อุปสรรคจากหัวหน้างาน

"ถ้ากองเอกสารนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบและประทับตราอนุมัติภายในเที่ยงนี้ เกรงว่าแผนกจัดซื้อของพวกคุณคงต้องรับผิดชอบความล่าช้าที่เกิดขึ้นทั้งหมด... คุณหลินเฟย" เสียงกระแทแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปังจนฝุ่นผงที่เกาะตามซอกตู้กระจกเก่าๆ ฟุ้งกระจาย หัวหน้าแผนกตรวจรับพัสดุอย่าง 'จ้าวเฉียง' ยืนค้ำหัวด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ดวงตาเรียวรีมองลอดแว่นตากลมโตลงมาด้วยแววตารjอดูแคลน ชายวัยกลางคนผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องการใช้อำนาจบาทใหญ่ในหน่วยงานรัฐยุค 80 มานาน และวันนี้เป้าหมายในการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีก็คือภรรยาของนายทหารหนอนหนังสืออย่างหลินเฟย หลินเฟยไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่อีกฝ่ายคาดคิด ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักลงทุนเคี่ยวกรำจากอนาคตบอกเธอทันทีว่า นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเอกสารธรรมดา แต่เป็นเกมการเมืองสกปรกที่ถูกจัดฉากขึ้นเพื่อบีบให้เธอยอมจำนน กระดาษรายงานการจัดซื้อวัตถุดิบและอุปกรณ์การเกษตรล็อตใหญ่ที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการคัดกรองอย่างละเอียด เพื่อให้มั่นใจว่าชาวบ้านในเขตพัฒนาจะได้รับของที่มีคุณภาพและคุ้มค่าทุกหยดเหงื่อ กลับถูกปั๊มตัวอักษรสีแดงฉานว่า 'ไม่อนุมัติ' ด้วยเหตุผลไร้สาระอย่าง 'ขาดเอกสารรับรองถิ่นกำเนิดสินค้า' ทั้งที่เธอยื่นแนบไปตั้งแต่แรกแล้ว "หัวหน้าจ้าวคะ... อ้อ, ขออภัยครับ ผมหมายถึงหัวหน้าจ้าวครับ" หลินเฟยจงใจเปลี่ยนสรรพนามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "เอกสารฉบับนี้มีสำเนาประทับตรารับ "รับ" จากมือคุณเองเมื่อวานซืนเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาตรง ถ้าความจำของหัวหน้าสั้นเสียจนจำไม่ได้ว่าเคยเซ็นรับอะไรไปบ้าง ผมเกรงว่าเก้าอี้ตัวที่ท่านนั่งอยู่อาจจะใหญ่เกินกว่าความสามารถในการบริหารงานของท่านแล้วกระมังครับ" บรรยากาศภายในห้องทำงานรวมพลันเงียบกริบ เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ในแผนกต่างก้มหน้าก้มตาแสร้งทำเป็นสนใจตัวเลขในบัญชี แต่หูผึ่งรอดูจุดจบของหญิงสาวผู้กล้าต่อปากต่อคำกับผู้มีอิทธิพลประจำหน่วยงาน จ้าวเฉียงหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ เค้าไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สามีเป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อยจะกล้าใช้คำพูดเชือดเฉือนตอกกลับตนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ "หลินเฟย! คุณกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีแบบนี้! ที่นี่คือหน่วยงานราชการ ไม่ใช่ตลาดสดที่คุณจะมาเที่ยวไล่เบี้ยหาความยุติธรรมอะไรได้ตามใจชอบ! ถ้าบอกว่าเอกสารไม่ผ่าน ก็คือไม่ผ่าน!" "งั้นเหรอครับ..." หลินเฟยลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังกดดันอย่างประหลาด เธอยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาพลิกดูหน้าสุดท้าย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แปลกจหน้าที่บอกว่าไม่ผ่าน แต่เมื่อเช้าผมเพิ่งเห็นชื่อบริษัทของญาติสนิทหัวหน้าจ้าวเซ็นสัญญาจัดซื้ออุปกรณ์ชุดเดียวกันนี้กับทางโกดังสำรอง... น่าแปลกเสียจริง สินค้าเกรดต่ำกว่า ราคาแพงกว่าถึงสามเท่า แต่กลับผ่านการอนุมัติภายในเวลาไม่ถึงห้านาที แบบนี้เขาเรียกว่าความบกพร่องทางเอกสาร หรือว่า... ผลประโยชน์ทับซ้อนกันแน่ครับ?" คำพูดทิ่มแทงราวกับมีดกรีดลงบนแผลเป็น จ้าวเฉียงหน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความจนมุม เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่น "เหลวไหล! คุณกำลังใส่ร้ายป้ายสีเจ้าหน้าที่รัฐ! ระวังตัวไว้ให้ดี ผมจะฟ้องร้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง!" "เชิญตามสบายครับ" หลินเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "แต่ก่อนจะไปถึงศาล ผมคงต้องส่งสำเนาชุดนี้ไปยังสำนักงานตรวจสอบภายในและหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นเสียก่อน เผื่อว่าประชาชนเขาอยากรู้ว่า งบประมาณแผ่นดินถูกผลาญไปกับ 'ความผิดพลาด' แบบไหนบ้าง" รอยยิ้มมั่นใจของหลินเฟยทำเอาจ้าวเฉียงถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือมาคว้าแฟ้มเอกสารคืน เพราะรู้ดีว่าหลักฐานในมือเธอนั้นคมกริบเพียงใด ทว่า ในจังหวะที่เกมกำลังตกเป็นฝ่ายได้เปรียบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระจก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยรัศมีเย็นเยียบ เฉินหานปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพแห่งสงคราม ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ภายในห้องเพียงปราดเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง สามีหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำขู่โ블ขกสักคำ เขาเพียงแค่เดินตรงเข้ามาโอบไหล่บางของภรรยาเอาไว้ หลอมรวมความอบอุ่นและพลังอันแข็งแกร่งส่งผ่านไปให้ หลินเฟยรู้สึกได้ทันทีว่าความตึงเครียดในใจมลายหายไปสิ้น "ภรรยาผมพูดอะไรผิดไปหรือครับ... หัวหน้าจ้าว" เฉินหานเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม ดวงตาสีเข้มจ้องมองไปยังหัวหน้าแผนกจ้าวราวกับพญาอินทรีจ้องเหยื่อ "ถ้ามีปัญหาเรื่องงาน เอกสารตรงไหนบกพร่อง เดี๋ยวผมจะช่วยนั่งตรวจสอบกับท่าน 'ตัวต่อตัว' ที่กองบัญชาการทหารดีไหมครับ?" จ้าวเฉียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใครๆ ในเมืองนี้ต่างรู้ดีว่าเฉินหานคือนายทหารมือสะอาดที่ผู้บังคับบัญชาจับตามอง แถมยังมีผลงานโดดเด่น หากเรื่องนี้บานปลายไปถึงผู้บัญชาการทหารบก ตำแหน่งหัวหน้าแผนกของเขาคงปลิวหายไปในพริบตาแน่ "มะ... ไม่มีอะไรครับ ผู้กองเฉิน!" จ้าวเฉียงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน รอยยิ้มฝื่อนๆ ปรากฏบนใบหน้าอวบอูม "แค่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย... เอกสารชุดนี้... อนุมัติแล้วครับ! อนุมัติเรียบร้อยทุกประการ!" มือสั่นเทาทั้งสองข้างรีบหยิบตราประทับกระแทกลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าช้าไปแล้วชีวิตจะหาไม่ หลินเฟยแอบอมยิ้มขบขันกับภาพตรงหน้า มือเรียวเล็กเอื้อมไปดึงแฟ้มเอกสารกลับมาแนบอกอย่างผู้ชนะ เมื่อเดินออกจากอาคารสำนักงานรัฐบาล สายลมยามบ่ายพัดผ่านกลิ่นอายความสำเร็จ หลินเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก3 เพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันที่ต้องงัดข้อกับพวกเหลือบไรในสังคม เฉินหานมองภรรยาคนเก่งด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรักและภาคภูมิใจ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น "เหนื่อยไหมครับคนดี ของที่ตกลงกันไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวเรากลับบ้านกันเถอะ วันนี้ผมตั้งใจทำเมนูโปรดที่คุณชอบไว้รอ" "เมนูอะไรเหรอคะ... อ้ะ, ครับ!" หลินเฟยเกือบหลุดปากพูดตามความเคยชิน รีบเปลี่ยนคำสรรพนามแทบไม่ทัน เรียกเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอจากสามีหนุ่มผู้คลั่งรักได้เป็นอย่างดี เมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้านพักหลังน้อยในค่ายทหาร กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ ก็ลอยฟุ้งกระจายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มจัดแจงยกหม้อดินเผาใบโตที่ส่งควันกรุ่นออกมาร้อนๆ วางลงบนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างระมัดระวัง น้ำซุปสีอำพันเคี่ยวจากกระดูกหมูและสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ตัดเลี่ยนด้วยเห็ดหอมดอกใหญ่และรากบัวกรุบกรอบ เป็นอาหารบ้านๆ ที่อัดแน่นไปด้วยความใส่ใจและความอบอุ่นในยามที่หัวใจผ่านศึกหนักมาทั้งวัน หลินเฟยกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ความหิวโหยเข้าจู่โจมทันทีที่กลิ่นหอมนั้นแตะจมูก เธอกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นเนื้อสามชั้นสีสวยเข้าปาก ทว่าในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับเฉินหานที่กำลังตักข้าวให้อย่างเอาใจใส่ เสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้านก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ร่างของหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมผู้คุ้นเคยเปิดประตูผลักเข้ามาหน้าตาตื่น โดยไม่รอให้อเจ้าของบ้านอนุญาตแม้แต่น้อย "หลินเฟย! แย่แล้ว! รีบไปที่โกดังสินค้าด่วนเลย! ของทั้งหมดที่พวกเธอเตรียมส่งออกล็อตแรก... ถูกคนฉีกทำลายทิ้งจนเสียหายหมดเกลี้ยงแล้ว!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ