เช้าวันใหม่ในกรงทอง

เสียงเคาะสามครั้งที่หน้าประตูห้องนอนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับค้อนเหล็กที่ตอกย้ำว่าอิสรภาพที่รินรดาพยายามไขว่คว้า เป็นได้แค่เพียงภาพลวงตาในกรงขังอันหรูหรา คิรากรผละออกจากร่างบางช้าๆ แววตาดิบเถื่อนที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยไฟสวาทแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดั่งคมมีด ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ร่างกายกำยำที่เปลือยเปล่าท่อนบนขยับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มมาสวมทับโดยไม่แม้แต่จะชายตามองความตกตะลึงที่ฉายชัดอยู่บนดวงหน้าหวานของหญิงสาว รินรดารีบดึงผ้าปูที่นอนขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่ยังคงร้อนรุ่มด้วยพิษสวาท หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความรู้สึกอัปยศที่ถูกขัดจังหวะในยามที่เธอกำลังจะสูญสิ้นศักดิ์ศรี "อยู่ที่นี่ ล็อกประตูซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยสั่งราวกับเธอเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งในอาณัติ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวเท้าออกจากห้องและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเกลียดชังพวยพุ่งขึ้นมาในอกราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ แม้ว่าเมื่อครู่ร่างกายของเธอจะทรยศด้วยการตอบสนองสัมผัสอันเร่าร้อนของเขา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหัวใจดวงนี้จะยอมสยบ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีทองและกำมะหยี่สีเลือดหมู ทุกอณูของห้องนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความมั่งคั่งที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด นี่น่ะหรือ "กรงทอง" ที่คิรากรสร้างไว้กักขังนักเจรจาต่อรองอัจฉริยะอย่างเธอ เธอค่อยๆ พยุงร่างที่ระบมไปทั่วสารพัดกล้ามเนื้อลุกขึ้นยืน ความเจ็บแปลบจากบทรักอันดุดันเมื่อคืนยังคงเล่นงาน แต่ความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีทำให้เธอปฏิเสธที่จะแสดงความอ่อนแอออกมา รินรดาเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตนที่ถูกฉีกกระชากจนยับเยินมาสวมใส่พลางขบคิดหาทางหนที ทว่า เสียงฝีเท้าหนักๆ และบทสนทนาแผ่วเบาที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูไม้สักทองกลับดึงสติเธอกลับมา "...มันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับนายใหญ่ ทางฝั่งเขตตะวันตกส่งคนเข้ามาสอดส่อง" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามา "ปล่อยให้พวกมันเล่นสนุกไปก่อน..." น้ำเสียงของคิรากรเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมจนรินรดาที่ยืนฟังอยู่หลังประตูลอบสะท้าน "...ยิ่งพวกมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ ตาข่ายที่ฉันขึงไว้ก็จะรัดคอพวกมันแน่นขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะตัวหมากสำคัญในมือฉัน ไม่มีทางหลุดรอดไปได้หรอก" คำพูดนั้น... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตัวหมากสำคัญที่เขาพูดถึง คงหนีไม่พ้นตัวเธอเอง ผู้หญิงที่ถูกดึงเข้ามาพัวพันกับเกมอำนาจมืดเพื่อแลกกับความปลอดภัยของบริษัทและครอบครัว เธอมันก็แค่เหยื่อที่ถูกล่าแต้มเพื่อความสะใจและผลประโยชน์ทางธุรกิจของมาเฟียไร้หัวใจอย่างเขา! เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงฝีเท้าด้านนอกเงียบหายไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด รินรดาตัดสินใจเดินไปบิดกลอนประตู มันเปิดออกได้... คิรากรไม่ได้ล็อกกรงนี้จากด้านนอกอย่างที่เธอหวังไว้ หรือบางที... เขาอาจจะจงใจปล่อยให้เธอดิ้นรนในพื้นที่กว้างขึ้น เพื่อจะได้ดูความพยายามอันไร้ความหมายของเธอก็เป็นได้ หญิงสาวก้าวออกจากห้องนอน เดินลัดเลาะลงมาตามบันไดวนหินอ่อนที่ทอดตัวลงสู่ชั้นล่างของคฤหาสน์หลังใหญ่ บรรยากาศยามสายของคฤหาสน์ตระหง่านเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เหล่าแม่บ้านและบอดี้การ์ดต่างก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความเคารพยำเกรง ไม่มีใครกล้าสบตาเธอลอดผ่านแม้แต่คนเดียว รินรดารู้สึกราวกับตนเองเป็นนักโทษประหารที่กำลังเดินอยู่บนลานประหาร "ตื่นแล้วหรือครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากห้องรับแขกเบื้องล่าง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ปรับสีหน้าให้เยือกเย็นและไร้ความรู้สึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงกว้าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคิรากรในชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง มือหนากำลังจิบกาแฟดำสนิทด้วยท่าทางผ่อนคลายราวกับราชาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ รินรดายืนนิ่ง สบตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณต้องการอะไรอีก ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ คิรากร เกมบ้าๆ นี่มันควรจะจบลงได้แล้ว" คิรากรวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าว... ช้าๆ ทว่าทรงพลังจนรินรดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาหินอ่อนเย็นเฉียบ มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับซอกคอระหง สายตาคู่คมกวาดมองสำรวจเรือนร่างเธอด้วยความรู้สึกกระหายหิวที่ยังไม่มอดดับ ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "จบงั้นหรือ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมใบหูของเธอจนขนลุกซู่ "เกมมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก รินรดา... เธอยังชดใช้ไม่หมดหรอก หนี้สวาทที่เธอติดฉันไว้เมื่อคืน มันยังต้องทบต้นทบดอกอีกเยอะ" "คุณมันสารเลว!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ฝ่ามือเรียวเงื้อขึ้นหมายจะตบใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น ทว่า... เร็วกว่าความคิด ข้อมือบางถูกคว้าหมับด้วยมือหนาราวกับคีมเหล็ก บีบแน่นจนกระดูกแทบร้าว คิรากรกระชากร่างเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและน่ากลัวขึ้นในพริบตา แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง "อย่าหาญกล้าทำแบบนั้นกับฉันอีกเป็นครั้งที่สอง รินรดา..." คิรากรกระซิบเสียงต่ำด้วยความกรุ่นโกรธ ริมฝีปากหยักขยับอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอบริเวณเพียงคืบ "จำใส่สมองของเธอไว้ ว่าตอนนี้ทุกลมหายใจ ทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเธอ... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว!" ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อสูทของคิรากรก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากใบหน้าหวานที่กำลังโกรธขื่น ชำเลืองมองหน้าจอเพียงแวบเดียว... ทว่า เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้น สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจในทุกสิ่งของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนและเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองรินรดาราวกับต้องการจะสื่อสารบางอย่างที่อันตรายถึงชีวิต! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันดำมืดและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ