อาหารมื้อแรกกับความประทับใจ

"ตระกูลเฉินของเราไม่ใช่ถังขยะนะหลินเฟย ของไร้ค่าพวกนี้เธอเอาเข้ามาในบ้านได้ยังไง!" เสียงแหลมเล็กบาดหูของป้าสะใภ้ดังแว่วมาจากลานบ้าน พร้อมกับเสียงโยนตะกร้าหวายกระแทกพื้นจนผักกาดขาวกระจายเกลื่อน หลินเฟยที่กำลังงละมุนอยู่กับการคัดเลือกเครื่องเทศในครัวชะงักมือเล็กน้อย มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะบางเบา สายตาคมกริบราวกับนักลงทุนที่กำลังมองหุ้นขยะใกล้เน่า รอยยิ้มนี้ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่มันคือความสุขุมของผู้ที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะพังพินาศด้วยมือของตัวเอง ในชาติต่อไป นางอาจจะเคยร้องไห้ฟูมฟายกับความไร้ยางอายเหล่านี้ แต่สำหรับวันนี้... ยุค 70 ที่กลิ่นอายความยากจนยังคละคลุ้ง นางมีทั้งมิติลับในห้วงจิตสำนึกที่มีคลังเสบียงระดับซูเปอร์มาร์เก็ต และที่สำคัญที่สุดคือนายทหารหนุ่มผู้ยืนตระหง่านราวกับภูเขาผาอยู่เบื้องหลัง เฉินหานก้าวเท้าฉับๆ ออกไปที่ลานบ้าน สีหน้าของเขานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ แต่แววตากลับคมกลาตันดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะไม่ได้ติดยศสูงส่งในตอนนี้ แต่ก็แผ่รังสีคุกคามจนป้าสะใภ้ที่กำลังยืนท้าวสะเอวถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยหลังไปสามก้าว "ของในตะกร้านั่น... ภรรยาผมเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อของเธอเอง ถ้าป้าไม่ชอบก็เชิญกลับบ้านไปครับ ประตูบ้านผมไม่ได้ต้อนรับคนไม่มีมารยาท" น้ำทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบขาดจนบรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบลงทันตาเห็น หลินเฟยเดินเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดก้าวออกมาจากห้องครัว ร่างเพรียวบางในชุดเรียบง่ายส่งยิ้มอ่อนโยนให้สามี แววตาคู่นั้นทอประกายความซาบซึ้งระคนขบขัน นางรู้ดีว่าเฉินหานเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก แค่เขาเอ่ยปากปกป้องนางต่อหน้าญาติผู้พี่ที่ชอบสูบเลือดสูบเนื้อ ก็คุ้มค่ากับการที่นางตัดสินใจเลือกเขาเป็นคู่ชีวิตในชาตินี้แล้ว "พี่หาน อย่าไปถือสาคนแก่เลยครับ ป้าสะใภ้คงหวังดีกลัวว่าพวกเราจะกินของไม่ดีเข้าไป... ว่าแต่ วันนี้ผมตั้งใจทำอาหารมื้อพิเศษไว้ต้อนรับคุณ ป้าสะใภ้จะอยู่ทานด้วยกันสักมื้อไหมล่ะครับ ถือว่ามาเป็นพยานว่าของในครัวผม 'ไร้ค่า' อย่างที่ปากว่าจริงหรือเปล่า" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ ทว่าแฝงความท้าทายไว้เต็มเปี่ยม ป้าสะใภ้หน้าเจื่อนลงถนัดตาเพราะกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยโชยออกมาจากเตาไฟเตะจมูกเข้าอย่างจัง มันไม่ใช่กลิ่นผักต้มเกลือจืดชืดเหมือนบ้านอื่น แต่มันคือกลิ่นหอมหวนของเครื่องเทศชั้นดีที่ผสมผสานกับเนื้อตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ จนเปื่อยนุ่ม เมื่อเห็นว่าป้าสะใภ้สะบัดหน้าหนีแล้วเดินหนีลับหายไปอย่างไร้ข้อแก้ตัว หลินเฟยก็อมยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจงานศิลปะตรงหน้าต่อ ภายในครัวอันคับแคบ หลินเฟยจัดการจุดไฟใส่เตาถ่านอย่างคล่องแคล่ว นางแอบหยิบเนื้อวัวสามชั้นคุณภาพเยี่ยมและเห็ดหอมป่าเกรดพรีเมียมออกจากมิติลับทีละน้อย พลางลงมือหั่นด้วยลีลาที่เฉียบคมและแม่นยำราวกับเชฟมิชลิน ไอร้อนจากเตาไฟสะท้อนใบีนวลเนียนระเรื่อ กลิ่นหอมของน้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมเจียมและขิงแก่โชยฟุ้งไปทั่วบริเวณกระตุ้นต่อมรับรสจนน่ากลัว เฉินหานยืนพิงกรอบประตูมองภรรยาเงียบๆ ดวงตาคมกริบทอดมองแผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ในใจของนายทหารหนุ่มผู้เคยผ่านความเป็นความตายมาโชคโชน กลับรู้สึกอบอุ่นจนน่าประหลาด หัวใจที่เคยด้านชาเพราะความยากลำบากและความโหดร้ายของเครือญาติ กลับถูกหลอมละลายด้วยรอยยิ้มและกลิ่นอายความอบอุ่นภายในบ้านที่หลินเฟยสร้างขึ้น "มองอะไรอยู่ครับ หน้าผมมีเขม่าควันติดอยู่หรือ?" หลินเฟยเอี้ยวตัวกลับมาพร้อมรอยยิ้มซุกซน นางใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผากเบาๆ ทำให้คราบเขม่าจางๆ ไปโดนแก้มขาวเนียนโดยไม่รู้ตัว กลายเป็นภาพที่น่าเอ็นดูจนคนมองหัวใจกระตุกวูบ เฉินหานก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนทำงานหนักยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มของภรรยาอย่างเบามือที่สุด สัมผัสนั้นอบอุ่นและแฝงความทะนุถนอมจนหลินเฟยถึงกับชะงัก ลมหายใจของนางสะดุดไปชั่วขณะเมื่อใบหน้าคมเข้มของสามีโน้มเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นดินปืนจางๆ "ไม่มี... แค่คิดว่าภรรยาผมเก่งเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ทำเอาแก้มใสของหลินเฟยแดงซ่านขึ้นมาทันที นางรีบผลักอกแกร่งเบาๆ ด้วยความเขินอาย "ไปจัดโต๊ะได้แล้วครับ อาหารเสร็จพอดี" บนโต๊ะไม้ตัวเก่ามีอาหารสามอย่างวางเรียงรายอย่างประณีต ได้แก่ เนื้อตุ๋นเห็ดหอมน้ำแดงสีสันน่ารับประทานที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ผัดผักกาดขาวใส่กุ้งแห้งตัวโต และซุปไก่ตุ๋นโสมยาจีนบำรุงกำลัง ทั้งหมดล้วนเป็นวัตถุดิบที่ดูเกินฐานะครอบครัวทหารชั้นผู้น้อยในยุคนี้ไปมากโข แต่เฉินหานไม่ได้เอ่ยปากซักถามสักคำ เขากลับเชื่อใจและพร้อมปกป้องทุกสิ่งที่ภรรยาทำเสมอ เมื่อตะเกียบไม้สัมผัสกับเนื้อวัวตุ๋นแล้วส่งเข้าปาก เฉินหานถึงกับนิ่งงัน รสชาติกลมกล่อมละมุนลิ้น ละลายในปากทันทีโดยไม่ต้องเคี่ยวซ้ำ ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารและปัญหาในค่ายมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยพลังงานและความอิ่มเอมที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง "อร่อยมาก..." เฉินหานเงยหน้าขึ้นมองภรรยา แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "ฝีมือเธอดีขนาดนี้ วันหลังเปิดร้านอาหารคงร่ำรวยยิ่งกว่าเศรษฐีในเมืองหลวงเสียอีก" หลินเฟยหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี นางคีบชิ้นเนื้อชิ้นโตใส่ถ้วยให้สามี "ถ้าคุณชอบ ผมจะทำให้อินกินทุกวันเลย... อนาคตเราอาจจะไม่ได้เป็นแค่เศรษฐีในเมืองหลวงหรอกนะพี่หาน แต่เราจะกุมชะตากรรมการเงินของประเทศนี้ไว้เลยทีเดียว" คำพูดติดตลกของนางแฝงความจริงจังที่เฉินหานสัมผัสได้ ทว่าก่อนที่บรรยากาศอันแสนหวานจะดำเนินต่อไป เสียงเคาะประตูรั้วบ้านอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับมีคนจงใจมาทำลายช่วงเวลาดีๆ *ปัง! ปัง! ปัง!* "เฉินหาน! หลินเฟย! ออกมาเดี๋ยวนี้! พวกแกกล้าดี Nไงถึงเอาของเน่าๆ มาสาดใส่หน้าแม่ฉัน!" เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของเฉินเหมย ลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมดังแผดลั่นทะลุกำแพงเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนกรูเข้ามาล้อมรอบบ้าน เฉินหานขมวดคิ้วมุ่น รังสีสังหารแผ่ออกมาจากร่างหนาทันที เขาวางตะเกียบลงช้าๆ เตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการปัญหาเรื้อรังนี้ให้จบสิ้น ทว่าหลินเฟยกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนของสามีไว้เบาๆ นางส่ายหัวน้อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกเจ้าแผนการ "ใจเย็นๆ ครับพี่หาน... ในเมื่อพวกเธอดอยมาหาเรื่องถึงที่ มีหรือที่นักลงทุนอย่างผมจะไม่เปิดโอกาสให้พวกนางได้ 'คายกำไร' คืนมาบ้าง?" หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินนำหน้าสามีออกไปเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำหน้าบ้าน โดยไม่รู้เลยว่า... การปรากฏตัวของแขกไม่速之客 (แขกไม่ได้รับเชิญ) คนสุดท้ายที่ก้าวตามหลังเฉินเหมยเข้ามา จะพลิกกระดานชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล! --- ขอขอบพระคุณรี้ดдерผู้ร่วมเดินทางสายเศรษฐีทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลาสัญญาว่าจะพาพอร์ตหุ้นและหัวใจของทุกท่านพุ่งทะยานไปด้วยกันในตอนหน้าครับ!