ชีวิตหลังแต่งงานที่อบอุ่น

"เอกสารฉบับนั้น... วางลงตรงนั้นเถอะครับ" น้ำเสียงของเฉินหานราบเรียบ เย็นเยียบจนนายทหารลูกน้องที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาส่งข่าวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในห้องรับแขกขนาดเล็กของบ้านพักนายทหาร บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบเต็มยศคล้ายอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบกวาดมองซองเอกสารสีน้ำตาลในมือลูกน้องด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ยิ่งกว่ามองขยะเปียกริมถนนเสียอีก หลินเฟยที่กำลังยืนง่วนอยู่กับการจัดเตรียมวัตถุดิบมื้อค่ำ หันกลับมามองเล็กน้อย มุมปากของเعدปรอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ในมิติลับของเธอกำลังเก็บรักษาโฉนดที่ดินและหุ้นมูลค่ามหาศาลที่เธอกว้านซื้อไว้ล่วงหน้า พินัยกรรมปลอมๆ หรือเอกสารจากเมืองหลวงของพวกตระกูลหลินในเวลานี้ สำหรับเธอแล้วมันก็เป็นเพียงแค่กระดาษชำระที่ใช้แล้วเท่านั้นเอง "ปล่อยให้พวกลิงค่างบ่างชะนีมันดิ้นรนไปก่อนเถอะครับ คุณหนูหลินเฟยผู้สูงส่งกับญาติจอมปลอมพวกนั้น คงคิดว่าผมเป็นนายทหารชั้นผู้น้อยที่ไต่เต้าขึ้นมาด้วยความบังเอิญสินะครับ" เฉินหานก้าวเข้าไปโอบเอวบางของภรรยาอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนาที่ผ่านการจับอาวุธมาโชกโชนลูบไล้แผ่นหลังของเธอเบาๆ เพื่อถ่าย ความอบอุ่น ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่คุ้นเคย จนหลินเฟยต้องตีมือเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "นี่มันเวลางานนะคะ... อ๊ะ! พี่หาน อย่ามากวนค่ะ เดี๋ยวอาหารไหม้พอดี" หลินเฟยเอ็ดเบาๆ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แม้จะแต่งงานกันมาพักใหญ่แล้ว แต่ความคลั่งรักของสามีนายทหารคนนี้มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวัน ไม่มีลดน้อยลงเลย "เรียกผมว่าพี่หานสครับ... ห้ามแทนตัวเองด้วยคำอื่นนะรู้ไหม" เฉินหานกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ขบเมิ่งติ่งหูเบาๆ อย่างหยอกเย้า ก่อนจะยอมผละออกแต่โดยดีเมื่อเห็นภรรยาเริ่มค้อนให้อย่างน่ารัก ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ข่าวลือเรื่อง "แขกวีไอพี" จากเมืองหลวงที่บินลัดฟ้ามาพร้อมกับพินัยกรรมตระกูลหลินแพร่สะพัดไปทั่วค่ายทหาร เฉินเหมยและพวกพ้องคงหวังจะใช้ชื่อเสียงและอำนาจเก่ามาบีบบังคับให้หลินเฟยคายสมบัติที่เหลือคายออก หรือไม่ก็ต้องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินต่อหน้าผู้คน แต่พวกมันคงลืมไปว่า... ยุคสมัยนี้ไม่ใช่ยุคที่ใครมีเส้นสายแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ โดยเฉพาะเมื่อหลินเฟยในชาตินี้ไม่ใช่ลูกแกะน้อยรอให้เชือดอีกต่อไป "ปล่อยให้พวกมันรอตากลมหนาวอยู่หน้าบ้านพักนั่นแหละครับ ให้ลิ้มรสชาติของการถูกเมินเฉยเสียบ้าง" เฉินหานกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง หากใครกล้าแตะต้องดวงใจของเขา มันผู้นั้นต้องเตรียมตัวชดใช้ด้วยอนาคตทั้งชีวิต หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างเจ้าเล่ห์ เธอยื่นมือไปหยิบหม้อดินเผาใบเล็กออกมาจากมิติลับ ข้างในบรรจุน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมและสมุนไพรจีนชั้นดีที่เคี่ยวข้ามวันข้ามคืน กลิ่นหอมกรุ่นเข้มข้นเตะจมูกทันทีที่เปิดฝา อานุภาพของวัตถุดิบระดับพรีเมียมจากมิติลับทำให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งกระท่อมหลังเล็ก และเล็ดลอดออกไปตามหน้าต่าง ลอยไปไกลจนถึงลานหน้าบ้านที่พวกแขกไม่ได้รับเชิญกำลังยืนรออยู่พอดี "หอมจังเลยครับ... ฝีมือภรรยาผมนี่เป็นเลิศที่สุดในสามโลกจริงๆ" เฉินหานทำจมูกฟุดฟิด ทำท่าทางเคลิบเคลิ้มราวกับเด็กๆ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหลินเฟย "ถ้าปากหวานแบบนี้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะทำบะหมี่ผัดซอสสูตรพิเศษให้กินอีกชามดีไหมคะ?" "แค่เธอยืนอยู่เฉยๆ ผมก็อิ่มอกอิ่มใจจนแทบไม่ต้องกินอะไรแล้วครับ" สามีหนุ่มตอบหน้าตายแต่สายตากลับสื่อความหมายลึกซึ้ง จนคนฟังต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ซ่อนรอยยิ้มหวานหยดย้อยไว้ไม่ให้เขาเห็น ในขณะที่บรรยากาศภายในครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่น หวานชื่น และอบGวลไปด้วยกลิ่นอายของความสุขในครอบครัว ทว่าที่ด้านนอกบ้านพัก เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงของเฉินเหมยที่ตะโกนเข้ามา "หลินเฟย! นังสารเลว! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้คุณท่านจากเมืองหลวงยืนตากแดดตากลมอยู่ข้างนอกแบบนี้ ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เฉินหานขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที เขากำลังจะลุกขึ้นไปสั่งสอนคนพวกนั้นให้หลาบจำ แต่หลินเฟยกลับเอื้อมมือไปจับแขนเขาไว้เสียก่อน "ใจเย็นๆสิครับพี่หาน..." หลินเฟยระบายยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาคมกริบฉายประกายความสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู "ปล่อยให้เหยือกน้ำเดือดด้วยตัวเองอีกสักหน่อยเถอะค่ะ... อ้อ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ช่วยหยิบตะเกียบกับถ้วยกระเบื้องชุดนั้นมาให้หน่อยสิคะ มื้อค่ำของเรากำลังจะเริ่มพอดี" สามีหนุ่มมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและทึ่งระคนกัน เขาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเดินไปหยิบถ้วยมาให้ตามประสงค์ โดยไม่สนใจเลยว่าเสียงทุบประตูด้านนอกจะดังขึ้นด้วยความเกรี้ยวกราดขนาดไหน ทว่า... ในวินาทีที่หลินเฟยกำลังจะตักน้ำซุปคำแรกเข้าปากนั้นเอง เสียงฝีเท้ารatรัวเร็วด้านนอกก็เงียบกริบลงทันที แทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีดของเฉินเหมย ตามด้วยเสียงกราบกรานด้วยความหวาดกลัวของใครบางคน ประวัติศาสตร์หน้าใหม่กำลังจะถูกพลิกคว่ำ และพินัยกรรมฉบับนั้น... กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายล้างตระกูลหลินจนไม่เหลือซาก โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ