ตั้งตัวด้วยการค้าของป่า

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกเสียงดังลั่นห้องครัว จนหม้อดินเผาบนเตาถึงกับสั่นสะเทือน หลินเฟยสะดุ้งเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับทอประกายเย็นเยียบ เธอไม่ได้ขยับหนีจากเงาร่างสูงใหญ่ของเฉินหานที่โน้มตัวลงมาประชิดแม้แต่น้อย กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นอายฝุ่นดินและเหงื่อจาง ๆ จากการฝึกซ้อมทหารโชยเข้าจมูก ทว่าสิ่งที่เด่นชัดกว่าคือแววตาคุกกรุ่นราวกับเสือหนาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "คุณกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ หลินเฟย" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาอย่างอดกลั้น เฉินหานจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เคยมีแต่ความหวาดกลัวและอ่อนแอ แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่า เย็นชา และฉายแววความมั่นใจที่แม้แต่นายทหารรบพิเศษอย่างเขายังต้องประหลาดใจ หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอค่อย ๆ วางตะเกียบในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งบาดผิวเอ่ยขึ้นว่า "ฉันจะไปหาเงินครับ... เงินก้อนโตที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากหล่มโคลนนี้" "เข้าป่าลึกคนเดียวเนี่ยนะ? คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า!" เฉินหานสวนกลับทันควัน มือหนาคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบิดแม้จะเบามือแต่ก็แสดงถึงความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณก็รู้ว่าเขตป่าลึกหลังหมู่บ้านมันอันตรายแค่ไหน สัตว์ป่า ชาวบ้านที่ขึ้นไปแล้วไม่เคยกลับลงมามีถมไป หรือคุณอยากจะหนีผมไปจริง ๆ ถึงได้หาเรื่องเอาชีวิตไปทิ้งแบบนี้!" ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความเจ็บปวดลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน หลินเฟยชะงักไปชั่วพริบตา เธอลืมไปเสียสนิทว่าชาติก่อนเธอมักแสดงท่าทีรังเกียจและอยากหย่าขาดจากเขาอยู่เสมอ การที่เธอกล้าหาญผิดปกติในวันนี้ย่อมทำให้สามีผู้ซื่อสัตย์คนนี้หวาดระแวง หลินเฟยถอนหายใจเบา ๆ พลางพลิกมือกลับไปกุมมือหยาบกร้านของสามีเอาไว้ สัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านผิวหนังทำให้เฉินหานชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อไปทันที "เฉินหาน... มองหน้าฉันดี ๆ" หลินเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาจริงจังไม่มีร่องรอยของการโกหก "ฉันไม่ได้จะหนีไปไหน และฉันจะไม่เอาชีวิตไปทิ้งแน่นอน แต่ถ้าเรายังอยู่กันแบบนี้ ฤดูหนาวปีหน้าลูกของเรา... เอ่อ หมายถึงครอบครัวเราคงอดตายแน่ ๆ เชื่อใจฉันสักครั้งเถอะนะ" ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกะพริบปริบ ๆ ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าและหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งเมื่อถูกภรรยาเนื้อตัวหอมกรุ่นกุมมือแถมยังส่งสายตาออดอ้อนระดับสิบมาให้ เฉินหานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจาง ๆ จนลามไปถึงใบหู "คะ... ใครว่าผมไม่เชื่อใจคุณ" เฉินหานเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเขินอาย ก่อนจะหันกลับมาทำเสียงเข้มกลบเกลื่อน "ะ...แต่ถ้าคุณจะไป ผมต้องไปด้วย ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!" หลินเฟยแอบอมยิ้มในใจ นายทหารผู้เกรียงไกรในค่ายทหาร กลับพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนโยนของภรรยาเพียงชั่วพริบตาเดียว นี่สินะ... สามีคลั่งรักที่ชาติก่อนเธอเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย "ก็ได้ค่ะ... เอ้ย! ก็ได้ครับ" หลินเฟยเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคย รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน "ถ้าคุณอยากเดินตามไปเป็นบอดี้ก็าดส่วนตัว ก็เชิญตามสบายเลยครับท่านผู้กอง" ... รุ่งอรุณของวันใหม่ หมอกหนาทึบยังคงปกคลุมผืนป่าดิบชื้น หลินเฟยในชุดเสื้อผ้าเนื้อหนาสะอาดสะอ้านและรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ที่ซ่อมแซมอย่างดี ก้าวเท้าเดินนำหน้าลึกเข้ามาในเขตป่าชั้นใน โดยมีเฉินหานสะพายปืนยาวคู่กายเดินระแวดระวังภัยอยู่ไม่ห่าง สายตาคมกวาดมองซ้ายขวาตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัยของภรรยา แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... เบื้องหลังเสื้อคลุมตัวโคร่ง หลินเฟยกำลังใช้สมาธิเชื่อมต่อกับ 'มิติลับ' ในห้วงจิตสำนึก หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าเรืองแสงจาง ๆ แสดงผลแผนที่ภูมิประเทศแบบเรียลไทม์ และระบบเรดาร์สแกนหาวัตถุดิบมีค่าในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร *[ติ๊ง! ตรวจพบสมุนไพรโสมป่าอายุมากกว่า 50 ปี บริเวณพิกัด 12นาฬิกา ระยะห่าง 150 เมตร]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว ทำให้ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับนักลงทุนที่เห็นกราฟหุ้นพุ่งทะยานสวนกระแสตลาด "ทางนี้ครับ เฉินหาน" หลินเฟยส่งเสียงเรียกเบา ๆ พลางชี้นิ้วไปทางพุ่มไม้รกทึบด้านหน้า "ระวังหน่อย เฟยเฟย ตรงนั้นพื้นมันลื่น" เฉินหานรีบก้าวเข้ามาคว้าเอวบางไว้ประคองทันที สัมผัสแนบชิดทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจบรรยากาศชวนใจเต้นแม้แต่น้อย เธอมุ่งตรงไปยังโคนต้นไม้ใหญ่ที่มีรากไม้ระเกะระกะ หัวใจของหลินเฟยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าตอนเทรดหุ้นวงเงินหลักล้าน มือเรียวเล็กบรรจงใช้เสียมขนาดเล็กที่พกมาขุดคุ้ยดินร่วนซุยอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รากอันล้ำค่าเสียหาย ผ่านไปสิบนาทีเต็ม ๆ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นแกมสงสัยของเฉินหาน หัวรากสีขาวนวลขนาดใหญ่เท่าแขนเด็กทารกก็ปรากฏแก่สายตา รากฝอยโยงใยซับซ้อนและกลิ่นหอมสมุนไพรเฉพาะตัวลอยอวลเตะจมูก "นี่มัน... โสมป่าภูเขาฉางไป๋!" เฉินหานอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "โสมป่าธรรมชาติสภาพสมบูรณ์ขนาดนี้ ในตลาดมืดอำเภอเมืองราคาประเมินต่ำ ๆ ไม่ต่ำกว่าสองร้อยหยวน! เฟยเฟย คุณ... คุณรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงนี้?" หลินเฟยชะงักไปชั่ววินาที สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผลสำหรับอดีตคุณหนูตกยากอย่างเธอ "เอ่อ... ตอนเด็ก ๆ คุณปู่เคยพาเข้าป่าแล้วสอนวิธีสังเกตพรรณไม้หายากน่ะครับ ฉันแค่... ลองเสี่ยงดวงดู ไม่นึกว่าจะเจอของจริงเข้าจริง ๆ!" เธอหัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อน พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามีตายใจ เฉินหานมองหน้าภรรยา เขารู้สึกว่าภรรยาคนนี้มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความดีใจ เขาก็เลือกที่จะเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ รอยยิ้มอบอุ่นผุดขึ้นบนใบหน้าคมสัน มือใหญ่เอื้อมไปลูบศีรษะทุยด้วยความเอ็นดู "เก่งมากครับภรรยาของผม... แบบนี้เราคงมีเงินทุนตั้งตัวได้สบาย ๆ" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บโสมป่าใส่ถุงผ้าอย่างระมัดระวังนั้นเอง ระบบเรดาร์ในมิติลับของหลินเฟยก็ส่งสัญญาณเตือนสีแดงกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปในทันที *[คำเตือน! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ระดับอันตรายกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง ระยะห่างไม่ถึง 50 เมตร!]* เฉินหานชะתาขาดสติ สัญชาตญาณนายทหารพรานตื่นตัวถึงขีดสุด เขาดึงตัวหลินเฟยเข้ามาชิดอกแกร่งในเสี้ยววินาที พร้อมกับปลดเซฟปืนยาวในมือ สายตาดุดันพุ่งตรงไปยังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำในลำคอของสัตว์ร้ายดังสะท้านไปทั่วทั้งผืนป่า พร้อมกับเงาสสีดำขนาดมหึมาที่พุ่งทะยานออกมาจากความมืดของแมกไม้! --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและสร้างความมั่งคั่งไปด้วยกันนะครับ