อุปสรรคด้านวัตถุดิบ

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเซรามิกบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปื้อนกระดาษสัญญาซื้อขายที่กางอยู่เบื้องหน้า "พวกแกกล้าดียังไงถึงปฏิเสธสัญญาของตระกูลเฉิน! รู้ไหมว่าโรงงานแปรรูปอาหารของเราป้อนสินค้าให้ทั้งอำเภอ ถ้าไม่มีวัตถุดิบจากไร่ของพวกแกมาส่งตามกำหนด ความเสียหายที่เกิดขึ้นพวกแกชดใช้สิบชาติก็ไม่หมด!" เสียงแหลมสูงของเฉินเหมยดังแผดก้องไปทั่วห้องรับรองของสหกรณ์การเกษตร แววตาของนางเต็มไปด้วยความริษยาและอำนาจมืดที่พยายามกดขี่ข่มเหงผู้คน นางจ้องมองหลินเฟยด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลังจากแผนการหลายครั้งพังทลายลงด้วยน้ำมือของสามีภรรยาคู่นี้ นางจึงใช้เส้นสายบีบบังคับเครือข่ายซัพพลายเออร์ทั้งหมดในเขตภาคเหนือไม่ให้ส่งแป้งสาลีและผักสดเกรดพรีเมียมให้แก่โรงงานของหลินเฟย หลินเฟย นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับมุมปากเบาๆ ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่มีค่าให้ใส่ใจ ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยิ่งทำให้เฉินเหมยแทบคลั่ง "ชดใช้สิบชาติอย่างนั้นหรือครับคุณเฉินเหมย?" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ "แปลกเสียจริงนะครับ ทั้งที่สัญญาซื้อขายระหว่างสหกรณ์กับไร่ของเราถูกยกเลิกไปตั้งแต่อาทิตย์ก่อนด้วยเหตุผลที่ว่า 'สินค้าไร่เราคุณภาพต่ำเกินไป' แต่ทำไมตอนนี้คุณถึงดิ้นรนวิ่งวุ่นวิ่งเต้นส่งคนมาสกัดกั้นรถขนส่งของผมที่หน้าหมู่บ้านเสียล่ะครับ หรือว่าแป้งสาลีเกรดพรีเมียมที่ไร่ 'ซินเฟิง' ของพวกเราผลิต ออกมาขายดีจนพวกคุณกลัวว่าจะไม่มีปัญญาหาวัตถุดิบมาแข่งในตลาดกันแน่?" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้หน้าของเฉินเหมยเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับม่วง นางกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก "นังสารเลว หลินเฟย! แกอย่ามาปากดีนะ คิดว่ามีสามเป็นทหารยศใหญ่แล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ? บอกไว้ก่อนเลยว่าต่อให้แกมีปีกบินได้ แกก็ไม่มีทางหาซื้อแป้งสาลีคุณภาพดีในมณฑลนี้ได้แม้แต่กระสอบเดียว!" ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนถึงขีดสุด ประตูไม้สักของห้องรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของ เฉินหาน ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที เขาสวมหมวกทหารเอียงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกวาดมองเฉินเหมยและพรรคพวกด้วยสายตาราวกับมองซากศพไร้ค่า เฉินหานเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างภรรยาโดยสัญชาตญาณ มือใหญ่หนาวางลงบนพนักเก้าอี้ที่หลินเฟยนั่งอยู่ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของและพร้อมจะปกป้องนางจากทุกสิ่งในโลกใบนี้ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจ "ภรรยาผมพูดคำไหนคือคำนั้น ถ้าคุณคิดจะใช้วิธีสกปรกตัดกำลังเราในตลาด ผมเกรงว่าคุณคงต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาให้ดี... เพราะกองกำลังโลจิสติกส์ที่ผมดูแลอยู่ กำลังขาดแคลนพื้นที่ตรวจสอบคลังสินค้าผิดกฎหมายพอดี ไม่ทราบว่าโกดังสำรองของคุณเฉินเหมยสนใจจะให้ทางเราเข้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยสักหน่อยไหมครับ?" ประโยคนั้นทำให้สีหน้าของเฉินเหมยซีดเผือดลงทันที นางรู้ดีว่าอำนาจมืดที่ครอบครัวตนเองใช้อยู่เบื้องหลังนั้นย่อมไม่สะอาดสะอ้าน หากกองทัพเข้ามาตรวจสอบจริงๆ มีหวังได้เข้าไปนอนในคุกทหารจนลืมวันลืมคืนเป็นแน่ นางถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วพาพรรคพวกวิ่งหนีออกจากห้องไปราวกับสุนัขจนตรอก เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป หลินเฟยก็ถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้คลั่งรักที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าจากยักษ์มารเป็นลูกหมาตัวโตแสนเชื่องทันที เฉินหานรีบยื่นกระติกน้ำร้อนที่พกติดตัวมาตลอดให้ภรรยาดื่ม พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว "เหนื่อยไหมครับคนดี? ปล่อยให้คนพวกนี้มาทำให้คุณอารมณ์เสียได้... เดี๋ยวผมจัดการเรื่องขนส่งเอง รับรองว่าวัตถุดิบทั้งหมดจะถึงมือคุณภายในคืนนี้แน่นอนครับ" หลินเฟยรับกระติกน้ำมาจิบแก้คอแห้ง รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้กังวลเรื่องวัตถุดิบขาดแคลนเลยแม้แต่น้อย เพราะในมิติเก็บของลับของนางยังมีแป้งสาลีเกรดทิพย์ที่ผลิตจากเมล็ดพันธุ์ยุคศตวรรษที่ 21 ซ่อนอยู่เป็นภูเขาเลากา เพียงแค่ยังไม่อยากเอาออกมาใช้โต้งๆ เพื่อตบตาคนภายนอกเท่านั้น การที่คู่แข่งพยายามสกัดกั้นในครั้งนี้ กลับกลายเป็นโอกาสดีที่ทำให้นางได้คัดกรองคู่ค้าและเตรียมเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม "ไม่ต้องกังวลหรอกครับพี่หาน ผมไม่ได้เหนื่อยเลยสักนิด... กลับรู้สึกสนุกเสียอีกที่ได้ดูละครลิงราคาถูกพวกนั้น" หลินเฟยเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้สามีอย่างรักใคร่ "แต่อย่างที่คุณว่า วัตถุดิบสำรองที่เราสั่งล็อตใหญ่กำลังจะมาถึงคลังสินค้าเย็นนี้... ผมเตรียมเมนูพิเศษไว้ฉลองชัยชนะถ้าล็อตนี้ผ่านฉลุยด้วยนะ" "เมนูอะไรหรือครับ?" เฉินหานตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง เพราะทุกครั้งที่ภรรยาลงมือเข้าครัว อาหารที่ได้ไม่เพียงแต่อร่อยล้ำจนคนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลาย แต่ยังเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มพองโต "บะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับน้ำซุปสมุนไพรตุ๋นเคี่ยวข้ามคืน เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มทำมือสดๆ ราดด้วยน้ำมันพริกเผาหอมกรุ่น ที่คุณชอบทานไงครับ" หลินเฟยกระซิบข้างหูเบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวนางทำให้เฉินหานแทบอยากจะรวบเอวบางเข้าหาตัวเสียเดี๋ยวนั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังปังๆ ก็ขัดจังหวะขึ้น ตามด้วยเสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงของคนงานหนุ่มวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง "คุณหลินครับ! หัวหน้าเฉินครับ!แย่แล้วครับ! รถบรรทุกสินค้าล็อตใหญ่ที่กำลังวิ่งมาจากหมู่บ้านทางเหนือ... จู่ๆ ก็ยางแตกพร้อมกันทั้งสี่คันกลางถนนลูกรังสายเปลี่ยว แถมตอนนี้มีกลุ่มชายฉกรรจ์สวมหน้ากากนับสิบคนพร้อมอาวุธครบมือ กำลังเข้าล้อมรถขนส่งและพยายามจุดไฟเผาสินค้าทั้งหมดแล้วครับ!" เฉินหานขมวดคิ้วแน่น แววตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที หลินเฟยหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบดุจเพชรฉายประกายความเยือกเย็น นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนชายเสื้อเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลังจนเฉินหานยังต้องหันมามอง "จุดไฟเผางั้นรึ... ดูท่าทางว่าคนตระกูลเฉินจะยังไม่เข็ดหลาบสินะครับ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้... เราคงต้องไปเยี่ยมเยียนพวกเขา 'อย่างเป็นทางการ'เสียหน่อยแล้วล่ะครับพี่หาน" เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ