ความจริงเริ่มกระจ่าง

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของเพนต์เฮาส์ยังคงกรีดร้องก้องกังวาน บีบเค้นบรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ให้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินรดาในวินาทีนี้ หาใช่ร่างเงาปริศนาบนหน้าจอแท็บเล็ตไม่ แต่เป็นแฟ้มเอกสารลับสีดำสนิทที่เพิ่งร่วงหล่นลงมาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือ—แฟ้มเอกสารที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับองค์กรลับ ซึ่งระบุชื่อและโค้ดเนมของ "ผู้สั่งการ" ในคืนวันอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อแม่เธอเมื่อสิบปีก่อนอย่างชัดเจน ตัวอักษรบนหน้ากระดาษแผ่นนั้นสั่นไหวอยู่ในคลื่นความทรงจำอันเจ็บปวด ชื่อของ "คิรากร" ปรากฏหราอยู่บนหัวกระดาษในฐานะประธานกรรมการบริหารสูงสุดของเครือข่ายมืดผู้ถือหุ้นใหญ่ ในขณะที่เจ้าของชื่อดังกล่าว—ผู้ชายคนที่เพิ่งรวบเอวคอดของเธอเข้ามาแนบชิดเมื่อครู่—กำลังก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดแผ่นหลังของเธอด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบราวดิ่งพยัคฆ์ "เจออะไรเข้าล่ะ... แมวน้อยของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากระซิบติดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นจัดที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นซ่อนไว้ข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยร่องรอยของความเจ็บปวดระคนแค้นเคือง "อย่ามาแตะต้องฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว พลอยถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แววตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นและฉลาดเฉลียว บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่นของเขา "คุณ... คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนั้นเหรอคิรากร! คุณฆ่าพ่อกับแม่ฉัน!" คิรากรไม่สะทกสะท้านต่อข้อกล่าวหาอันรุนแรงนั้นแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาปิดกั้นพื้นที่หลบหนีของเธอทีละก้าวอย่างกดดัน ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารในมือเธอด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนและอำนาจเบ็ดเสร็จที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลکคาเท้า "ถ้าใช่แล้วจะทำไมล่ะ..." เสียงทุ้มเอ่ยราบเรียบราวกับมันเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว "เธอคิดว่าผู้หญิงอวดดีอย่างเธอ จะมีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับคนที่กุมชะตากรรมของคนทั้งเมืองได้งั้นเหรอ รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น มือหนาของมาเฟียหนุ่มก็พุ่งเข้าคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยแรงมหาศาล รินรดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พยายามสะบัดข้อมือหนีสุดแรงเกิด ทว่าแรงบีบของเขากลับราวกับคีมเหล็กที่ไร้ซึ่งความปรานี เขากระชากเธอลากเข้าหาตัวจนแผ่นอกบางแนบชิดกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและกลิ่นอายอันตราย "ปล่อยนะ! คนสารเลว!" เธอกำหมัดแน่นทุบตีลงบนอกเขาไม่ยั้ง มืออีกข้างพยายามปัดป้องใบหน้าคมคายที่โน้มต่ำลงมาหาด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน "ปากเก่งนักนะ..." คิรากรคำรามต่ำในลำคอด้วยความขัดเคืองระคนความปรารถนาที่พุ่งพล่าน เขาใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวย แล้วกดท้ายทอยของเธอให้แหงนเงยรับจูบอันดุเดือดและป่าเถื่อนที่เขามอบให้ทันที! "อื้อ..." เสียงประท้วงของรินรดากลืนหายไปในลำคอทันทีเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เรียวปากหนาขบเม้มริมฝีปากนุ่มของเธออย่างรุนแรงเพื่อลงโทษความอวดดี ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือโรแมนติก แต่มันคือการประกาศศักดาและการครอบครองที่เต็มไปด้วยแรงขับทางเพศอันระอุอุ่น บดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้แหลกสลายคิมมือของเขา ร่างกายของรินรดาสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้นและแรงอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นมาอย่างต้านทานไม่ได้ ความรู้สึกเกลียดชังตีคู่มากับความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทุกสัมผัสจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงาน ทำให้เธอหายใจติดขัด หัวใจเต้นรำระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ร่างกายทรยศ ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอมันฟ้องชัดเจนว่าพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนของซาตานร้ายผู้นี้อย่างราบคาบ คิรากรผริมริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ทว่าริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบกลับแดงก่ำและสั่นระริกอย่างยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว "จำไว้... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนของเขาชิดริมฝีปากเธอ ขณะที่มือหนายังคงบีบเคล้นสะโพกมนให้แนบชิดกับสัดส่วนกายแกร่งที่ตื่นตัวอย่างชัดเจน "ไม่ว่าความจริงมันจะเป็นยังไง เธอก็เป็นของฉัน... ตราบเท่าที่ฉันยังไม่เบื่อ เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นไปจากกรงขังนี้ได้" ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเพนต์เฮาส์ พร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นหนึ่งนัด! ประตูกระจกนิรภัยบานใหญ่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดเครื่องแบบหน่วยรบพิเศษ พร้อมกับกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่เล็งตรงเข้ามายังใจกลางห้อง และเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงักงัน— "อยู่นิ่งๆ! ตำรวจกองปราบปรามล้อมไว้หมดแล้ว!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมรักอันมืดมนและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ