สัมผัสอันตราย

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาเข้มข้น ลอยอบอวลจนเกือบจะทำให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มอย่างรินรดาแทบขาดอากาศหายใจ หญิงสาวพยายามรักษาอาการสงบนิ่งให้ได้มากที่สุด แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวกระหน่ำรากับกลองศึกยามเมื่อเงาตะคุ่มของร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาปิดกั้นทางออกสุดท้ายของห้องทำงานส่วนตัวแห่งนี้ คิรากรไม่ได้เอ่ยคำทักทายใดๆ ร่างแกร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาสีเข้มคมกริบดั่งสัตว์นักล่าจ้องมองเธอนิ่งราวกับงูหลามกำลังแผ่แม่เบี้ยรอเวลาขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวางกดดันจนรินรดาต้องขยับตัวเล็กน้อยเพื่อขับไล่ความอึดอัดที่เกาะกุมแผ่นหลัง "ดูเหมือนคุณจะยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองสินะครับ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง คุณยังไม่เข้าใจว่า *หมาก* บนกระดานนี้ ไม่มีสิทธิ์เลือกเดินตามใจชอบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยถ้อยคำที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบจะสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น เธอกัดริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีในฐานะนักเจรจาต่อรองมือหนึ่ง "ฉันไม่ใช่หมากของคุณ คิรากร และเอกสารฉบับนั้นก็พิสูจน์แล้วว่าบริษัทของฉันมีสิทธิ์ขาดตามกฎหมายทุกประการ การใช้อำนาจมืดบีบบังคับแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้คุณดูน่าเกรงขามขึ้นมาหรอกค่ะ มีแต่จะแสดงถึงความไร้ความสามารถในการแข่งขันอย่างโปร่งใสเท่านั้น" สิ้นคำพูดท้าทายนั้น รอยยิ้มเยียบเย็นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ร่างสูงโน้มตัวลงกักขังเธอไว้ระหว่างพนักพิงกับแผงอกกำยำ กลิ่นกายบุรุษเพศที่ร้อนรุ่มและทรงอำนาจแผ่ซ่านจนรินรดาต้องผนץลมหายใจเข้าลึก นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ แม้รินรดาจะพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งกระด้างกลับบีบคางของเธอไว้แน่นบังคับให้สบตา ปลายคางของเธอขึ้นรอยแดงจางๆ จากแรงบิดที่พอเหมาะพอเจาะ ไม่เจ็บจนทนไม่ไหว แต่ก็มากพอที่จะทำให้รับรู้ถึงความเด็ดขาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้สัมผัสนั้น "ปากเก่ง..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้วNวลจนขนลุกชัน "แต่เวลากลัว... ตัวคุณสั่นยิ่งกว่าลูกนกตกน้ำเสียอีก รินรดา" "ปล่อยนะ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกแกร่งออกห่างแต่มันกลับมั่นคงราวกับกำแพงหินผา "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉันแบบนี้" "ไม่มีสิทธิ์?" คิรากรทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำและน่ากลัว "ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของฉัน คุณก็กลายเป็นกรรมสิทธิ์ของฉันไปครึ่งตัวแล้ว... ส่วนอีกครึ่งที่เหลือ" สายตาวาวโรจน์กวาดมองลงมาที่เรียวปากอิ่มสั่นระริก "ฉันจะค่อยๆ บดขยี้มันให้แหลกคามือทีละนิด จนกว่าคุณจะยอมจำนนด้วยความเต็มใจ" สัมผัสจากปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นฝ่ามืออุ่นจัดที่เลื่อนลงมาโอบรอบลำคอระหง บีรัดเบาๆ แต่เต็มไปด้วยการคุกคามที่ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความร้อนจากฝ่ามือของเขาถ่ายเทความตื่นตระหนกวิ่งพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง แรงดึงดูดอันตรายบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด สายตาที่ประสานกันราวกับมีประกายไฟแลបแปลบ ร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองต่อความใกล้ชิดอันตรายนี้อย่างทรยศ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นหอมหวานจากตัวเธอผสมผสานกับกลิ่นอายความดุดันของเขา สร้างบรรยากาศที่หมิ่นเหม่และเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทาน รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจกรีดร้องให้ถอยห่าง แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับพ่ายแพ้ให้กับความเย้ายวนอันดิบเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้จงใจโปรยปราย "คุณอยากลองดีกับฉันไหมล่ะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่กดจูบเบาๆ ลงบนซอกคอขาวผ่องจนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก ร่างกายอ่อนยวบลงทันทีราวกับไร้กระดูก "มาดูกันว่าระหว่างอีโก้แข็งกระด้างของคุณ กับความอดทนของฉัน... อะไรจะพังก่อนกัน" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาเคลียคลออยู่แถวลาดไหล่และเตรียมจะบดขยี้ความถือดีของเธอให้แหลกสลาย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าตาตื่นตระหนก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ทางฝั่งคลังสินค้าท่าเรือเหนือถูกถล่ม..." คิรากรชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาดุร้ายละจากซอกคอขาวเนียนอย่างขัดใจ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ แววตาน่ากลัวกวาดมองลูกน้องตัวดีที่กล้าขัดจังหวะเวลาสำคัญด้วยความหงุดหงิดขีดสุด ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่กำลังหอบหายใจโยนความตึงเครียดทิ้งไว้เบื้องหลัง "เกมนี้ยังอีกยาวไกล... รินรดา" เขากระซิบเสียงต่ำเป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะผละตัวเดินออกไป รินรดานั่งทรุดตัวลงบนโซฟา มือบางยกขึ้นลูบ1ลำคอที่ยังร้อนผ่าวจากสัมผัสเมื่อครู่ หัวใจยังคงเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก สายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นกระดาษเอกสารลับแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขา มันเป็นเอกสารที่ระบุชื่อของ "บิดา" เธอ... พร้อมกับตราประทับลับที่บ่งบอกว่าอุบัติเหตุเมื่อสี่ปีก่อน ไม่ใช่ความบังเอิญ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!