บทลงโทษของความดื้อรั้น

“อย่าคิดว่าความเงียบจะช่วยให้คุณรอดพ้นจากสิ่งที่ต้องชดใช้ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากอกกว้างกระซิบชิดใบหู ขณะที่ลมหายใจร้อนผ่าวของคิรากรเป่ารดผิวเนื้ออ่อนบางจนขนลุกชัน ร่างหนาในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงกดทับแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวจนติดกับชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ที่ดูเปราะบางเหลือเกินภายใต้อำนาจดิบเถื่อนที่เขากำลังถ่ายทอดออกมา รินรดาพยายามยันกายหนี แต่ข้อมือทั้งสองข้างกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาที่ล็อกแน่นราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะสั่นไหวกับสัมผัสที่ซ่านสยิว แต่ศักดิ์ศรีของนักเจรจาต่อรองกลับทำให้เธอไม่ยอมจำนนโดยง่าย “ปล่อยค่ะ คิรากร... คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน” น้ำเสียงของเธอแม้จะสั่นพร่าทว่ายังคงความแข็งกร้าว ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนเสียงคำรามของนักล่าที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อให้ตายใจ เขาไม่ได้คลายแรงรัด แต่กลับบดเบียดร่างกายเข้ามาจนไม่มีช่องว่างให้แม้แต่อากาศจะผ่านพ้น มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นไปไล้ผ่านลำคอระหง ลากนิ้วโป้งวนเวียนอยู่ตรงจุดชีพจรที่เต้นเร่าจนเขารับรู้ถึงความตื่นเต้นที่เธอพยายามซ่อนไว้ “สิทธิ์เหรอ?” เขาเอ่ยถามพลางกดจูบเน้นหนักลงบนรอยเดิมที่ลำคอ ก่อนจะขบเม้มเบาๆ จนหญิงสาวต้องหลุดเสียงครางหวานหูออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ในโลกของผม... สิทธิ์เป็นสิ่งที่ผมเขียนขึ้นเอง และตอนนี้ คุณกำลังอยู่ใต้ปากกาของผม ทุกหยาดหยดของความดื้อรั้นที่คุณพ่นออกมา มันมีราคาที่ต้องจ่าย... และผมคิดว่าเราควรเริ่มบทลงโทษแรกกันเดี๋ยวนี้” มือหนาเลื่อนลงไปตามแนวสันหลัง ผ่านรอยแยกของเสื้อเชิ้ตที่กระดุมหลุดลุ่ยไปสองเม็ดจากแรงยื้อยุดเมื่อครู่ เขาแทรกนิ้วเข้าไปสัมผัสผิวเนื้อเนียนนุ่มจนรินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกราวกับถูกสูบพลังงานไปจนหมดสิ้นเมื่อฝ่ามือหยาบกร้านบีบคลึงแผ่นหลังเธออย่างจาบจ้วงแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยความโหยหา “คิรากร... หยุดเถอะนะ” “หยุด? ในขณะที่ร่างกายคุณกำลังร้องเรียกผมแทบตายเนี่ยนะ?” เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า บังคับให้สบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความกระหาย รินรดาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่นั้น... หญิงสาวที่ดูพ่ายแพ้และไร้ทางสู้ “ตาคุณโกหกผมไม่ได้หรอกรินรดา คุณต้องการให้ผมลงโทษคุณ... คุณต้องการให้ผมฉีกทึ้งความถือดีของคุณให้หมดไป” เขาประกบริมฝีปากลงมาโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นการรุกรานที่ดุดันเหมือนคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่ชายฝั่ง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างไม่รู้จักพอ รินรดาพยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งออก แต่เขากลับรวบมือเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้กับชั้นหนังสือด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างโอบกอดเอวบางแน่นราวกับจะหักให้คามือ รสสัมผัสที่ได้รับทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ศักดิ์ศรีที่เคยยึดถือพังทลายลงภายใต้สัมผัสที่เร่าร้อนจนน่ากลัวของมาเฟียหนุ่ม เขาถอนจูบออกช้าๆ ลากไล้ปลายลิ้นไปตามสันกราม ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “นี่แค่เริ่มต้น... คืนนี้อีกยาวไกลนัก” ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งตัณหา เสียงเปรี้ยงของฟ้าผ่าที่ดังสนั่นหวั่นไหวกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องสมุดเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เงาร่างหนึ่งที่แอบดูผ่านหน้าต่างบานนั้นไม่ได้จากไปไหน แต่กลับถือบางอย่างที่สะท้อนแสงวาบในความมืด... เสียงกระจกที่ถูกก้อนหินกระทบดัง "เพล้ง!" เข้ามาทางด้านหลังของคิรากร พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ที่วูบวาบอยู่บนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาสังหารในทันที เขาผลักร่างของรินรดาให้หมอบลงกับพื้นข้างชั้นหนังสืออย่างรวดเร็วก่อนจะควักปืนพกข้างเอวออกมาในชั่วพริบตา “อย่าขยับไปไหน!” เขาตะคอกสั่งเสียงต่ำ ก่อนจะตะโกนก้องผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียด “ออกไปซะ! ถ้าไม่อยากตายด้วยกระสุนนัดเดียว!” แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกสวนกลับ เสียงฝีเท้าของคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นรอบตัวคฤหาสน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่เดินเข้ามาในห้องสมุดอย่างใจเย็น... ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่คิรากรไม่คาดคิดว่าจะกล้าหักหลังเขาในคืนพายุคลั่งนี้เอง! จูบแรกยามสายัณห์ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความเร่าร้อนและความลับที่เริ่มเปิดเผยนะคะ