แผนร้ายของเฉินเหมย

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางฝุ่นตลบในตลาดมืด ขัดจังหวะความชุลมุนของการตรวจค้นสินค้าเถื่อนได้อย่างชะงักงัน "เจ้าหน้าที่รัฐมาแล้ว! แยกย้าย!" เสียงตะโกนโกลาหลดังขึ้นพร้อมกับฝูงชนที่วิ่งแตกฮือเหมือนแตนแตกแตกัง แต่หลินเฟยกลับยืนนิ่งสงบราวกับยืนอยู่ท่ามกลางกระแสลมวน เธอมือขวาจับปีกหมวกแก๊ปให้เข้าที่ ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณนักเก็งกำไรที่ผ่านสมรภูมิหุ้นมาโชกโชน ในมิติลับของเธอ สินค้าล็อตใหญ่ถูกเก็บกวาดเข้าพื้นที่ปลอดภัยอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเข่งผักกาดขาวและมันเทศธรรมดาไม่กี่หัวที่วางอยู่บนแผงตบตา ทว่า ในวินาทีที่ความวุ่นวายกำลังพروกพราก ร่างระหงของใครคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวหลินเฟยอย่างจงใจ "พี่หลินเฟย! ระวังตัวด้วยค่ะ! โอ้... ทำไมท่านถึงมาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าตรงนี้เล่า!" เสียงแหลมสูงที่แสร้งทำเป็นตกอกตกใจจนตัวสั่นเทานั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน... เฉินเหมย ลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษนั่นเอง เธอก้าวเข้ามาคว้าแขนเสื้อของหลินเฟยไว้แน่น พร้อมกับจงใจเบียดร่างเข้าหาชายหนุ่มแปลกหน้าในเครื่องแบบรุ่ยร่ายที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ซึ่งเป็นพวกอันธพาลประจำตลาดมืดที่เธอจ้างมา หลินเฟยหรี่ตาลงทันที สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่ากราฟแท่งเทียนวิ่งชนเพดาน *ฮึ่ม... เล่นไม้ตายนี้เลยสินะ กะจะทำลายชื่อเสียงฉันให้ป่นปี้ในคราวเดียวเลยใช่ไหม?* "เฉินเหมย เธอแหกปากโวยวายอะไรของเธอ เสียงดังยิ่งกว่าเป็ดถูกเชือดคอเสียอีก" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความเยียบเย็นจนเฉินเหมยชะงักไปชั่วขณะ "พี่พูดจาแบบนี้หมายความว่าอย่างไรคะ!" เฉินเหมยบีบน้ำตาอย่างรวดเร็วจนน่าทึ่ง เธหันไปโวยวายใส่เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบที่กำลังเดินเข้ามาสมทบพอดี "ท่านเจ้าหน้าที่ค่ะ! โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ชาวบ้านด้วยเถอะค่ะ ผู้หญิงคนนี้แต่งงานมีสามีเป็นถึงนายทหารผู้ทรงเกียรติ แต่กลับแอบลักLอบมาพบปะชายชู้ในตลาดมืด แถมยังลักลอบค้าขายสินค้าผิดกฎหมายอีกต่างหาก! ฉันเห็นกับตาตัวเองเลยค่ะว่าพวกเขากำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่!" สิ้นคำพูดอันใส่ร้ายป้ายสี ฝูงชนที่ยังไม่ทันวิ่งหนีไปไหนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮากันขึ้นมาทันที สายตานับสิบคู่มองตรงมาที่หลินเฟยด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเคลือบแคลงสงสัย ในยุคสมัยที่ศีลธรรมอันเคร่งครัดคือกรอบกักขังผู้คน ข่าวลือเรื่องชู้สาวอาจหมายถึงการถูกประจานประณามจนแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่ เจ้าหน้าที่นายหนึ่งขมวดคิ้วมุ่น เดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยเสียงเข้ม "จริงอย่างที่แม่หนูนี่พูดหรือเปล่า? ส่งบัตรประชาชนมาตรวจสอบ เดี๋ยวนี้!" หลินเฟยไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเยือกเย็นเสียจนเฉินเหมยที่ยืนมองอยู่ถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "ท่านเจ้าหน้าที่คะ โปรดใช้วิจารณญาณด้วยค่ะ" หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงฉะฉาน ชัดถ้อยชัดคำ "ผู้หญิงคนนี้อ้างว่าเห็นกับตา แต่ในขณะที่ตลาดมืดกำลังชุลมุนวุ่นวายเพราะเสียงตะโกนตรวจค้น คนปกติเขาวิ่งหนีเอาตัวรอดกันทั้งนั้น แต่เธอกลับวิ่งพุ่งเข้ามาหาฉันพร้อมกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ แถมยังมีบทพูดเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างคล่องแคล่วราวกับซ้อมละครเวทีมาแรมเดือน... ช่างเป็นความบังเอิญที่น่าประทับใจเสียจริงนะคะ" หลินเฟยหันขวับไปจ้องหน้าชายแปลกหน้าที่เฉินเหมยจ้างมา สายตาดุดั่งพญาเหยี่ยวจ้องทะลุทะลวงเข้าไปในจิตใจของอีกฝ่ายจนชายคนนั้นหน้าซีดเผือด หลบตาแทบไม่ทัน "ว่าอย่างไรล่ะพ่อหนุ่ม? เมื่อกี้เธอบอกว่าเรากอดรัดฟัดเหวี่ยงกันใช่ไหม? งั้นลองบอกฉันซิว่า เสื้อแจ็คเก็ตที่ฉันใส่มีกระดุมกี่เม็ด และฉันใส่รองเท้าสีอะไร?" ชายแปลกหน้าอ้าปากพะงาบๆ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาเหลือบมองเฉินเหมยด้วยความลิบลับ เพราะความจริงแล้วเขายังไม่ทันได้แตะต้องตัวหลินเฟยเลยด้วยซ้ำ แค่ได้รับเงินมัดจำมาเพื่อทำตามแผนที่วางไว้เท่านั้น "ฉัน... ฉัน..." "ตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะ!" หลินเฟยเสียงกร้าวขึ้น บรรยากาศรอบตัวกดดันจนคนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ "การใส่ร้ายป้ายสีทหารหาญผู้ปกป้องประเทศ และสร้างความเสื่อมเสียให้แก่ภรรยาข้าราชการ มีโทษทางอาญาฐานหมิ่นประมาทและแจ้งความเท็จนะคุณท่านเจ้าหน้าที่! แบบนี้ต้องปรับและจำคุกสถานเดียว!" เจ้าหน้าที่รัฐหันขวับไปมองหน้าเฉินเหมยและชายแปลกหน้าทันที สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นท่าทีมั่นอกมั่นใจของหลินเฟย "เอ่อ... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!" เจ้าหน้าที่เริ่มลังเล เฉินเหมยหน้าถอดสี รีบโพล่งขึ้นมาแก้ตัวเสียงสั่น "ทะ... ท่านเจ้าหน้าที่อย่าไปหลงเชื่อเธอนะคะ! ยัยนี่มันเป็นปีศาจต้มตุ๋น!" ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... "โครม!" เสียงถีบประตูไม้ของโกดังร้างด้านหลังตลาดดังสนั่นหวั่นไหว แรงปะทะรุนแรงจนบานประตูพังกระเด็นหลุดจากวงกบ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควัน รัศมีคุกคามแผ่ซ่านไปทั่วรัศมีสิบเมตร ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้รอยยิ้ม ทว่าดวงตาดุจพญาเสือดาวคู่นั้นกำลังกราดมองทุกคนด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ "เฉินหาน?!" หลินเฟยอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหาภรรยาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ร่างสูงใหญ่กางแขนออกปกป้องหลินเฟยไว้ข้างหลังทันทีราวกับกำแพงเหล็ก ก่อนที่เขาจะปรายตามองเฉินเหมยและชายแปลกหน้าด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เฉินเหมยเห็นใบหน้าอันถมึงทึงของเฉินหานเข้าก็เข่าอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เฉินหานไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าลูกพี่ลูกน้องจอมเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของภรรยาเอาไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหลินเฟยสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่ระอุอยู่ข้างใน "ภรรยาผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง" เฉินหานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานก้องไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องเงียบกริบ "ส่วนเรื่องใส่ร้ายป้ายสีครอบครัวทหาร... เดี๋ยวเราไปคุยกันต่อที่สถานีตำรวจให้รู้เรื่อง!" หลินเฟยเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มผู้คลั่งรักและแสนซื่อสัตย์คนนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างอบอุ่น ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ทันใดนั้นเอง... ชายแปลกหน้าที่ถูกจ้างมาก็ชักมีดพกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความปรานี พุ่งเป้าหมายตรงมาที่เฉินหานด้วยความคลุ้มคลั่ง! "ระวัง!" หลินเฟยกรีดร้องออกมาสุดเสียง มือเรียวรีบควานหาขวดน้ำพริกสูตรลับเผ็ดร้อนจัดจ้านที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ จากมิติลับออกมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันอุปสรรคไปกับหลินเฟยและเฉินหานนะครับ!