การค้าขายก้าวแรก

เสียงกระแทกกระทั้นของถังไม้สนที่วางลงบนพื้นดินแห้งผากดังปึกใหญ่ เรียกสายตาสมเพชเวทนาจากเหล่าชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบลานตากเมล็ดพืชได้เป็นอย่างดี "หลินเฟย เจ้าคิดจะทำเรื่องน่าขายหน้าไปถึงไหนกัน? เอาข้าวของเก่าเก็บพวกนี้มากองประจานกลางหมู่บ้าน คิดว่าจะมีใครหน้ามืดตามัวซื้อของไร้ค่าของเจ้าไปกินหรือไง?" เสียงแหลมสูงที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร เฉินเหมย ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตา ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มสะใจ นางจ้องมองห่อผ้ากระสอบสีตุ่นที่หลินเฟยเพิ่งแกะออกเผยให้เห็นสินค้าภายในด้วยแววตาราวกับกำลังมองเศษขยะมูลฝอย หลินเฟยไม่แม้แต่จะชายตามองญาติผู้พี่ตัวแสบผู้นั้น มือเรียวบางที่ผ่านการทำงานหนักมาทั้งชีวิตในชาติก่อน บัดนี้กำลังจัดเรียงสินค้าชิ้นแรกอย่างใจเย็นและมั่นคง ในมิติลับของเขามีสมบัติล้ำค่าจากยุคสมัยใหม่และสินค้าหายากที่คนยุค 80 ไม่มีทางหาได้ด้วยวิธีปกติ แต่วันนี้... เขาเลือกที่จะปล่อยของล็อตแรกเป็น "แป้งสาลีเนื้อละเอียดพิเศษ" และ "น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์" ที่บรรจุในห่อกระดาษอย่างประณีต สินค้าทั้งสองอย่างนี้ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและมีการปันส่วนอย่างเข้มงวด มันคือทองคำเปลวดีๆ นี่เอง "ของไร้ค่าหรือมีค่า เดี๋ยวเราจะได้รู้กันครับ คุณเฉินเหมย" หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคมกริบฉายแววเยือกเย็นจนเฉินเหมยเผลอผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวบางนั้นช่างน่ากลัวเสียจนนางรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งนาแห้งแล้ง ชาวบ้านบางคนกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในยุคสมัยที่ทุกอย่างต้องใช้คูปองแลกซื้อ การมีสินค้าหลุดรอดออกมาขายใต้โต๊ะเช่นนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ แม้จะมีความเสี่ยง แต่ความหิวโหยและอยากลิ้มรสของดีก็มีมากกว่า ในขณะที่หลินเฟยกำลังชั่งใจว่าจะเริ่มเปิดการเจรจากับลูกค้ารายแรกอย่างไร ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างฝูงชนอย่างเงียบเชียบ เฉินหาน กวาดสายตาคมปลาบดุดันมองรอบบริเวณเพียงครั้งเดียว บรรยากาศที่อื้ออึงก็เงียบเสียงลงทันทีอย่างไร้ซุ่มเสียง สามีหนุ่มผู้ไม่ค่อยพูดจาแต่การกระทำชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เดินตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่เคียงข้างหลินเฟย มือหนาเอื้อมไปหยิบห่อกระดาษบรรจุน้ำตาลทรายขาวขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะหันไปสบตาภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจอย่างล้นปรี่ "ถ้าใครกล้าหาเรื่องภรรยาผมอีกแม้แต่คำเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเรียบเรื่อย แต่มันกลับทรงอานุภาพมากพอที่จะทำให้ทุกคนในที่นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เฉินหานไม่เพียงแต่ยืนเป็นโล่กำบังให้หลินเฟย แต่เขายังช่วยกางแขนออกเล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้ใครเข้ามาประชิดตัวภรรยา หลินเฟยแอบอมยิ้มบางๆ ในใจ ความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาในอก ชาติน่อนเขาโง่เขลาปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ต้องจมปลักอยู่กับความเสียใจ แต่วันนี้... เมื่อเขาย้อนเวลากลับมาพร้อมโอกาสแก้ตัว ทั้งความมั่งคั่งและหัวใจของสามีผู้นี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด "เอาล่ะครับ ทุกท่าน... ของดีราคาชาวบ้าน ไม่ต้องใช้คูปอง แค่เงินสดเท่านั้น แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดทำซาลาเปานุ่มฟู และน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ มีจำนวนจำกัดนะครับ หมดแล้วหมดเลย" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานน่าฟัง เรียกความสนใจจากแม่บ้านหลายคนที่ยืนลังเลอยู่รอบนอกให้เริ่มขยับเข้ามาใกล้ทีละน้อย ทันใดนั้นเอง หญิงวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานสวมเสื้อคลุมกันหนาวเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านก็เบียดฝูงชนเข้ามา นางคือน้าชุนผู้กว้างขวางในตลาดมืด หลินเฟยจำแววตาคู่นี้ได้แม่นยำ นางคือนักเก็งกำไรตัวยงในยุคนี้ น้าชุนก้มลงมองห่อสินค้า หยิบขึ้นมาพิสูจน์กลิ่นและสัมผัสอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟยด้วยรอยยิ้มกริ่มที่มุมปาก "เจ้าหนูหลิน ของเจ้านี่... คุณภาพดีเกินคาดจริงๆ สินค้าแบบนี้ ข้าเหมาหมดนี่ในราคาพิเศษ เจ้าว่าอย่างไร?" น้าชุนเอ่ยกระซิบเสียงเบาอย่างมีชั้นเชิง หลินเฟยมองหน้าน้าชุนนิ่ง รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นที่ริมฝีปาก เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสทองในการสร้างเครือข่ายธุรกิจใต้ดินก้าวแรก ทว่า... ในจังหวะที่หลินเฟยกำลังจะเอ่ยปากตกลงนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตรวจการตลาดท้องถิ่นพร้อมเสียงตะโกนก้องก็ดังแหวกอากาศเข้ามาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน "เฮ้ย! ตรงนั้นทำอะไรกัน! มีการซื้อขายผิดกฎหมายหรืองดเว้นคูปองงั้นเรอะ จับตัวคนขายไว้!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "ย้อนเวลาไปรวยด้วยหุ้น อดีตที่เคยเน่าเฟะข้าจะขอขยี้เอง" ตอนที่ 6 นี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ