ค่ำคืนที่ไร้ทางหนี

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลคิรากรจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับธรรมชาติกำลังพิโรธและจงใจขังพวกเขาทั้งสองไว้ในกรงขังแห่งรัตติกาลนี้ รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณ กลิ่นอายเฉพาะตัวของกระดาษเก่าผสมผสานกับกลิ่นฝนและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของผู้ชายตรงหน้า ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องสมุดส่วนตัวนี้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากหลอดฮาโลเจนกะพริบไหวอยู่สองสามครั้งก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่ฟาดผ่านหน้าต่างเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของคิรากรที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาหิวกระหายราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ไฟฟ้าดับ... ดูเหมือนฟ้าฝนจะเป็นใจกับเราเป็นพิเศษนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดรดรินอยู่บริเวณลำคอระหงทำให้ขนกายของเธอลุกชันไปหมด "ถอยไปนะ คิรากร คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความเยือกเย็นและอีโก้ที่เหลืออยู่ทั้งหมด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก คิรากรไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านข้างหนึ่งยันเข้ากับชั้นหนังสือเหนือศีรษะของเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความดุดันและแรงปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" มาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ "คุณต่างหากที่รุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของฉันเอง และตอนนี้... พายุข้างนอกก็ตัดขาดโลกภายนอกไปเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครช่วยคุณได้อีกต่อไปแล้วค่ะ คนสวย" นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างกายนางเอกสาว รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความถือดี แต่คิรากรกลับใช้ปลายนิ้วเชยคางมนของเธอให้หันกลับมาสบตากันอย่างบังคับ "อย่ามองฉันด้วยสายตาแข็งกระด้างแบบนั้นเลยค่ะรินรดา มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะทำลายความหยิ่งยโสของคุณให้แหลกคามือ" คำพูดดิบเถื่อนนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากหนาที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับเขาต้องการลงทัณฑ์เธอให้หลอมละลายคคารสสัมผัส รินรดาพยายามเบือนหน้าหนีและเม้มริมฝีปากแน่น แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจจากบุรุษเพศผู้อยู่เหนือเกมนี้ได้ คิรากรใช้มืออีกข้างบีบกรามมนของเธอเบา ๆ บังคับให้อ้าปากรับสัมผัสอันล้ำลึกที่เขากำลังมอบให้ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุเดือด เร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศที่ระอุอุ่น ทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน ความเยือกเย็นและเหตุผลทั้งปวงถูกแผดเผาจนมลายหายสิ้น มือบางที่เคยพยายามผลักไสอกแกร่งค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและต่อต้านกลับเริ่มอ่อนปวกเปียก ร้อนรุ่ม และตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามที่เขานำพา รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นการบดเบียดที่ลึกซึ้งและเรียกร้อง ลมหายใจที่ขาดห้วงและเสียงครางแผ่วเบาในลำคอของเธอยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด คิรากรผละริมฝีปากออกช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้รินรดากอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยอาการหอบสะท้าน ดวงตาของเธอดำมืดและฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอับอายและแรงปรารถนาที่ตีรวนกันอยู่ในอก ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากการถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง "คุณมัน... คนสารเลว" รินรดากระซิบเสียงสั่น เปลือกตาสั่นระริกด้วยความโกรธปนความวาบหวามที่ยังตกค้างอยู่ในกระแสเลือด "หึ สารเลวคนนี้แหละค่ะที่จะทำให้คุณจำไปจนวันตายว่าอย่าได้ลองดีกับฉันอีก" คิรากรโน้มใบลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงสั่นระริก "และคืนนี้... เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาวค่ะที่รัก" ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำสาดซัดข้างนอก และความมืดมิดที่มีเพียงแสงฟ้าแลบเป็นระยะ คิรากรก็โน้มตัวลงมาประทับรอยจูบอันร้อนแรงเร่าร้อนลงบนซอกคอขาวผ่องอีกครั้ง พร้อมกับเสียงประตูห้องสมุดที่ถูกล็อกกลอนจากด้านนอกอย่างแน่นหนา... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า มีเงาร่างปริศนากำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยแง้มของบานหน้าต่างด้านนอกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและแผนการร้ายที่เตรียมจะเล่นงานพวกเขาทั้งคู่ในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ!