เลือดแลกเลือด

เสียงคำรามต่ำในลำคอของคิรากรดังแข่งกับเสียงโลหะเสียดสีกันในความมืด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มจะพุ่งเข้ากระโจนใส่เงาสีดำที่กำลังเงื้อมมีดพับเล่มยาวเข้าหารินรดา ปลายคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัวจากโกดังร้าง กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฝุ่นผงคลุ้งกระจายเคล้าไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด รินรดายืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่เห็นคมมีดนั้นพุ่งตรงไปยังจุดตายของหญิงสาว แต่แล้วแรงกระชากอันมหาศาลกลับดึงเธอให้หลุดพ้นวิถีมรณะไปเสี้ยววินาที ฉับ! เสียงเนื้อเยื่อฉีกขาดพร้อมกับเลือดสีสดที่สาดกระเซ็นกระทบพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ คิรากรสบถเสียงต่ำอย่างเจ็บปวด เมื่อคมมีดเล่มนั้นฝังลึกเข้าที่หัวไหล่หนาแทนที่จะเป็นร่างของเธอ ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นในแววตาคมกริบราวกับซาตานที่ถูกลูบคม มือหนาข้างหนึ่งคว้าข้อมือของมือสังหารไว้แน่นก่อนจะบิดจนกระดูกลั่นกรอบด้วยพละกำลังอันดิบเถื่อนที่เหลืออยู่ ก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ใบหน้าของมันจนล้มคว่ำไม่เป็นท่า "คุณคิรากร!" รินรดาหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปคว้าแขนแกร่งที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีเข้ม ความเย็นชาและอีโก้สูงส่งที่เธอเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อเห็นหยาดเลือดอุ่นๆ ไหลรินผ่านปลายนิ้วของเขา ภายใต้ใบหน้าคมคายที่มักจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและท่าทีบงการ ตอนนี้กลับมีเพียงความดุดันและดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟปรารถนาปนความเจ็บปวด เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้ชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงความระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ตกใจจนเสียสติไปแล้วหรือไง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาไม่มีความหวาดกลัวต่อบาดแผลแม้แต่น้อย มีเพียงความเย่อหยิ่งและการครอบครองที่ฉายชัดในแววตา "ฉันบอกแล้ว... ว่าไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอ นอกจากฉันคนเดียว" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกผิดและความหวามไหวตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดมีอิทธิพลมากกว่ากัน เธอกวาดสายตามองบาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ของเขา เลือดอุ่นๆ ยังคงไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ขาดวิ่น "คุณบ้าหรือเปล่า ทำไมต้องเอาตัวมารับแทนฉัน..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ขอบตาร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด คิรากรหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากแม้ใบหน้าจะซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการเสียเลือด เขาใช้มืออีกข้างที่ยังใช้งานได้ดีตรึงเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกแผดเผา "เพราะเธอคือของของฉัน... หนี้ชีวิตที่เธอติดฉันไว้ เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจของเธอเอง รินรดา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน ไม่รอให้หญิงสาวได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ คิรากรก็ก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มของเธอทันที เป็นจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิว ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความดื้อรั้นของเธอให้แหลกคาอก รินรดาผวาเฮือก มือเล็กกำเสื้อของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว แต่สัมผัสจากเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาอย่างไร้ความปรานีกลับทำให้เข่าของเธออ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ รสจูบที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและรสชาติอันคุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของทั้งคู่ให้ตื่นขึ้น มือหนาเลื่อนมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันลึกซึ้งอย่างไร้ทางหนี แรงกดดันจากบาดแผลที่หัวไหล่ไม่ได้ทำให้ความเร่าร้อนของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาให้พุ่งทะยานสูงขึ้นไปอีกขั้น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอายของอันตรายที่ยังคงรายล้อม รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างยอมจำนน ความรู้สึกต่อต้านที่มีทั้งหมดถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดภายใต้เงื้อมมือของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ลมหายใจของเธอกระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะการลูบไล้ของมือหนาที่เลื่อนต่ำลงมาสัมผัสส่วนโค้งเววผ่านเนื้อผ้า ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่ซ่อนเร้นให้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์กำลังดิ่งลึกสู่ความหอมหวานอันตรายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังแว่วมาจากทางปากทางเข้าโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของคิรากรที่ดังแทรกความเงียบเข้ามา "นายครับ! ปลอดภัยไหมครับ!" คิรากรผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองไปทางต้นเสียงด้วยแววตาวาวโรจน์ ก่อนจะก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของหญิงสาวที่ยังคงหอบหายใจสะท้านด้วยความปรารถนา "เกมของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะ... คนสวย" เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะหันไปเผชิญหน้ากับลูกน้องที่วิ่งเข้ามาสมทบ โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาสะท้อนของใครบางคนแอบซุ่มมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญ... บุคคลที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านนะคะ ขอให้มีความสุขกับโลกแห่งจินตนาการค่ะ