รอยประทับแห่งความพ่ายแพ้

ความเงียบงันในห้องสมุดมืดสลัวถูกฉีกกระชากด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นของร่างที่ก้าวเข้ามาใหม่ แสงแฟลชจากสายฟ้าด้านนอกส่องกระทบใบหน้าของ ‘ผู้ทรยศ’ ที่คิรากรไม่เคยแม้แต่จะระแคะระคาย—เลขาฯ คนสนิทผู้กุมบัญชีลับทั้งหมดขององค์กร “เกมพลิกเร็วกว่าที่คิดนะครับ… นายใหญ่” น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ไร้ความเคารพยำเกรงอย่างที่เคยเป็น ปืนในมือของมันเล็งตรงมาที่แผ่นหลังกว้างของคิรากรทันที ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นัยน์ตาดิบเถื่อนคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็นถึงขีดสุด ราวกับว่าเขาคาดการณ์ความเนรคุณนี้ไว้อยู่แล้ว รินรดาที่ถูกตรึงร่างไว้ด้วยพันธนาการแห่งความตึงเครียด หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก สถานการณ์พลิกผันจากความเป็นความตายกลายเป็นสนามประลองอำนาจที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม “แกคิดว่ากระสุนนั่นจะเจาะเข้าเหรอ… ไอ้โง่” เสียงทุ้มต่ำของคิรากรดังลอดไรฟัน มันเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงฮวบฮาบ ในเสี้ยววินาทีที่คนทรยศเหนี่ยวไก คิรากรไม่ได้หลบหนี เขากลับพุ่งเข้าประชิดตัวรินรดา กระชากร่างบางให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกแกร่งเพื่อใช้เป็นเกราะกำบัง… หรือบางที นี่คือสัญชาตญาณดิบที่จะปกป้องสิ่งของ “ในกรรมสิทธิ์” ของเขาจากอันตราย ปัง! เสียงกระสุนเฉี่ยวหัวไหล่ของมาเฟียหนุ่มไปเพียงนิด กลิ่นดินปืนคละคลุ้งผสมกับกลิ่นฝน แต่ก่อนที่กระสุนนัดที่สองจะทันได้ลั่นออกไป คิรากรสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว มีดสั้นพกพาพุ่งทะยานราวกับอสนีบาต ปักเข้าที่ข้อมือของคนทรยศจนปืนร่วงหล่น พร้อมกับบอดี้การ์ดมือดีของคิรากรที่กรูกันเข้ามาหักแขนไอ้ทรยศจนเสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ความโกลาหลจบลงในเวลาไม่ถึงสิบวินาที เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม คิรากรหันกลับมาหารินรดาที่ยังคงแนบชิดติดอกเขา ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันและกัน ความตึงเครียดจากความเป็นความตายเมื่อครู่ หลอมรวมกลายเป็นแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่นจนน่ากลัว แววตาดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เลือดกำเดาในกายของเขาพลุ่งพล่านราวกับลาวาใต้พื้นโลก “ปลอดภัยแล้ว… รินรดา” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูเล็ก ทำให้ขนกายของเธิลุกชัน “แต่เธอยังติดหนี้ฉัน… หนี้ชีวิตที่เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและวิญญาณ” “ปล่อยฉันนะ… คิรากร!” รินรดาพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักไสแผงอกแกร่ง แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสั่นคลอนบุรุษผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จผู้นี้ได้ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับการจับลูกนกปีกหัก อีกข้างหนึ่งสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านภายใต้อุ้งมืออุ่นจัดสัมผัสของเขาหยาบโลนแต่ทว่าเต็มไปด้วยชั้นเชิงที่บดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้หลอมละลายลงทีละน้อย “ดื้อด้านนักนะ… คนสวย” เสียงทุ้มต่ำกระซิบเย้าเย้ยริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามที่เริ่มลุกลาม แต่คิรากรกลับใช้ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขา แววตานั้นเต็มไปด้วยความกระหายใคร่และอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบแรกที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และความรัญจวนใจกระชากเอาสติสัมปชัญญะทั้งหมดของรินรดาให้ปลิวหายไป เธอพยายามขัดขืน ทุบตี และเม้มปากแน่นเพื่อปฏิเสธการรุกล้ำ แต่ลิ้นร้อนของเขากลับแทรกซึมผ่านกลีบปากนุ่มได้อย่างง่ายดาย กวาดต้อนความหวานล้ำและลมหายใจของเธอจนหมดสิ้น รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนราวกับไฟแผดเผา ทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน ร่างกายที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช คิรากรผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าหยาดน้ำใสที่คลอหน่วยตาคู่นั้นกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฝนตกกระหน่ำนอกหน้าต่าง “มองฉัน… รินรดา” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แววตาคมกริบสะท้อนภาพหญิงสาวที่กำลังพ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณแห่งความปรารถนาอย่างสิ้นเชิง “บอกฉันสิ ว่าเธอยังกล้าอวดดีกับฉันอีกไหม” มือหนาเลื่อนต่ำลงสัมผัสส่วนโค้งเววสัดผ่านเนื้อผ้าแพรเนื้อดี ความเย็นเยียบของค่ำคืนถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขา รินรดาสะดุ้งเฮือกยามที่ปลายนิ้วซุกซนปัดผ่านจุดอ่อนไหว เสียงครางประท้วงเล็ดลอดจากลำคอระหงเมื่อความวาบหวามสายหนึ่งแล่นริ้วไปทั่วร่าง เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงน่าอายนั้นไว้ แต่คิรากรไม่มีทางปล่อยให้เธอรอดพ้นความทรมานแสนหวานนี้ไปได้ “อย่า… อื้อ…” เสียงหวานหลุดครางออกมาเมื่อเขากดน้ำหนักมือลงบนจุดกระสันซ่าน ร่างอรชรบิดเร้าด้วยความรัญจวน ความอีโก้และความเยือกเย็นที่เธอเคยยึดมั่นถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียจอมบงการผู้นี้ เธอนั้นช่างเปราะบางและไร้ทางสู้เสียเหลือเกิน คิรากรรวบร่างบางขึ้นแนบอก อุ้มเธอขึ้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมละจากซอกคอหอมกรุ่น เขาก้าวเดินยาวๆ ไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องชุดส่วนตัวที่ไร้ซึ่งผู้คนรบกวน แรงดึงดูดทางเพศที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมาเป็นความเร่าร้อนครั้งแรกที่รุนแรง ดิบเถื่อน และลึกซึ้งเกินกว่าจะหักห้ามใจ ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างไม่เบามือนัก คิรากรทาบทับลงมาด้วยเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นแห่งอำนาจ เขาใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือเธอไว้เหนือหัว ส่วนมืออีกข้างเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกอย่างไร้ความปรานี แสงแฟลชจากสายฟ้านอกหน้าต่างสาดส่องกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกัน ทั้งสองฝ่ายต่างตกอยู่ในวังวนแห่งแรงปรารถนาที่ไม่อาจย้อนกลับ รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสร้อนผ่าวที่ประทับไปทั่วเรือนร่าง ผิวเนื้อกระทบผิวเนื้อจนเกิดเสียงครางระงมในลำคอ ความเจ็บปวดจากการรุกรานในคราแรกถูกกลืนกินด้วยความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นพายุคลั่ง คิรากรเคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยการครอบครอง ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และทุกเสียงหอบหายใจหลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่เข้าด้วยกันในเกมรักสีเทาที่มืดมนและตราตรึงใจ ในห้วงเวลาที่อารมณ์รักและแรงแค้นประจบกันจนถึงขีดสุด รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่ม ปลดปล่อยเสียงครางหวานล้ำออกมาอย่างไม่อาจควบคุม ขณะที่คิรากรคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจสูงสุด เขาก้มลงกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไปด้วยแรงอารมณ์ “จำรอยประทับนี้ไว้ให้ดี… รินรดา ว่าเธอเป็นของฉัน… ตลอดกาล” ทว่า ในวินาทีที่ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและกำลังจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสม เสียงฝีเท้าปริศนาฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน… มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ด แต่เป็นเสียงเคาะประตูสามครั้งที่จังหวะจะโคนแปลกประหลาด พร้อมกับรหัสลับที่ทำเอาสีหน้าของคิรากรเปลี่ยนสีไปในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้นะคะ