ค่ำคืนที่อันตราย

"ความโลภเป็นดาบสองคม... คุณน่าจะรู้ดีที่สุดนี่ครับ 'ท่านก오' จากตึกวานิชเมืองหลวง" เสียงกระซิบนั้นไม่เพียงแต่เยือกเย็น หากแต่ยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายของตลาดหุ้นยุคปัจจุบันที่หลินเฟยคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอยืนนิ่งเป็นรูปปั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อตระหนักว่า บุคคลตรงหน้าไม่ควรจะมารวมหัวอยู่ ณ ตรอกมืดเปลี่ยวหลังตลาดค้าส่งแห่งนี้ได้เลย การปรากฏตัวของ 'กо' คู่แข่งทางธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเล่นงานเธอยับเยินในชาติก่อน เร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสามปีเต็ม! ดวงตาคมกริบของชายแปลกหน้าภายใต้หมวกสักหลาดปีกกว้างโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาขยับกายเข้าไปประชิดจนหลินเฟยได้กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความอับชื้นของค่ำคืนในยุค 80 "ดูเหมือนคุณจะรู้เรื่องของผมมากเกินไปแล้วนะ แม่นางหลิน... ของในมิติลับของคุณ รวมถึงกราฟราคาหุ้นเหล่านั้น มันช่างหอมหวานเสียจนคนอดใจไม่ไหวจริงๆ" สิ้นเสียงคำรามต่ำ มือหนาหยาบกร้านดั่งคีมเหล็กก็พุ่งเข้าคว้าต้นแขนของหลินเฟยอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษฉกเหยื่อ แรงบิดมหาศาลทำให้กระดูกข้อต่อของเธอปวดแปลบ หลินเฟยกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากชาติก่อนที่ถูกคนกลุ่มนี้หักหลังแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง สัญชาตญาณนักลงทุนผู้ผ่านสนามรบการเงินมาโชกโชนสั่งให้เธอดีดตัวสวนกลับทันที เธอเหวี่ยงกระเป๋าผ้าใบหนาที่บรรจุสมุนไพรและเงินสดฟาดเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างเต็มแรง เสียงกระแทกดังตุบพร้อมกับเสียงสบถอย่างเจ็บปวดดังขึ้น ทว่าความต่างของพละกำลังทำให้เธอกลับเป็นฝ่ายเสียหลัก ร่างบางเซถลาไปชนกับกำแพงอิฐเก่าAผุพัง ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในความมืด "นังตัวแสบ! คิดจะเล่นตลกกับฉันเรอะ!" กоคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เงาดำทะมัดทะแมงเงื้อมือขึ้นเตรียมฟาดลงมาหมายจะสั่งสอนให้หลาบจำ หลินเฟยหลับตาลงเสี้ยววินาที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมดึงน้ำยาเคมีจากมิติพิเศษออกมาป้องกันตัว ทว่า... *เปรี้ยง!* เสียงราวกับฟาดสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางความเงียบสนิท ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมกระโชกวูบหนึ่งพัดผ่านหน้าผากของหลินเฟยไปอย่างเฉียดฉิว เมื่อเธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังกว้างที่เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กได้บังร่างของเธอไว้มิดชิด มือแกร่งของ 'เฉินหาน' บีบข้อมือของกоไว้แน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบ ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาดำขลับคู่นั้นเย็นชาและดุดันรากับพญามัจจุราชที่พร้อมจะปลิดชีพทุกคนที่กล้าแตะต้องดวงใจของเขา "มึง... มือสกปรกคู่ไหนที่บังAอาจมาแตะต้องภรรยาของกูวะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่ทุกพยางค์กลับหนักแน่นราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางอกของคู่ต่อสู้ กоหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน แม้เขาจะมีอิทธิพลทางธุรกิจ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัญชาตญาณดิบและการต่อสู้ประชิดตัวของทหารหาญผู้คลั่งรักภรรยา เขากลับกลายเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือ "เฉิน... เฉินหาน! แกมายุ่งอะไรด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ—" *ผวะ!* หมัดหนักอึ้งดั่งลูกตุ้มเหล็กซัดเข้าที่โหนกแก้มของกоเต็มแรงจนร่างลอยกระเด็นไปชนลังไม้ข้างทาง เสียงไม้แตกหักดังสนั่น เศษไม้กระจายเกลื่อน เฉินหานไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสตั้งตัว เขาก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "ภรรยาของกู กูยังไม่เคยกล้าทำร้ายแม้แต่ปลายนิ้ว แล้วมึงเป็นตัวเหี้ยอะไรถึงกล้ามาทำลับๆ ล่อๆ ลอบทำร้ายเมียกูในที่มืดแบบนี้!" เฉินหานคำรามลั่น ต่อยซ้ำเข้าไปที่ท้องน้อยอีกหนึ่งหมัดจนกоตัวงอเป็นกุ้ง กระอักเลือดออกมาคำโต ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนสติแทบหลุดลอย นายทหารหนุ่มสะบัดร่างนั้นทิ้งลงกับพื้นราวกับขยะเปียก ก่อนจะกวาดสายตาดุดันมองสมุนอีกสองคนที่แอบซ่อนอยู่ในเงาตึก เพียงแค่ปรายตามองด้วยจิตสังหารอันรุนแรง สมุนพวกนั้นก็พากันวิ่งหนีหายลับไปในความมืดอย่างไม่คิดชีวิต ความเงียบสงบกลับคืนสู่ตรอกแคบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของหลินเฟยที่ยังคงดังสั่นไหว เฉินหานรีบหันขวับมาหาภรรยาทันที รังสีอำมหิตเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาร้อนรนและห่วงใยจนแทบขาดใจ เขาคุกเข่าลงสำรวจร่างกายของเธออย่างละเอียดยิบ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสพวงแก้มเนียน "เฟยเฟย... น้องเจ็บตรงไหนไหมครับ? มันทำอะไรน้องรึเปล่า? บอกพี่สิ!" น้ำเสียงของเฉินหานสั่นเครือเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่มาช่วยช้าไป หลินเฟยส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก แม้หัวใจจะยังเต้นรัวด้วยความตกใจ แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของสามีก็ช่วยบรรเทาความหวกลัวลงได้หมดสิ้น เธอยื่นมือไปกุมมือหนาที่เปื้อนฝุ่นของเขาไว้แน่น "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย พี่หาน ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ" เธอลืมตัวเผลอใช้คำพูดคุ้นชิน แต่เฉินหานไม่ได้สนใจคำสรรพนามนั้น เขาดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอสูดดมกลิ่นหอมสะอาดเพื่อยืนยันว่าเธอยังปลอดภัยดี "ดีแล้ว... ดีเหลือเกินที่พี่ตามมาทัน ถ้าพี่มาช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว พี่คงไม่มีหน้าอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว" เสียงกระซิบพร่าเลือนของเฉินหานเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่สูญเสียภรรยาอันเป็นที่รัก หลินเฟยหลับตาลงซבוอกกว้าง ซึมซับความอบอุ่นและความมั่นคงที่ชายหนุ่มมอบให้ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะผ่อนคลาย สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษเอกสารแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของกоที่นอนสลบอยู่บนพื้น มันเป็นกระดาษบันทึกข้อความที่มีลายมือคุ้นตาอย่างประหลาด—ลายมือของ 'เฉินเหมย' ลูกพี่ลูกน้องจอมปลอมผู้เป็นญาติสนิทมิตรสหายตัวดีของเธอนั่นเอง! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นแว่วๆ จากปากทางตรอก พร้อมกับเงาร่างของคนผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตาเห็น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ