รอยร้าวของศรัทธา

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นเข้ามาพร้อมกับบานประตูห้องทำงานไม้สักทองที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศระอุอุ่นที่เพิ่งคลี่คลายลงไปชั่วขณะ รินรดาสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่ยังคงสั่นสะท้านจากพิษสวาทเมื่อครู่รีบดีดตัวถอยห่างจากแผงอกกว้างของคิรากรอย่างร้อนรน หญิงสาวใช้สองมือรีบจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทางด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความอับอายและสติที่ถูกดึงกลับมาอย่างกะทันหันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์แห่งความมืดมนที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ของ "ภาคิน" หุ้นส่วนใหญ่ผู้กุมอำนาจรองลงมาจากคิรากรในสภาบริหาร ก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพที่กระเซอะกระเซิงเล็กน้อยของรินรดาก่อนจะตวัดกลับไปมองมาเฟียหนุ่มผู้เป็นนายเหนือหัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกดดันและคำถาม "ขออภัยที่เสียมารยาทครับท่าน... แต่สถานการณ์ข้างนอกรอไม่ได้แล้ว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน แม้จะเหลือบมองรินรดาด้วยสายตาเชิงตำหนิที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ทางฝั่งพรรคพวกของสารวัตรธนาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกมันกำลังกดดันให้เราส่งมอบเอกสารลับสัญญากลุ่มทุนท่าเรือ ภายในอีกหนึ่งชั่วโมงนี้... ถ้าเราไม่มีข้อต่อรองที่แน่นหนาพอ ทุกอย่างที่เราวางรากฐานไว้จะพังทลายลงในพริบตา" คิรากรไม่แม้แต่จะชายตามองลูกน้องคนสนิท ท่อนแขนแข็งแกร่งยังคงไขว้กอดอก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก นัยน์ตาดิบเถื่อนคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่ที่รินรดา ราวกับว่าวิกฤตการณ์ระดับชาติที่กำลังจะระเบิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลกไร้สาระเทียบไม่ได้กับความสนุกที่เขาได้รับจากการบดขยี้อีโก้ของหญิงสาว "ปล่อยให้มันเห่าไปสิ..." คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ราชาผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนในกำมือของฉัน... แล้วค่อยบีบให้แหลกคามือทีเดียว ไม่เห็นจะยากตรงไหน" "แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะคุณคิรากร!" รินรดาโพล่งขึ้นมาด้วยความอัดอั้น ทนไม่ได้อีกต่อไปกับความเย่อหยิ่งและท่าทีราวกับพระเจ้าผู้ควบคุมทุกสิ่งของเขา เธอก้าวออกมาเผชิญหน้า ดวงตากลับมาคมปลาบและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นเช่นเดิม "คุณอาจจะสนุกกับการเล่นเกมอำนาจบนความพินาศของคนอื่น แต่สำหรับฉัน... ศักดิ์ศรีและหน้าที่การงานที่ฉันสร้างมาทั้งชีวิต มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเอามาเดิมพันเล่นๆ ได้!" คิรากรหันขวับมามองเธอ รอยยิ้มเยาะจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความมืดทะมึนที่น่ากลัว ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางบีบแน่นจนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบ แต่แววตาของเธอยังคงจ้องตอบเขาอย่างไม่ลดละ "ศักดิ์ศรีเหรอ..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากหยัก ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม น้ำเสียงกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยการดูแคลนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เธอคิดว่าตัวเองยังมีศักดิ์ศรีหลงเหลืออยู่สักเท่าไหร่กัน รินรดา... ผู้หญิงที่เพิ่งจะครางใต้ร่างของฉันเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วเนี่ยนะ ที่เรียกว่ามีศักดิ์ศรี?" คำพูดนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายพุ่งพล่านด้วยความโกรธแค้นและรังเกียจตนเอง เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่มันกลับแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ภาพสะท้อนในกระจกเงาด้านข้างทำให้เธอเห็นสภาพของตัวเอง ผู้หญิงที่เคยเย่อหยิ่ง เยือกเย็น และควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงตุ๊กตากลุ่มทุนที่ถูกบงการและย่ำยีโดยมาเฟียผู้ไร้หัวใจ *ฉันกำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปจริงๆ ใช่ไหม...* คำถามนี้ดังซ้ำๆ ในหัว สมองของเธอเริ่มกรีดร้องเตือนภัย เธอกำลังหลงทางอยู่ในเขาวงกตแห่งเสน่หาอันตรายที่เขาสร้างขึ้น ร่างกายนี้ จิตวิญญาณนี้ และแม้กระทั่งความนึกคิด เริ่มถูกครอบงำด้วยสัมผัสและกลิ่นอายของผู้ชายคนนี้ทีละน้อย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าเธอก็คงไม่ต่างอะไรจากทาสกามารมณ์ที่สูญสิ้นซึ่งตัวตนและอุดมการณ์ที่เคยยึดมั่น "ปล่อยฉัน..." เธอกัดฟันกรอด น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจระบายออก "อย่ามาดูถูกกันให้มากนัก... คุณคิรากร" "ฉันไม่ได้ดูถูก..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาดำมืดลẫงลึกราวกับหลุมพรางที่ไร้ก้นบึ้ง นิ้วเรียวอีกข้างไล้เกลี่ยโครงหน้าเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ แม้เธอจะพยายามเบือนหน้าหนีแต่เขาฝ่าฝืนบังคับให้เธอกลับมาสบตา "ฉันแค่กำลังเตือนความจำเธอ... ว่านับตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้ามาในอาณาจักรของฉัน เธอก็ไม่เคยเป็นเจ้าของตัวเองอีกต่อไปแล้ว รินรดา" ภาคินที่ยืนอยู่ด้านหลังเบือนหน้าหนีด้วยความเคารพต่อสถานการณ์อันตึงเครียด แม้จะรู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มทีแต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดจังหวะความเดือดดาลของนายใหญ่ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก and ปล่อยให้ความเย็นชาเข้าเกาะกุมหัวใจเพื่อต้านทานแรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังบั่นทอนสติสัมปชัญญะของเธอ ในเมื่อเขาต้องการเกม เธอจะเป็นคนพลิกเกมนี้เอง แม้จะต้องแลกด้วยความเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม "ถ้าคิดว่าฉันเป็นแค่ของเล่น..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่เคลือบด้วยความท้าทาย น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่าตกใจ "คุณก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ... เพราะของเล่นชิ้นนี้ อาจจะย้อนกลับมาแว้งกัดจนคอหอยของคุณขาดสะบั้นลงได้เหมือนกัน" คิรากรชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาเหี้ยมเกรียมขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาดิบเถื่อนเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจและความกระหายที่จะเอาชนะ เขาชอบ... ชอบเวลาที่เธอดื้อรั้นและพยศใส่แบบนี้ มันเร้าใจและท้าทายสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาจนแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้บดขยี้ความพยศนั้นให้ราบคาบอีกครั้ง "ฉันจะรอดูวันนั้น..." คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระอุ ลมหายใจร้อนลวกเป่ารดผิวแก้ม "แต่ตอนนี้... หน้าที่ของเธอคือการไปจัดการกับสารวัตรธนากับฉัน... แบบตัวต่อตัว" เขาสบตากับภาคินแล้วออกคำสั่งเฉียบขาด "ไปเตรียมรถ... แล้วบอกพวกมันว่า ฉันจะไปต้อนรับด้วยตัวเอง" รินรดารู้สึกได้ถึงความหนาวยะเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เกมรักสีเทากำลังจะเปลี่ยนเป็นเกมเลือดที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม และเธอก็ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องทำงาน ภาคินที่รับคำสั่งและหันหลังเตรียมจะเดินนำไปก่อน ก็ต้องหยุดชะงักกะทันหัน ร่างของลูกน้องมือขวาตัวแข็งทื่อเมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นระรัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาคินหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดอยู่แล้วกลับซีดเผือดลงทันทีราวกับคนไร้เลือด หลุมพรางที่พวกเขาคิดว่าควบคุมได้กำลังจะพังทลายลงจากข่าวกรองชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามา "ท่านครับ..." ภาคินหันกลับมามองคิรากรด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกอย่างปิดไม่มิด "สายจากสนามบิน... รายงานว่า 'คนผู้นั้น' เพิ่งจะแลนดิ้งถึงกรุงเทพฯ แล้วครับ... และเป้าหมายของมัน ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือตึกนี้!" ขอบคุณที่ติดตามความเร่าร้อนและเกมอันตรายนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!