เปิดโปงการคอร์รัปชันครั้งแรก

เสียงก๊อกเหล็กกระทบพื้นซีเมนต์ดังสนั่นหวั่นไหวตามจังหวะก้าวเดินของรองเท้าคอมแบทคู่ใหญ่ ก่อนที่ร่างในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกจะก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของบรรดาญาติผู้พี่น้องตระกูลเฉิน รัศมีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวของ "เฉินหาน" จนทำให้อากาศรอบบริเวณนั้นคล้ายจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา "นี่มันเรื่องอะไรกัน! พวกคุณบุกเข้ามาในบ้านคนอื่นอย่างไร้เหตุผลแบบนี้ได้อย่างไร!" เฉินเหมยที่เพิ่งตั้งสติได้ แผดเสียงแหลมสูงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นเมื่อครู่บิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้ปากจะยังแข็งกระด้างแต่ดวงตากลับกวาดมองเอกสารในมือของนายทหารหนุ่มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หลินเฟยยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของสามี ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยียบเย็นอย่างเหนือชั้น นางกวาดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกสะใจที่ได้เห็นคนพวกนี้เริ่มลิ้มรสชาติของความพินาศ ชาติก่อนนางต้องก้มหัวให้ความโลภและความสกปรกของคนเหล่านี้จนชีวิตพังพินาศ แต่วันนี้... ด้วยมันสมองของนักลงทุนผู้คร่ำหวอดในตลาดหุ้นและหลักฐานชิ้นเอกที่นางขุดคุ้ยขึ้นมาจากซากประวัติศาสตร์ นางจะใช้กฎหมายและอำนาจรัฐขยี้พวกมันให้จมดินทีละสเต็ป! "ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเฉินหานดังลอดไรฟัน เขากวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองหน้าสมาชิกสหกรณ์และเจ้าหน้าที่พัสดุประจำคอมมูนที่ยืนตัวสั่นงั่นงกอยู่มุมห้อง ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารหนาปึกเสียงดัง *ปึก!* ลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง เอกสารปึกนั้นกระจัดกระจายเผยให้เห็นตัวเลขบัญชีเงินสด บันทึกการเบิกจ่ายสินค้าอุปโภคบริโภคส่วนเกิน และลายมือชื่อปลอมแปลงที่ใช้ในการยักยอกข้าวสารและน้ำมันพืชล็อตใหญ่หลวงที่ควรจะถูกส่งไปแจกจ่ายให้แก่ครอบครัวทหารผ่านศึกและชาวบ้านยากจน แต่กลับถูกพวกมันแอบลักลอบนำไปขายต่อในตลาดมืดเพื่อเข้ากระเป๋าตัวเอง "ลายมือชื่อตรงนี้... ของนายกองคลังเฉินต้าฟา และตราประทับของสหกรณ์อำเภอ ถูกต้องครบถ้วนทุกประการ เอกสารบัญชีการเงินย้อนหลังสามปีที่ภรรยาผมรวบรวมและตรวจสอบอย่างละเอียดชี้ชัดว่า พวกคุณร่วมมือกันผลาญทรัพย์สินของรัฐบาลไปมากกว่าหมื่นหยวน!" เฉินหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน ชัดเจนทุกถ้อยคำจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เฉินต้าฟา หน้าถอดสีเขียวคล้ำราวกับคนใกล้ตาย เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที ขาสั่นพับจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อตระหนักได้ว่าความผิดฐานคอร์รัปชันทรัพย์สินของรัฐในยุคนี้มีโทษหนักหนาสสาหัสเพียงใด หนักหนาถึงขั้นอาจต้องไปใช้แรงงานในค่ายกักกันจนชั่วชีวิต หรืออาจรุนแรงถึงขั้น... "ไม่จริง! เป็นนังบ้านี่ใส่ร้ายป้ายสีพวกเรา!" เฉินเหมยกรีดร้องราวกับคนเสียสติ นางพุ่งตัวหมายจะเข้ามาตะกุยหน้าหลินเฟยด้วยความแค้นเคืองสุดขีด "นังสารเลว หลินเฟย! แกมันตัวหายนะ แกแอบทำบัญชีปลอมขึ้นมาใช่ไหม แกคิดจะทำลายพวกเราให้พินาศ!" หมับ! มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กคว้าจับข้อมือของเฉินเหมยไว้กลางอากาศ แรงบีบมหาศาลทำให้นางร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด เฉินหานปรายตามองญาติผู้พี่ด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองขยะเปียกชิ้นหนึ่งบนพื้นถนน "ระวังปากของเธอให้ดี เฉินเหมย" เฉินหานเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "การขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ทหาร และการกล่าวหาภรรยาผมอย่างไร้หลักฐาน มีโทษหนักพอกัน อยากจะลองเพิ่มข้อหาเข้าไปอีกกระทงไหม?" จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปของทางการก็ดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าบ้าน ร่างของเจ้าหน้าที่สารวัตรทหารและเจ้าหน้าที่ฝ่าย 3 (ปราบปรามการทุจริต) ในชุดเครื่องแบบเต็มยศก้าวเข้ามาสมทบตามคำสั่งด่วน พวกเขายืนตรงทำความเคารพเฉินหานก่อนจะหันไปมองเป้าหมายตามเอกสารในมือ "จับกุมตัวผู้ต้องสงสัยทั้งหมดในข้อหายักยอกทรัพย์สินทางราชการและคอร์รัปชัน นำตัวไปสอบสวนที่กองบัญชาการเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าชุดปฏิบัติการออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ความโกลาหลอลหม่านบังเกิดขึ้นในพริบตา เสียงร้องคร่ำครวญขอความเมตตา เสียงด่าทอสาปแช่ง และเสียงดิ้นรนขัดขืนดังระงมไปทั่วบ้านตระกูลเฉิน เฉินเหมยถูกเจ้าหน้าที่หญิงล็อกตัวใส่กุญแจมือ ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบูดเบี้ยวเปื้อนคราบน้ำตาและน้ำหมึกจากเอกสารที่นางพยายามทำลายทิ้งแต่ไม่สำเร็จ นางหันมามองหลินเฟยด้วยสายตอาฆาตมาดร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "หลินเฟย! แกจำไว้! แกจะต้องไม่ตายดี!" เสียงกรีดร้องของเฉินเหมยค่อยๆ เบาลงเมื่อร่างของนางถูกดันตัวขึ้นรถจี๊ปทหารคันเก่ง ประตูรถปิดลงพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความสะอาดสะอ้านที่ถูกชำระล้างด้วยอำนาจและความเด็ดขาด หลินเฟยถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ความอึดอัดคับแค้นที่สุมอยู่ในอกตั้งแต่ชาติที่แล้วได้รับการสะสางไปได้ก้าวใหญ่ ความรู้สึกพึงพอใจอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่นางยังไม่ทันได้พักหายใจ เฉินหานก็หันกลับมาหาภรรยาคนสวย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยจนแทบหยดย้อย "เหนื่อยไหมครับ?" มือหนายื่นมาปัดปอยผมที่เคลียแก้มเนียนของนางออกอย่างเบามือ น้ำเสียงทุ้มนุ่มอบอุ่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ "คนพวกนั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้ไม่มีใครกล้ารังแกเธออีก" หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ นางส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "ใครบอกว่าฉันเหนื่อยกันล่ะคะคุณทหาร? แค่นี้ยังสนุกไม่พอด้วยซ้ำ... ว่าแต่ งานจัดการคนเสร็จแล้ว ท้องของฉันเริ่มส่งเสียงประท้วงแล้วสิคะ วันนี้คุณสามีสุดหล่อจะทำเมนูอะไรให้ฉันกินเป็นรางวัลฉลองชัยชนะครั้งนี้ดีล่ะคะ?" เฉินหานหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนตามใจ "ตามใจคุณภรรยาเลยครับ วันนี้ผมเตรียมซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษที่คุณชอบไว้ในห้องครัวแล้ว รับรองว่ากลิ่นหอมต้องลอยไปไกลจนคนข้างบ้านน้ำลายสอแน่นอน" ทั้งสองเดินเคียงคู่กันกลับเข้าไปในตัวบ้านบรรยากาศอบอุ่นและหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของความสุขและความสำเร็จ ทว่า... ในขณะที่หลินเฟยกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาลิ้มรสอาหารจานเด็ดบนโต๊ะ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าต่างเบาๆ แต่รัวเร็วกลับดังขึ้นขัดจังหวะ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! หลินเฟยชะงักมือที่กำลังจะคีบชิ้นเนื้อหมู เฉินหานขมวดคิ้วมุ่นลุกขึ้นไปแง้มผ้าม่านมองออกไปด้านนอก ทันใดนั้น สีหน้าของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดกลับเผือดสีลงเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้ที่มาเยือนยามวิกาลหาใช่ชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นบุรุษลึกลับในชุดสูทสากลสมัยใหม่ที่ก무สวมหมวกปีกกว้าง พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มประทับตราลับสุดยอดจากเมืองหลวง ซึ่งยื่นนามบัตรทองคำเปล่งประกายระยิบระยับเข้ามาผ่านช่องประตู... นามบัตรที่ระบุชื่อของบุคคลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดหุ้นเซี่ยงไฮ้คนที่หลินเฟยคิดว่าชาตินี้ไม่มีวันได้เจออีกแล้ว! เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับคู่สามีภรรยาคู่นี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!