เริ่มโปรเจกต์ทำโรงงานเล็กๆ

“ถ้าเรายังมัวแต่ขายส่งของกระจุกกระจิกตามตลาดมืดแบบนี้ อีกสิบปีก็ไม่มีทางรวยระดับเปลี่ยนโครงสร้างสังคมได้หรอกครับ เฉินหาน” หลินเฟยโยนเครื่องคิดเลขลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบของมันดังสนั่นท่ามกลางความเงียบในยามค่ำคืน เธอจ้องมองแผ่นกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวเลขรายรับรายจ่ายที่เธอจดบันทึกไว้ด้วยลายมือประณีต ดวงตาของเธอไม่ได้มองแค่ตัวเลขกำไร แต่มองเห็นเส้นกราฟของอนาคตที่เธอเคยอ่านมันอย่างทะลุปรุโปร่งในชาติก่อน เฉินหานที่กำลังขัดรองเท้าบูททหารอยู่ชะงักมือ เขาวางแปรงลงแล้วขยับเข้ามาใกล้ภรรยา กลิ่นจางๆ ของยาขัดรองเท้าผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นขึ้นทันตา “ผมเชื่อในสายตาคุณเสมอ หลินเฟย หากคุณอยากขยับขยาย ผมก็พร้อมจะเป็นแรงงานชั้นดีให้คุณ ไม่ว่าคุณจะสั่งให้ผมไปตัดไม้ สร้างโรงเรือน หรือแม้แต่ไปกว้านซื้อวัตถุดิบ ผมทำได้ทั้งนั้น” “ไม่ใช่แค่แรงงานครับ แต่คุณคือหุ้นส่วนชีวิต” หลินเฟยยิ้มมุมปาก เธอลุกขึ้นเดินไปที่มุมห้อง มิติลับของเธอมีวัตถุดิบและอุปกรณ์ที่เธอเตรียมไว้ล่วงหน้าจากการ ‘ย้อนเวลา’ มาล่วงหน้า “โรงงานของเราไม่จำเป็นต้องใหญ่โตในตอนเริ่ม แต่ต้องมี 'คุณภาพ' ที่หาตัวจับยากในยุคนี้ เราจะทำอาหารแห้งและเครื่องปรุงรสสูตรพิเศษ บรรจุหีบห่อให้ดูดีเกินหน้าเกินตาของตลาดมืดทั่วไป” เฉินหานมองดูภรรยาที่กำลังหยิบเอาส่วนผสมแปลกตาออกมาจากอากาศธาตุ (ในสายตาของเขา มันคือความสามารถพิเศษที่เขาสาบานว่าจะรักษาเป็นความลับสุดยอด) เขาไม่ได้ถามซักไซ้ แต่เขากลับถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมตัว “ถ้าอย่างนั้นเราจะเริ่มที่อะไรก่อนดีครับ?” “พริกป่นคั่วสูตรลับผสมกับน้ำมันพริกเผาตำรับโบราณของตระกูลหลินไงครับ” หลินเฟยหยิบพริกแห้งเกรดเอออกมา “คนในยุคนี้ยังไม่รู้จักรสสัมผัสที่ซับซ้อน เราจะทำมันให้เป็น 'สินค้าฟุ่มเฟือย' ที่ใครๆ ก็อยากได้ไปติดบ้าน” คืนนั้นทั้งคู่ไม่ได้หลับได้นอน กลิ่นพริกคั่วหอมฟุ้งกระจายไปทั่วบ้านไม้เก่าๆ แต่มันไม่ใช่กลิ่นฉุนกึกเหมือนการคั่วพริกทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นหอมหวลยั่วน้ำลายที่มีกลิ่นของถั่วคั่ว กลิ่นเครื่องเทศลับ และความมันวาวของน้ำมันที่เคี่ยวจนได้ที่ ขณะที่กำลังวุ่นวายกับการบรรจุขวดแก้วที่เธอแอบเอาออกมาจากมิติ เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นในยามวิกาล—มันเป็นจังหวะเคาะที่คุ้นเคย เฉินเหมย! ลูกพี่ลูกน้องตัวดีที่เคยโกงสมบัติเธอไปในชาติก่อน กำลังยืนอยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าอาบไปด้วยคราบน้ำตา “พี่หลินเฟย... พี่ช่วยเหมยด้วยเถอะนะ ที่บ้านเหมยไม่มีอะไรกินเลย แม่ก็ป่วยหนัก” เฉินเหมยแสร้งทำเป็นโศกเศร้า แต่สายตาของหลินเฟยนั้นเฉียบคมเกินกว่าจะถูกตบตา เธอเห็นแววตาที่เหลือบมองมายังห้องครัวที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอดออกมา หลินเฟยขวางประตูไว้ด้วยท่าทางเรียบเฉย “เสียใจด้วยนะเฉินเหมย แต่พอดีคืนนี้เราทำของเสียไปเยอะ กลิ่นที่เธอได้กลิ่นน่ะ คือของที่ทำทิ้งแล้วทั้งนั้น อีกอย่าง... ที่นี่ไม่มีอะไรให้เธอหรอก นอกจากความว่างเปล่า” “พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง! พี่มีกินมีใช้ แต่ปล่อยให้ญาติพี่น้องหิวโหยงั้นหรือ!” เฉินเหมยแผดเสียงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าว แต่ทว่า เฉินหานเดินมายืนซ้อนหลังภรรยา ร่างกายกำยำของเขาสร้างแรงกดดันจนเฉินเหมยต้องถอยกรูด “กลับไปเถอะครับ” เฉินหานเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “อย่าให้ผมต้องใช้มาตรการทางทหารกับคนในตระกูลเลย” เมื่อเฉินเหมยล่าถอยไปอย่างแค้นเคือง หลินเฟยหันมามองสามีด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและชื่นชม “จัดการได้ดีมากครับ คุณทหารของฉัน” “งานของเราสำคัญกว่าคนพรรค์นั้นครับ” เฉินหานหยิบขวดพริกเผาขวดแรกขึ้นมาดู “คุณว่าล็อตแรกนี้ เราจะเอาไปเสนอใครก่อนดี?” หลินเฟยหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เธอเขียนชื่อร้านค้าใหญ่ในเมืองที่เธอเคยศึกษาข้อมูลหุ้นไว้ “พรุ่งนี้เราจะเอาไปเสนอ ‘เถ้าแก่จาง’ เจ้าของร้านอาหารที่คุมตลาดการค้าในย่านนี้ ถ้าเขาได้ชิม... เขาจะรู้ว่าชีวิตของเขาและกำไรในอนาคตอยู่ในมือเรา” รุ่งเช้าขณะที่แสงอาทิตย์เพิ่งเริ่มจับขอบฟ้า ทั้งสองเดินทางเข้าเมืองพร้อมลังไม้ที่ดูธรรมดา แต่เมื่อเปิดออก กลิ่นหอมของน้ำมันพริกเผาสูตรลับก็ตีขึ้นจมูกเถ้าแก่จางจนเขาต้องวางตะเกียบลงทันที เขาลิ้มรสเพียงนิดเดียว ดวงตาที่เคยขุ่นมัวด้วยความเหนื่อยล้าจากการค้าขายก็เบิกกว้างขึ้น “นี่มันรสชาติอะไรกัน... ทำไมถึงหอมลึกขนาดนี้!” เถ้าแก่จางมองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “พวกคุณต้องการเท่าไหร่? ล็อตแรกผมเหมาหมด! และถ้ามีล็อตสอง... ผมยินดีเซ็นสัญญาผูกขาดกับพวกคุณ!” หลินเฟยยิ้มรับ เธอไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่ในขณะที่กำลังจะยื่นมือไปทำสัญญานั้น เสียงตะโกนที่หน้าประตูร้านอาหารก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับใบแจ้งหนี้ปลอม! “เถ้าแก่จาง! ร้านนี้ติดหนี้ค่านายหน้ากับพวกเราอยู่ ถ้าไม่อยากให้โรงครัวพัง... ก็อย่าเพิ่งรีบทำสัญญาขายของกับพวกเด็กใหม่!” เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดเริ่มต้นของอาณาจักรธุรกิจในครั้งนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!