ไออุ่นจากไฟแค้น

คราบเลือดสีเข้มบนหัวไหล่หนาคือเครื่องยืนยันว่าเกมล่าในค่ำคืนนี้ดุเดือดเพียงใด รินรดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ขณะมือเรียวบางกำลังบรรจงใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนปากแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากกระสุนเฉี่ยว อาการสะดุ้งไหวเพียงเล็กน้อยของคนตัวโตไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกใจอ่อน หากแต่กลิ่นอายบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากเรือนกายกำยำยามที่เขานั่งถอดเสื้อเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า กลับทำให้หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นด้วยความสับสนระคนหวาดหวั่น “มือเธอสั่นนะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำพAาดผ่านความเงียบราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ยามล่าเหยื่อ คิรากรเอ่ยเย้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้างามที่กำลังพยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น “ฉันไม่ได้สั่น... คุณคิดไปเอง” เธอสวนกลับทันควัน พยายามบังคับมือตัวเองให้มั่นคงขณะกดสำลีลงบนแผลลึก ทว่าความใกล้ชิดในระยะประชิดนี้กลับทำลายสมาธิของเธอจนแทบสิ้นซาก กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นบุหรี่ราคาแพง สร้างบรรยากาศที่กดดันและเร้าอารมณ์จนน่าอึดอัด “ปากแข็งเสียจริง” จู่ๆ มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอ แรงบิดเพียงเล็กน้อยทำให้สำลีในมือร่วงหล่นลงพื้น คิรากรดึงรั้งข้อมือเธอให้ขยับเข้าไปใกล้ร่างของเขามากขึ้น จนหน้าอกอิ่มแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบ ความร้อนระอุจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรด้ารู้สึกราวกับถูกแผดเผา “ปล่อยนะคิรากร ฉันกำลังทำแผลให้คุณ!” เธอตวาดเสียงแข็ง พยายามดึงมือกลับแต่ไร้ผล ร่างกายของเธอถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่งที่เปรียบเสมือนกรงขังเหล็กกล้า “แผลแค่นี้ ฉันตายยากกว่าที่เธอคิด” เขากระซิบชิดริมหใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ “แต่สิ่งที่ฉันสนใจมากกว่า... คือความลังเลในแววตาของเธอต่างหาก รินรดา เธอกำลังสงสารฉัน หรือกำลังกลัวว่าผู้ชายคนนี้จะตายก่อนที่จะได้กลืนกินเธอจนหมดร่างกันแน่?” คำพูดดิบเถื่อนและสายตาที่พราวระยับด้วยแรงปรารถนาทำให้เลือดในกายของเธอสูบฉีดอย่างรุนแรง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น อีโก้และความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีทำให้เธอไม่ยอมพ่ายแพ้ให้กับเกมจิตวิทยาของเขา ทว่ายิ่งเธอจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคมคลาคล่ำคู่นั้น เปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่ซ่อนเร้นอยู่ก้นบึ้งก็ยิ่งโหมกระหน่ำขึ้นเรื่อยๆ “คุณมันหลงตัวเอง...” เสียงของเธอกระท่อนกระแท่นยามที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามกรอบหน้า ปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มออกอย่างทะนุถนอม ทว่าแฝงไว้ด้วยการคุกคามอย่างเบ็ดเสร็จ “จะหลงตัวเองหรือหลงเธอ... เธอก็น่าจะรู้คำตอบดีที่สุด” คิรากรไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหนาพุ่งเข้าครอบครองเรียวปากอิ่มทันที สัมผัสดุดันและเร่าร้อนบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาสะفุ้งเฮือกด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่ประจำท้ายทอยตรึงรั้งไว้ให้รับรสจูบอันดิบเถื่อนและหิวกระหาย ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกอบกวาดความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กายจนเข่าแทบทรุด ความโกรธ ความแค้น และความหึงหวงที่เคยมี หลอมละลายหายไปกับรสจูบที่ร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟ รินรดาหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่เธอเกลียดชังแต่กลับโหยหาอย่างลึกซึ้ง มือบางที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อของเขาแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มพับลงไป ท่ามกลางบรรยากาศที่ระอุอุ่นด้วยแรงปรารถนาและบาดแผลจากสงครามมาเฟีย ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ในความมืดมิดนอกบานกระจกเงาขนาดใหญ่ มีเงาร่างหนึ่งกำลังยืนมองภาพความแนบชิดนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาตแค้น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ... คนที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้หลุมศพมานานถึงสามปี บัดนี้กลับก้าวเท้าเข้ามาในเขตอิทธิพลของคิรากร พร้อมกับเงาปริศนาที่เล็งปลายกระบอกปืนเก็บเสียงตรงมายังร่างของทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ... "จูบลาให้พอใจเถอะ... เพราะนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตของพวกแก" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นในความมืด ก่อนที่นิ้วเรียจะเหนี่ยวไกปืนพร้อมปลิดชีพในอีกเสี้ยววินาทีข้างหน้า! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!