออัลกอริทึมใดๆ
ฉันชะงักมือที่กำลังแตะหน้าต่างโฮโลแกรมเพื่อตรวจสอบ 'โค้ดแห่งโชคชะตา' หัวใจที่ถูกโปรแกรมมาให้สงบนิ่งกลับรู้สึกเหมือนระบบรวนจนเกือบจะน็อกดาวน์ ฉันเบือนหน้าหนีเล็กน้อย พยายามปรับโหมดการวิเคราะห์ให้เป็นกลางที่สุด
"นั่นเป็นบั๊กของระบบตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจแบบเรียลไทม์ครับ...เอ่อ...ค่ะ เอลาร่า" ฉันแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มอย่างรู้ทัน "การที่ค่าตัวแปรของผมเปลี่ยนไป ไม่ได้แปลว่าผมมีความรู้สึก แต่มันคือการตอบสนองเชิงสรีรวิทยาต่อสถานการณ์ที่คาดเดาไม่ได้ต่างหาก"
"ความพยายามในการแถตรรกะของคุณนี่มันน่าเอ็นดูจริงๆ นะคะ" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ เสียงของเธอนุ่มนวลจนน่าใจหาย เธอเลื่อนนิ้วเรียวยาวมาปิดหน้าต่างโฮโลแกรมของฉันลง ก่อนจะประสานสายตานิ่ง "เราอยู่ด้วยกันมานานพอจะรู้ว่า อะไรคือโค้ดที่เขียนขึ้น และอะไรคือสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังหน้าจอ... คุณไม่ได้มองฉันในฐานะหัวหน้ากิลด์มานานแล้วใช่ไหมคะ?"
คำพูดนั้นเหมือนกระสุนเจาะเกราะที่ยิงเข้าตรงกลางใจ ฉันยอมรับว่าในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่มองโลกผ่านตรรกะ ผมมักจะตีค่าทุกอย่างเป็นศูนย์และหนึ่งเสมอ แต่กับเอลาร่า... เธอคือ 'ค่าคงที่' เพียงหนึ่งเดียวที่ผมไม่เคยอยากคำนวณหาจุดสิ้นสุด
"บางครั้ง... การที่ต้องคอยแก้ไขข้อผิดพลาดของระบบมันก็น่าเหนื่อยนะคะ" ฉันเปลี่ยนเรื่องช้าๆ หันไปเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ "ผมไม่ได้มองคุณในฐานะหัวหน้ากิลด์ เพราะในสายตาผม คุณเป็นเหมือนระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ระบบที่ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาแก้ไขหรือลบมันทิ้งไปจากฐานข้อมูลชีวิตของผมเลยสักนิด"
เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีคลื่นสัญญาณแทรกซ้อน ก่อนที่เธอจะถอนหายใจยาว แล้วขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเราสัมผัสกัน
"ถ้าอย่างนั้น... ช่วย 'แก้ไข' บั๊กในหัวใจฉันหน่อยได้ไหมคะ? ตั้งแต่วันที่เรย์ก้าวเข้ามาในกิลด์นี้ ข้อมูลทุกอย่างในหัวของฉันก็รวนไปหมด มันไม่มีสมการไหนตอบได้เลยว่าทำไมฉันถึงอยากให้คุณอยู่ข้างๆ แบบนี้ไปนานๆ โดยไม่มีภารกิจคั่นกลาง"
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่มีกระแสไฟฟ้าจางๆ วิ่งวนอยู่รอบตัว เราสองคนต่างตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครเคยเรียนรู้วิธีรับมือมาก่อน การสารภาพที่ไม่ได้ตั้งใจนำพาเราไปสู่จุดที่ตรรกะไม่อาจเอื้อมถึง
ฉันสูดหายใจลึกก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอไว้ สัมผัสจากปลายนิ้วผ่านถุงมือหนังในเกมนั้นแผ่ซ่านไปถึงความรู้สึกจริงในโลกภายนอก
"ถ้าการมีอยู่ของผมคือบั๊ก... งั้นผมจะขอเป็นบั๊กตัวเดียวที่อยู่เคียงข้างคุณตลอดไป จนกว่าระบบจะล่มสลายเลยค่ะ"
เอลาร่าระบายยิ้มกว้าง ก่อนที่บรรยากาศที่แสนอ่อนโยนจะถูกตัดขาดด้วยเสียงสัญญาณแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ส่วนตัวของทั้งคู่ หน้าต่างระบบขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพร้อมข้อความที่สั่นระริกด้วยอักขระแปลกปลอม
[ระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้สร้าง' - ภารกิจระดับ SSS 'ทางแยกแห่งพระเจ้า' ถูกกระตุ้นอย่างไม่เป็นธรรม!]
[ระบบ: บอสลับ 'ผู้สังเกตการณ์ที่ถูกลืม' ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งกาลเวลาและกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบันของคุณ...]
[ระบบ: คำเตือน! ข้อมูลในใจของตัวละครถูกถ่ายโอนไปยังเซิร์ฟเวอร์หลักโดยไม่ได้รับอนุญาต... รหัสลับถูกเปิดเผย!]
หน้าต่างระบบระเบิดออกเป็นละอองแสงสีดำมืดมิด ท้องฟ้าเหนือพื้นที่ส่วนตัวที่เคยเป็นสีทองเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาดดุจเลือด ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นที่ขอบประตูห้อง มันไม่ใช่ NPC ทั่วไป แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกลบไปจากเกมเมื่อสิบปีก่อน
ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้พื้นที่บิดเบี้ยว เอลาร่ากอดแขนฉันแน่น สายตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็น 'บุคคล' ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู
"เรย์... นั่นมัน..." เอลาร่าพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทำไมถึงเป็นเขา... คนที่น่าจะตายไปพร้อมกับซอร์สโค้ดต้นฉบับตั้งแต่วันแรกที่เกมเปิดตัว?"
เงาร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว... ใบหน้าเดียวกับฉัน แต่นัยน์ตาสีทองนั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยแตกราวกับกระจกที่ร้าวราน
"ทฤษฎีถูกหักล้างแล้วนะ... ตัวฉัน" มันเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "การที่คุณสารภาพความจริงในหัวใจ คือความผิดพลาดร้ายแรงที่ทำให้ระบบเข้าสู่โหมดทำลายล้างตัวเอง... ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเรื่องราวที่พวกคุณพยายามสร้างมานะคะ"
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและไขปริศนากลุ่มโค้ดแห่งโชคชะตามาด้วยกันนะคะ!
อัลกอริทึมหัวใจ กับนายไอเทมระดับตำนาน•ตอนที่ 12
คำสารภาพที่ไม่ได้ตั้งใจ
ผลงานโดย พรีสต์สายลุย
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (พรีสต์สายลุย)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัลกอริทึมหัวใจ กับนายไอเทมระดับตำนาน นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!